Jak negocjować ugodę z bankiem – doświadczona kancelaria frankowa radzi!

Ugoda z bankiem bywa przedstawiana jako szybkie rozwiązanie problemu kredytu we frankach. W roku 2025 frankowicze otrzymują mnóstwo propozycji polubownego załatwienia sprawy. Banki kuszą wizją szybkiego pozbycia się długu „bez ryzyka sądu”, jednak czy warto podpisać ugodę z bankiem na proponowanych warunkach? Niniejszy poradnik, przygotowany przez doświadczoną kancelarię frankową, analizuje aktualną sytuację (maj 2025) i podpowiada, jak negocjacje z bankiem kredyt frankowy prowadzić z głową. Dowiesz się, dlaczego przedprocesowe oferty ugód są zwykle mało korzystne, kiedy banki skłonne są dać więcej, jakie pułapki w ugodach frankowych mogą się kryć oraz jak przygotować się do rozmów z bankiem. Na koniec przedstawimy wnioski z perspektywy prawnika, który prowadził setki spraw frankowych – czasem lepiej iść do końca sporu niż godzić się na pozornie korzystną ugodę.

Dlaczego banki proponują ugody frankowiczom? Aktualna sytuacja 2025

W ostatnich latach frankowicze odnieśli przytłaczającą większość zwycięstw w sądach – szacuje się, że prawomocnie wygrywają ok. 97–98% spraw. Orzecznictwo ukształtowało się korzystnie dla konsumentów, a dodatkowo Trybunał Sprawiedliwości UE oraz Sąd Najwyższy rozwiali wiele wątpliwości na korzyść kredytobiorców. Banki stoją więc przed perspektywą masowych przegranych i ogromnych kosztów. Nic dziwnego, że od 2022 roku rozpoczęła się fala ugód frankowych – instytucje finansowe wolą zawrzeć kompromis, niż ryzykować przegraną w sądzie.

Na koniec 2024 roku w polskich sądach toczyło się już ponad 120 tysięcy spraw frankowych, a w pierwszym kwartale 2025 r. wciąż wpływały tysiące nowych pozwów. Presja na banki rośnie z każdym miesiącem. Ugoda z bankiem frankowicze 2025 traktują często jako jedną z opcji – wielu kredytobiorców zastanawia się, lepsza ugoda czy pozew frankowy? Z jednej strony ugoda kusi szybkim zakończeniem wieloletniego sporu, z drugiej – proces sądowy może przynieść znacznie większe korzyści finansowe. Poniżej omawiamy, jak banki podchodzą do ugód na różnych etapach i na co uważać, rozważając to rozwiązanie.

Ugoda przed pozwem – mało korzystne oferty i marketing bankowy

Przed złożeniem pozwu banki z reguły proponują frankowiczom standardowe ugody według modelu KNF (Komisji Nadzoru Finansowego) lub jego modyfikacji. Taka ugoda zazwyczaj polega na przewalutowaniu kredytu na złotówki tak, jakby od początku był złotowy, z zastosowaniem stawki WIBOR zamiast LIBOR. Niestety WIBOR jest znacznie wyższy niż historyczny LIBOR, więc propozycja często daje klientowi tylko minimalną ulgę. Banki traktują model KNF jako punkt wyjścia negocjacji – wychodzą z założenia, że pierwsza oferta ugody będzie niska, „na zachętę”.

Z perspektywy kredytobiorcy takie ugody KNF są na ogół mało opłacalne. Według prawników tylko niewielki odsetek proponowanych ugód przedprocesowych można uznać za sprawiedliwe – zwykle oferują one równowartość ok. 50% tego, co kredytobiorca mógłby uzyskać w sądzie. Banki liczą, że część klientów z mniejszą wiedzą lub w trudnej sytuacji życiowej przystanie na gorsze warunki. Celem banku jest bowiem zablokowanie możliwości dochodzenia roszczeń na drodze sądowej – ugoda kończy spór, więc bank zabezpiecza swój interes.

Jak wyglądają takie propozycje w praktyce? Często kontaktuje się konsultant banku (nierzadko to były doradca, który kiedyś sprzedawał kredyty) telefonicznie lub mailowo. Zachwala on ugodę jako „wyjątkową okazję” i straszy ryzykiem procesu: „Po co Panu/Pani lata niepewności, koszty i nerwy? My to załatwimy w 2-3 miesiące, bez ryzyka kursowego, a wyrok przecież nigdy nie jest pewny”. Tego typu przekaz to element marketingu – ma wywołać wrażenie, że bank robi wielką przysługę klientowi. W rzeczywistości „szybki spokój” oferowany w ugodzie jest dla banku transakcją, dzięki której zaoszczędzi on pieniądze kosztem ograniczenia Twoich roszczeń.

