Frankowicze Zyskują 144 038,63 zł po 2 latach i 9 miesiącach walki z mBankiem w Warszawie. Prawomocny wyrok
Wyrokiem z dnia 3 kwietnia 2024 r. wydanym w składzie SSA Beaty Kozłowskiej w sprawie o sygn. akt I ACa 1612/22, Sąd Apelacyjny w Warszawie, I Wydział Cywilny po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2024 r. sprawy z powództwa Klientki przeciwko mBank Spółce Akcyjnej z siedzibą w Warszawie, o ustalenie i zapłatę, na skutek apelacji pozwanego od Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2022 r., sygn. akt XXVIII C 9731/21, oddalił apelację Banku oraz zasądził od pozwanego od mBank Spółki Akcyjnej z siedzibą w Warszawie na rzecz Klientki kwotę 4 050 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie liczonymi od uprawomocnienia się niniejszego postanowienia do dnia zapłaty.
Pozew został zarejestrowany w Sądzie 29 lipca 2021 r., rozprawa odbyła się w dniu 25 kwietnia 2022 r., na której Sąd postanowił odroczyć ogłoszenie orzeczenia do dnia 28 kwietnia 2022 r.
Wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2022 r. Sąd Okręgowy w Warszawie XXVIII Wydział Cywilny wydanym w składzie SSO Edyty Sornat-Unisk orzekł że:
1. ustala, że umowa kredytu z dnia 16 lipca 2008 r. jest nieważna w całości,
2. zasądza od pozwanego mBank S.A. z siedzibą w Warszawie na rzecz Klientki kwotę 86 765,61 zł tytułem zapłaty wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 14 października 2021 r. do dnia zapłaty,
3. zasądza od pozwanego mBank S.A. z siedzibą w Warszawie na rzecz Klientki koszty procesu w całości wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, od kwoty tych kosztów liczonymi od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty, pozostawiając szczegółowe ich wyliczenie referendarzowi sądowemu.
Sprawę, po złożeniu apelacji przez bank, zarejestrowano w Sądzie Apelacyjnym w dniu 18 listopada 2023 r.
Została złożona odpowiedź na apelację banku.
Odbyła się jedna rozprawa, w dniu 27 marca 2024 r., na której Sąd odroczył ogłoszenie wyroku do dnia 3 marca 2024 r.
Sąd Apelacyjny w całości podzielił i przyjął za własne poczynione przez Sąd pierwszej instancji ustalenia faktyczne sprawy. Argumentacja Banku podniesiona w apelacji nie znalazła uznania, ponieważ umowa kredytu zawiera klauzule niedozwolone, co skutkowało upadkiem umowy.
W przedmiotowej sprawie powodowie podnosili, że zawarta umowa kredytowa zawiera klauzule niedozwolone w zakresie zasad ustalania kursów walutowych, przy wykorzystaniu których saldo zadłużenia przeliczane jest na walutę obcą, a raty kredytu na złotówki. Za klauzule niedozwoloną powodowie uznali zapis umowy dotyczący mechanizmu indeksacji, w którym bank przyznał sobie jednostronne prawo do ustalania/obliczania zadłużenia kredytobiorców według własnego miernika, jakim jest kurs kupna/sprzedaży waluty publikowany w tabeli kursów walut obcych.
Sąd wskazał, że w przedmiotowej umowie kredytu brak jest precyzyjnych zasad, którymi bank miał się kierować przy ustalaniu kursów. Brak jest również przepisów prawa, które wpływają na sposób określania kursu przez pozwanego. Kwota kredytu podlegająca zwrotowi nie jest w umowie ściśle oznaczona, jak również nie są wskazane szczegółowe, obiektywne zasady jej określenia.
W ustnych motywach wyroku Sąd wskazał,że zawarte w umowie i regulaminie postanowienia określające sposoby wyliczenia kwoty kredytu podlegającej spłacie i wysokości rat kredytu są abuzywne, a tym samym nie wiążą powódkę. W realiach sprawy niniejszej prowadzi to do nieważności umowy, gdyż zakwestionowane postanowienia określają główne świadczenia stron i bez nich nie sposób wykonywać umowy.
Zdaniem Sądu niedozwolony charakter mają postanowienia umowy:
– w zakresie, w jakim przewiduje zastosowanie kursu kupna waluty z tabeli kursowej obowiązującej w Banku do przeliczenia wypłaconych w złotych środków do CHF oraz wyrażenia w tej walucie salda zadłużenia z tytułu kredytu;
– w zakresie, w jakim przewiduje zastosowanie kursu sprzedaży CHF obowiązującego w Banku na podstawie tabeli kursowej z dnia spłaty z godziny 14:50 do obliczenia wysokości raty spłaty.
Sąd uznał, że powódce przysługuje interes prawny w żądaniu ustalenia nieważności umowy w rozumieniu art. 189 k.p.c.
Podniesiony przez bank zarzut przedawnienia roszczeń powódki o zwrot wpłaconych kwot Sąd uznał za bezpodstawny.
Uwzględniając żądanie zapłaty zgłoszone przez powódkę w roszczeniu głównym sąd opowiedział się za przeważającą obecnie w judykaturze oraz, jak zauważył Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 19 grudnia 2019 r., sygn. akt V CSK 382/18, panującą niepodzielnie w doktrynie, teorią dwóch kondykcji
Sąd pominął, jako nieistotne dla rozstrzygnięcia, zawnioskowane przez strony dowody z opinii biegłego z zakresu bankowości i rachunkowości.
Sprawa jest prawomocna.
Uzyskana korzyść dla Klientki to kwota 144 038,63 zł.
Łącznie sprawa w obydwu instancjach trwała 2 lata i 9 miesięcy.
