Blisko 3,3 mln zł udokumentowanych korzyści naszych Klientów w jedenastu prawomocnych sprawach frankowych — a prezydent właśnie podpisał ustawę frankową. Wygrane nr 1143–1153

Ten pakiet publikujemy w wyjątkowym tygodniu. 17 lipca 2026 r. prezydent podpisał ustawę frankową — a my przedstawiamy jedenaście kolejnych prawomocnych unieważnień umów kredytowych. Sądy zasądziły naszym Klientom 1 470 079,10 zł oraz 237 792,30 CHF należności głównych — razem z kosztami procesu i udokumentowanymi wyzerowanymi saldami to blisko 3,3 mln zł udokumentowanych korzyści. W pakiecie jest sprawa warta w przeliczeniu ok. 1,17 mln zł, prawomocny wyrok uzyskany w 14 miesięcy i dwie wygrane z syndykiem Getin Noble Banku.

Jak zwykle prezentujemy wygrane zbiorczo — jest ich zbyt wiele na osobne wpisy. Ale ten zestaw dobrze pokazuje, jak szeroki jest dziś front spraw „frankowych”: od PKO BP i Banku BPH, przez Bank Millennium i Santander Bank Polska, po rzadziej pozywanego Santander Consumer Bank i dwie sprawy przeciwko syndykowi masy upadłości Getin Noble Banku. Do tego wyroki z pięciu różnych apelacji: warszawskiej, łódzkiej, krakowskiej, szczecińskiej i wrocławskiej — oraz jedna sprawa, która w ogóle nie potrzebowała sądu apelacyjnego, bo zakończyła się prawomocnie na poziomie sądu okręgowego jako drugiej instancji.

Tabela zbiorcza: 11 prawomocnych wyroków (wygrane nr 1143–1153)

Kwoty w tabeli to należności główne zasądzone wyrokami; odsetki ustawowe za opóźnienie (obecnie 9,25% rocznie) liczone są odrębnie, do dnia zapłaty.

Sprawa po sprawie

Wygrana nr 1143 — Santander Bank Polska: unieważnienie kredytu denominowanego z 2008 r., SA Łódź, I ACa 371/24 prawomocny

Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim (I C 259/23) ustalił nieważność umowy kredytu denominowanego z lipca 2008 r. i zasądził 69 150,52 zł oraz 39 764,68 CHF z odsetkami od 12 maja 2023 r. plus 11 954 zł kosztów; 22 grudnia 2025 r. Sąd Apelacyjny w Łodzi oddalił apelację Santandera i dołożył 8 100 zł. Całość — 32 miesiące. Sąd odwoławczy rozprawił się z ulubionym argumentem banków, że „klient mógł przecież negocjować”: sama teoretyczna możliwość wystąpienia o negocjacje nie ma znaczenia, skoro kredytobiorców o niej nawet nie poinformowano. Za niedozwoloną uznano całą klauzulę denominacyjną — łącznie z klauzulą ryzyka kursowego — po której usunięciu umowa nie określa kwoty kredytu, a więc jest bezwzględnie nieważna.

Wygrana nr 1144 — Santander Bank Polska: prawomocny wyrok w 14 miesięcy, SO Zamość, I Ca 543/25 prawomocny

Rekord tempa w tym pakiecie — i dowód, że przemyślana strategia procesowa potrafi zmienić reguły gry. Klienci jeszcze przed procesem podnieśli zarzut potrącenia kwoty kapitału, dzięki czemu przedmiotem sporu była już tylko czysta nadwyżka. Sprawa trafiła do Sądu Rejonowego w Krasnymstawie (I C 180/24), który zasądził 73 262,44 zł z odsetkami od 9 sierpnia 2024 r., uznając przesłankowo nieważność umowy — a 27 listopada 2025 r. Sąd Okręgowy w Zamościu (I Ca 543/25) oddalił apelację banku i zasądził 2 700 zł kosztów. Od pozwu do prawomocności minęło 14 miesięcy. Zasądzona kwota — po wcześniejszym rozliczeniu kapitału — stanowi w całości korzyść Klientów. Ta sprawa pokazuje też mniej znaną ścieżkę: przy odpowiednim ukształtowaniu roszczenia spór może zakończyć się prawomocnie w pionie rejonowo-okręgowym, z dala od obłożonych sądów apelacyjnych.

Wygrana nr 1145 — Santander Consumer Bank: nieważność kredytu nominowanego do CHF, SA Gdańsk, V ACa 2123/23 prawomocny

Rzadszy pozwany, ten sam mechanizm. Sąd Okręgowy w Toruniu (I C 227/23) ustalił nieważność umowy kredytu hipotecznego nominowanego do CHF z lutego 2006 r. („Standardowe oprocentowanie”) zawartej z Santander Consumer Bank S.A. i zasądził 12 120,15 zł z odsetkami od 20 lutego 2023 r.; 30 grudnia 2025 r. Sąd Apelacyjny w Gdańsku oddalił apelację banku, dokładając 2 700 zł kosztów. Sąd wskazał wprost: przeliczenie wypłaconej kwoty na CHF po kursie ustalanym jednostronnie przez bank (§ 3 ust. 2 umowy), na podstawie mechanizmu nieujawnionego i nieweryfikowalnego, oznacza, że kredytobiorcy nie byli w stanie ustalić, ile właściwie mają oddać. Dla posiadaczy umów kredytów „nominowanych do CHF” Santander Consumer Banku to czytelny sygnał, że ich kontrakty podlegają tej samej ocenie, co „klasyczne” umowy frankowe dużych banków hipotecznych.

Wygrana nr 1146 — PKO BP „Własny Kąt”: 247 tys. zł zwrotu w 28 miesięcy, SA Łódź, I ACa 428/24 prawomocny

Umowa kredytu mieszkaniowego „Własny Kąt hipoteczny” z grudnia 2007 r. — jeden z najczęściej unieważnianych wzorców PKO BP. Sąd Okręgowy w Sieradzu (I C 359/23) ustalił nieważność i zasądził na rzecz czworga Kredytobiorców 247 857,45 zł oraz 1 700 CHF z odsetkami od 16 sierpnia 2023 r. plus 11 868 zł kosztów; 12 grudnia 2025 r. Sąd Apelacyjny w Łodzi oddalił apelację PKO BP i dołożył 8 100 zł. Sedno rozstrzygnięcia: przy wypłacie kredytu stosowano kurs kupna dewiz z tabeli banku (§ 5 umowy), przez co w dniu podpisania umowy ani kredytobiorcy, ani nawet bank nie znali ostatecznej kwoty kredytu w złotych. Umowa, która nie określa kwoty środków oddawanych do dyspozycji, jest nieważna z mocy art. 58 § 1 k.c. w zw. z art. 69 Prawa bankowego. Cała sprawa zamknęła się w 28 miesięcy.

Wygrana nr 1147 — PKO BP: 215 tys. zł plus odsetki za ponad cztery lata, SA Warszawa, VIII ACa 346/25 prawomocny

Sąd Okręgowy w Warszawie (XXVIII C 16237/22) ustalił nieważność umowy z lipca 2007 r. i zasądził 214 981,79 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 21 października 2021 r. plus 11 834 zł kosztów; Sąd Apelacyjny w Warszawie wyrokiem z 20 listopada 2025 r. oddalił apelację banku i zasądził 8 200 zł kosztów instancji odwoławczej. Odsetki biegnące od jesieni 2021 r. oznaczają dziś dodatkowo kilkadziesiąt tysięcy złotych ponad kwotę główną. Saldo kredytu spadło z 282 721,40 zł do zera, hipoteka została wykreślona, a Klienci rozliczyli się z bankiem wyłącznie z faktycznie wypłaconego kapitału — pełny cykl od pozwu do zamkniętego rozliczenia w 52 miesiące.

Wygrana nr 1148 — Bank BPH: nasza apelacja podwoiła efekt wyroku, SA Kraków, I ACa 1823/22 wygrana apelacja powodów prawomocny

Wyrok pierwszej instancji (SO Kielce, I C 2637/20) nie był dla naszych Klientów w pełni satysfakcjonujący — dlatego złożyliśmy apelację. 31 października 2025 r. Sąd Apelacyjny w Krakowie, w częściowym uwzględnieniu apelacji powodów, zmienił wyrok i zasądził od Banku BPH kwoty po 131 987,95 zł na rzecz każdego z dwojga Kredytobiorców — łącznie 263 975,90 zł — z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 19 grudnia 2020 r., a apelację banku oddalił w całości, z kosztami obu instancji (łącznie 20 934 zł) na rzecz Klientów. Odsetki liczone od grudnia 2020 r. — najdłużej w całym pakiecie — to przy tej kwocie realnie ponad sto tysięcy złotych dodatkowej korzyści. W umowie stwierdzono komplet klauzul abuzywnych wzorca (§ 1 ust. 1, § 7 ust. 2, § 10 ust. 6 i § 17), a saldo kredytu spadło z 262 950,12 zł do zera, co pozwoliło wykreślić hipotekę.

Wygrana nr 1149 — Bank BPH: nawet klauzula „kurs NBP plus marża” nie uratowała umowy, SA Szczecin, I ACa 1508/24 prawomocny

Najwyższa kwota złotowa pakietu — i wyrok o dużym znaczeniu argumentacyjnym. Sąd Okręgowy w Szczecinie (I C 378/23) ustalił nieważność umowy z września 2008 r. i zasądził 336 839,95 zł oraz 994,76 CHF z odsetkami od 24 marca 2023 r., obciążając bank kosztami w całości; 19 grudnia 2025 r. Sąd Apelacyjny w Szczecinie oddalił apelację i dołożył po 4 050 zł kosztów na rzecz każdego z powodów. Kluczowy wątek: bank bronił się tym, że jego wzorzec odsyłał do kursu średniego NBP powiększanego o marżę — a więc pozornie do obiektywnego wskaźnika. Sąd Apelacyjny uznał to za bez znaczenia: skoro umowa nie wskazuje żadnego algorytmu ustalania marży, konsument nie jest w stanie zweryfikować nawet arytmetycznej poprawności raty, a bank zachowuje jednostronną swobodę kształtowania świadczenia. Odesłanie do NBP nie sanuje klauzuli, jeśli obok stoi nieokreślona marża. Całość w 31 miesięcy, cztery rozprawy.

Wygrana nr 1150 — Bank Millennium: nieistnienie stosunku prawnego z umowy z 2008 r., SA Wrocław, I ACa 1123/24 prawomocny

Jedna z najstarszych spraw zestawienia — pozew z listopada 2019 r., z czasów, gdy linia orzecznicza dopiero się kształtowała. Sąd Okręgowy we Wrocławiu (XII C 975/19) ustalił, że stosunek prawny z umowy kredytu z października 2008 r. nie istnieje, i zasądził 6 430 zł kosztów; 9 stycznia 2026 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu oddalił apelację Banku Millennium w całości, dokładając 4 050 zł. Sąd odwoławczy ujął istotę problemu jednym zdaniem: bank zapisał sobie w umowie w zasadzie prawo do swobodnego określenia kwoty podlegającej zwrotowi, bo umowa nie precyzuje, jak powstają kursy w Tabeli — a wewnętrzne procedury banku, na które ten się powoływał, nie są elementem stosunku prawnego i mogą się zmienić w każdej chwili. Sąd dodał wprost: gdyby Klientów rzetelnie poinformowano o ryzyku, do zawarcia umowy w ogóle by nie doszło. Korzyść: wyzerowane saldo, koniec rat, wykreślenie hipoteki.

Wygrana nr 1151 — rekord pakietu: ok. 1,17 mln zł, w tym 195 tys. CHF, SA Warszawa, VIII ACa 1069/25 wygrana apelacja powodów prawomocny

Finansowo największa sprawa tego zestawienia. Sąd Okręgowy w Warszawie (XXVIII C 9131/21) stwierdził nieważność umowy kredytu indeksowanego i zasądził 251 890,90 zł oraz 195 332,86 CHF — w przeliczeniu po dzisiejszym kursie NBP to łącznie około 1,17 mln zł — z odsetkami od 18 września 2023 r. oraz 11 847 zł kosztów. Ale na tym nie poprzestaliśmy: od wyroku złożyliśmy apelację co do daty odsetek — i 4 grudnia 2025 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie, oddalając apelację banku w całości, zasądził dodatkowo odsetki za okres od 8 marca 2022 r. do 17 września 2023 r., zarówno od kwot złotowych, jak i frankowych. Półtora roku odsetek liczonych od kwot rzędu miliona złotych to korzyść idąca w grube dziesiątki tysięcy — wywalczona już po formalnej „wygranej”. Bank pokrywa też w całości koszty postępowania apelacyjnego.

Wygrana nr 1152 — syndyk Getin Noble Banku: upadłość nie zablokowała ustalenia nieważności, SA Warszawa, VI ACa 3772/24 prawomocny

Pozew o ustalenie nieważności umowy z 2007 r. trafił do sądu w sierpniu 2019 r. — a w toku sprawy Getin Noble Bank upadł i na etapie apelacji do postępowania wstąpił syndyk. Na rozprawie syndyk przekonywał, że postępowanie należy zawiesić z uwagi na upadłość banku. Sąd Apelacyjny w Warszawie 15 stycznia 2026 r. nie podzielił tego stanowiska: w ślad za uchwałą Sądu Najwyższego III CZP 5/24, na którą się powoływaliśmy, potwierdził, że sprawa o ustalenie nieważności umowy kredytu nie jest sprawą o wierzytelność podlegającą zgłoszeniu do masy upadłości — i oddalił apelację w całości, zasądzając 8 100 zł kosztów. Umowa jest traktowana tak, jakby nigdy jej nie zawarto: koniec rat, otwarta droga do rozliczeń w postępowaniu upadłościowym. Sprawa trwała 77 miesięcy — najdłużej w pakiecie — ale jej wynik ma wagę precedensowego drogowskazu dla tysięcy „getinowców”.

Wygrana nr 1153 — syndyk Getin Noble Banku: nieważność umowy z 2005 r. prawomocnie potwierdzona, SA Warszawa, VIII ACa 2117/25 prawomocny

Druga sprawa „getinowska” pakietu. Sąd Okręgowy w Warszawie (XXVIII C 6419/21) ustalił nieważność umowy kredytu indeksowanego z sierpnia 2005 r. i zasądził na rzecz Kredytobiorców 71 411,73 zł oraz 29 766,10 CHF z odsetkami od 27 stycznia 2022 r. plus 7 884 zł kosztów; 8 grudnia 2025 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie oddalił apelację syndyka w części dotyczącej ustalenia nieważności — upadek umowy jest więc przesądzony prawomocnie. Sąd podkreślił nienależyte wykonanie obowiązku informacyjnego: pracownik banku zapewniał, że frank to stabilna waluta o minimalnych wahaniach, zatajając, że zmiana kursu oznacza zmianę całego salda w złotówkach. Sprawa trwała 54 miesiące i niesie jeszcze jedną lekcję, którą warto zacytować wprost: nawet spłata kredytu wiele lat temu nie stanowi przeszkody w dochodzeniu roszczeń.

Prezydent podpisał ustawę frankową. Oto co konkretnie zyskują kredytobiorcy

17 lipca 2026 r. prezydent Karol Nawrocki podpisał ustawę o szczególnych rozwiązaniach w zakresie rozpoznawania spraw dotyczących umów kredytu denominowanego lub indeksowanego do franka szwajcarskiego — uchwaloną przez Sejm 29 maja i przyjętą przez Senat bez poprawek 25 czerwca. W uzasadnieniu decyzji prezydent wskazał na setki tysięcy obywateli czekających latami na rozstrzygnięcie sporów oraz na potrzebę ograniczenia asymetrii sił między konsumentem a dużą instytucją finansową. Przepisy wejdą w życie po upływie 14 dni od ogłoszenia w Dzienniku Ustaw — realnie na przełomie lipca i sierpnia 2026 r. Skala problemu, który ustawa ma rozładować, jest znana: sprawy frankowe to około jedna czwarta kolejki cywilnej w sądach okręgowych i około 70 proc. spraw oczekujących w apelacjach.

Co dokładnie zmienia się dla kredytobiorcy? Po pierwsze — i najważniejsze — koniec płacenia rat w trakcie procesu bez żadnych dodatkowych wniosków. Obowiązek spłaty rat zostanie wstrzymany z mocy prawa z chwilą doręczenia bankowi pozwu o ustalenie nieważności umowy, aż do prawomocnego zakończenia sprawy. Dotychczas wymagało to odrębnego wniosku o zabezpieczenie i decyzji sądu; po wejściu ustawy w życie zadziała to automatycznie. Co istotne dla osób, które już się sądzą: w sprawach będących w toku wstrzymanie nastąpi z mocy prawa w dniu wejścia ustawy w życie, a odpowiednie postępowania zabezpieczające zostaną umorzone bez potrzeby wydawania postanowień. Wstrzymanie spłaty nie może być przy tym uznane za niewykonanie umowy — bank nie może z tego powodu wypowiedzieć kredytu ani dopisać kredytobiorcy do rejestrów dłużników, a o wstrzymaniu ma obowiązek zawiadomić BIK i biura informacji gospodarczej.

Po drugie, procesy mają być szybsze proceduralnie: zasadą staną się posiedzenia niejawne w obu instancjach, zeznania na piśmie i przesłuchania zdalne, a apelacje będą rozpoznawane w składzie jednego sędziego. Po trzecie, roszczenia banku o zwrot kapitału mają być rozliczane w jednym postępowaniu — bez mnożenia równoległych procesów — przy czym z ustawy usunięto, po presji strony społecznej, kontrowersyjne przepisy o potrąceniu, które groziły kredytobiorcom utratą części odsetek. Po czwarte, ustawodawca wprost zachęca banki do wygaszania sporów: przez sześć miesięcy od wejścia ustawy w życie bank, który cofnie pozew, apelację lub skargę kasacyjną, odzyska z urzędu połowę opłaty. Można się więc spodziewać fali cofanych apelacji — co dla kredytobiorców czekających na termin w sądzie apelacyjnym może oznaczać szybsze uprawomocnienie wygranych. Sąd Najwyższy zyska ponadto możliwość odmowy przyjęcia do rozpoznania już przyjętych skarg kasacyjnych banków, jeśli nie ma w nich realnego zagadnienia prawnego.

I trzy zastrzeżenia, o których mówimy równie głośno. Ustawa obejmuje wyłącznie kredyty i pożyczki powiązane z frankiem szwajcarskim — kredytobiorcy „eurowi”, dolarowi i jenowi pozostają poza jej zakresem i dochodzą roszczeń na zasadach ogólnych (o ugodach eurowych PKO BP pisaliśmy w poprzednim wpisie — tam nic się nie zmienia). Poza ustawą pozostają też sprawy rozpoznawane w postępowaniu upadłościowym — a więc sprawy przeciwko syndykowi Getin Noble Banku, jak wygrane nr 1152 i 1153 z tego pakietu — oraz powództwa grupowe. Wreszcie: nowe przepisy usprawniają procedurę, ale nie zmieniają merytorycznych podstaw rozstrzygnięć — o nieważności umowy nadal decyduje treść konkretnych klauzul i orzecznictwo TSUE. Innymi słowy: ustawa skraca drogę, ale sprawę wciąż trzeba dobrze poprowadzić.

Odsetki: cichy bohater tych wyroków

Kwoty główne z tabeli to nie koniec rachunku. Odsetki ustawowe za opóźnienie wynoszą obecnie 9,25% w skali roku (stopa referencyjna NBP 3,75% + 5,5 p.p., od 5 marca 2026 r.) — każde 100 000 zł roszczenia to 9 250 zł rocznie dodatkowo, a we wcześniejszych latach stawki były jeszcze wyższe (nawet 12,25%). W sprawie nr 1148 odsetki biegną od 19 grudnia 2020 r. — ponad pięć lat — co przy 263 975,90 zł kwoty głównej daje realnie ponad sto tysięcy złotych ekstra. W sprawie nr 1147 bieg zaczyna się w październiku 2021 r., a w sprawie nr 1151 to nasza apelacja rozszerzyła okres odsetkowy o półtora roku przy kwotach rzędu miliona złotych. Dlatego dwa pytania — „od kiedy liczyć odsetki” i „czy walczyć o wcześniejszą datę w apelacji” — bywają warte więcej niż niejeden spór o samą kwotę główną.

Spłaciłeś już kredyt? To niczego nie zamyka

Nieważność umowy działa od samego początku (ex tunc) — spłata ostatniej raty niczego nie „naprawia”. Wszystkie raty, prowizje i opłaty z nieważnej umowy były świadczeniem nienależnym i podlegają zwrotowi zgodnie z teorią dwóch kondykcji. Po kilkunastu latach spłat suma wpłat zwykle wyraźnie przekracza wypłacony kapitał — i cała ta nadwyżka, powiększona o odsetki, jest do odzyskania. W sprawie nr 1153 sąd przypomniał to wprost: nawet spłata kredytu wiele lat temu nie stanowi przeszkody w dochodzeniu roszczeń. Zgodnie z orzecznictwem TSUE i Sądu Najwyższego przedawnienie roszczeń konsumenta nie może rozpocząć biegu, zanim dowiedział się on o niedozwolonym charakterze postanowień umowy — ale granic tej ochrony nie warto testować: im wcześniej roszczenie trafi do banku i sądu, tym wcześniej pracują odsetki.

Masz podobną umowę? To najlepszy moment od lat

Jeśli w opisanych sprawach rozpoznajesz swoją sytuację — kredyt „Własny Kąt” PKO BP, umowę Banku BPH (także z klauzulą „kurs NBP plus marża”), kredyt Banku Millennium, umowę Santander Bank Polska lub kredyt „nominowany do CHF” Santander Consumer Banku, a zwłaszcza umowę z upadłym Getin Noble Bankiem — prześlij nam ją do bezpłatnej analizy. Podpisana właśnie ustawa frankowa sprawi, że po złożeniu pozwu raty zostaną wstrzymane z mocy prawa; warto więc mieć gotową, dobrze przygotowaną sprawę, zanim sądy przyjmą pierwszą falę pozwów pisanych „na szybko”. Analiza niczego nie przesądza i do niczego nie zobowiązuje — a pozwala poznać dwie liczby, od których wszystko zależy: ile wpłacono do banku i ile z tego można realnie odzyskać. Sprawy opisane wyżej prowadzili adwokaci i radcowie prawni Kancelarii Sosnowski Adwokaci i Radcowie Prawni.