Nasza rada: nie daj się złapać na pierwszą ofertę i sprzedażowe sztuczki. Masz prawo na spokojnie przeanalizować propozycję. Konsultant często wywiera presję czasu („proszę szybko zdecydować, bo oferta jest ważna krótko”), ale to element gry. Nigdy nie akceptuj pierwszej propozycji bez namysłu. Zawsze poproś o przesłanie warunków ugody na piśmie (e-mail) i nie podejmuj decyzji pod presją czasu. To naturalne, że musisz się zastanowić – każdy rozsądny negocjator potrzebuje czasu, by ocenić warunki.

Lepsze propozycje po złożeniu pozwu – bank ustępuje, gdy rośnie presja

Po złożeniu pozwu układ sił zmienia się diametralnie. Gdy bank zobaczy, że nie blefujesz i jesteś gotów dochodzić swoich praw w sądzie, zwykle z czasem mięknie jego stanowisko. Kredytobiorca ma wtedy mocny argument: skoro sprawa trafiła do sądu, bank wie, że ryzyko przegranej jest realne, a każdy kolejny wyrok prokonsumencki pogarsza jego sytuację. Dlatego często już w toku procesu banki wracają z propozycją ugody, nieraz korzystniejszą niż pierwotna, odrzucona oferta.

Zaobserwowaliśmy w praktyce, że skłonność banku do ustępstw rośnie z każdym etapem sprawy. Jeśli przed pozwem oferowano tylko przewalutowanie bez umorzenia kapitału, to po wniesieniu sprawy do sądu bank może zaproponować np. obniżenie salda zadłużenia lub zwrot części zapłaconych rat w ramach ugody. Najlepsze propozycje ugodowe pojawiają się często po wyroku I instancji – zwłaszcza gdy sąd uzna umowę kredytu za nieważną na korzyść frankowicza. Wtedy bank, chcąc uniknąć dalszych kosztów i odsetek, wychodzi z „gałązką oliwną” i kusi dużymi ustępstwami w zamian za zakończenie sporu. Przykładowo, po przegranej w I instancji bank może zaproponować znaczące umorzenie pozostałego kapitału, zwrot sporej sumy nadpłat albo rezygnację z dochodzenia tzw. wynagrodzenia za korzystanie z kapitału – byle tylko kredytobiorca zrezygnował z dalszego postępowania.

Czy jednak taka oferta po wyroku to na pewno najlepsze rozwiązanie?

Niekoniecznie – choć bywa bardzo atrakcyjna, nadal trzeba ją porównać z potencjalnym wynikiem prawomocnego wyroku. Czasami bank oferuje np. 70–80% kwoty, którą klient wygrałby w sądzie. Brzmi nieźle, ale może warto doprowadzić sprawę do końca i uzyskać 100% należnych środków wraz z odsetkami? Decyzja zależy od Twojej sytuacji i preferencji, ale nie kieruj się wyłącznie wysokością propozycji – oceń też inne czynniki. Weź pod uwagę czas (ugoda daje pieniądze szybciej, wyrok prawomocny może zająć kolejne 1–2 lata w apelacji), swoje potrzeby finansowe, a także pewność wyniku (w 98% spraw frankowych sądy orzekają na korzyść konsumentów, ale zawsze istnieje minimalne ryzyko).

Warto wiedzieć: ugodę można zawrzeć na każdym etapie – nawet w trakcie apelacji czy przed Sądem Najwyższym. Banki liczą, że część klientów skusi się na propozycję tuż przed finiszem procesu. Jednak tylko świadomie wynegocjowana ugoda ma sens. Najgorsze, co można zrobić, to przyjąć ofertę pochopnie, z obawy przed dalszą sądową batalią, zostawiając na stole dziesiątki tysięcy złotych. Często pozornie korzystna ugoda okazuje się dużo mniej opłacalna niż wyrok – dlatego każdą decyzję trzeba przeanalizować z chłodną głową (i najlepiej z prawnikiem).

Uważaj na pułapki w ugodach frankowych

Niezależnie od etapu, ugoda z bankiem zawsze wiąże się z tym, że obie strony z czegoś rezygnują. Niestety, bywa i tak, że w treści ugody kryją się pułapki. Oto, na co szczególnie zwrócić uwagę:

• Zrzeczenie się roszczeń: Standardowo w ugodzie klient zrzeka się wszelkich roszczeń wobec banku związanych z daną umową kredytu – to normalne, ugoda ma definitywnie zakończyć spór. Trzeba jednak pilnować, czego dokładnie się zrzekamy. Banki czasem próbują wpisać szeroką klauzulę, że klient zrzeka się wszelkich roszczeń, nawet takich, które wykraczają poza kredyt frankowy. Upewnij się (najlepiej z prawnikiem), że zapis dotyczy tylko tego konkretnego kredytu i np. tylko roszczeń objętych pozwem. Inaczej zamkniesz sobie drogę do dochodzenia jakichkolwiek innych roszczeń w przyszłości.
• Brak pełnej informacji od banku: Bankowi konsultanci rzadko przedstawiają rzetelne porównanie ugody z potencjalnym wyrokiem sądu. Mogą przemilczeć, ile dokładnie klient traci, podpisując ugodę, w porównaniu z unieważnieniem kredytu. Często nie wspominają też o tym, że w razie wygranej w sądzie bank musiałby oddać nie tylko nadpłacone raty, ale też odsetki ustawowe i ponieść koszty procesu – czego oczywiście w ugodzie nie zaoferuje. To wszystko sprawia, że oferta ugody może wydawać się atrakcyjna, bo klient nie zna jej prawdziwej ceny. Dlatego tak ważna jest konsultacja z niezależnym prawnikiem, który obiektywnie oceni, czy ugoda się opłaca.
• Konsekwencje podatkowe: Źle sformułowana umowa ugody może skutkować niespodziewanymi obciążeniami podatkowymi. Przykładowo, jeśli bank umarza część kredytu, a w ugodzie nie zadba się o odpowiednie zapisy, taka korzyść może zostać potraktowana jako przychód klienta podlegający opodatkowaniu. Kluczowe jest prawidłowe opisanie przepływów finansowych w ugodzie – pod jakim tytułem bank zwraca pieniądze lub umarza dług. To detale, które dla laika mogą być nieczytelne, a mają ogromne znaczenie. Profesjonalista zadba, by ugoda była korzystna nie tylko na pierwszy rzut oka, ale i po uwzględnieniu podatków.
• Nowa stawka oprocentowania po ugodzie: Gdy ugoda przewiduje przewalutowanie kredytu na złotówki, kredyt zaczyna być oprocentowany według stawki WIBOR (plus marża) zamiast LIBOR. Obecnie WIBOR jest wielokrotnie wyższy niż dawny LIBOR, co oznacza wyższe raty. Bywa, że klienci przystają na ugodę, nie zdając sobie sprawy, że ich rata kredytu po ugodzie może wzrosnąć. Koniecznie dopytaj o RRSO i całkowity koszt kredytu po ugodzie – bank ma obowiązek podać te dane, choć niechętnie to robi. Sprawdź, czy oprocentowanie po przewalutowaniu nie obciąży Cię bardziej, niż zakładałeś.
• Opłaty i prowizje ukryte w ugodzie: Zwróć uwagę, czy ugoda nie nakłada na Ciebie dodatkowych opłat (np. prowizji za zawarcie ugody, opłat administracyjnych za przewalutowanie itp.). Każdy taki koszt pomniejsza realną korzyść z ugody. Negocjuj ich zniesienie – często bank jest gotów zrezygnować z drobnych opłat, byle zamknąć sprawę polubownie.

Podsumowując, każdą ugodę należy przeanalizować z prawnikiem. Specjalista od spraw frankowych wychwyci haczyki i niekorzystne zapisy, które dla Ciebie mogą być nieoczywiste. Pomoże też przeliczyć dokładnie, ile zyskasz lub stracisz na proponowanych warunkach ugody względem scenariusza sądowego. Pamiętaj – to Twoja decyzja, ale podjęta świadomie będzie dużo lepsza.

Jak przygotować się do negocjacji z bankiem? Wsparcie prawnika i techniki negocjacyjne

Negocjacje z bankiem wymagają spokoju, wiedzy i planu działania. Oto jak dobrze się przygotować i wspierać prawnika w negocjacjach:

1. Analiza korzyści i ryzyk: Zanim przystąpisz do rozmów, odrób zadanie domowe. Przeanalizuj swoją umowę i wylicz, ile możesz zyskać w sądzie (np. unieważnienie kredytu vs. odfrankowienie). Oblicz sumę nadpłaconych rat, wysokość pozostałego kapitału do spłaty oraz potencjalne odsetki, jakie bank musiałby Ci zwrócić przy wygranej. Następnie porównaj to z warunkami proponowanej ugody. Taka symulacja da Ci punkt odniesienia – będziesz wiedzieć, jaki zakres ustępstw ze strony banku Cię satysfakcjonuje. Przykład: jeśli wychodzi, że unieważnienie kredytu dałoby Ci 100 tys. zł korzyści, a ugoda oferuje umorzenie tylko 10 tys. zł, to zdecydowanie za mało. Ale umorzenie rzędu 50 tys. zł może być warte rozważenia. Mając twarde liczby, łatwiej uzasadnisz swoje oczekiwania w negocjacjach.

2. Kotwiczenie – przedstaw swoje warunki: W negocjacjach działa zasada kotwiczenia – pierwsza konkretna propozycja często staje się punktem odniesienia do dalszych rozmów. Nie musisz biernie czekać na ofertę banku. Możesz sam zainicjować temat: np. zakomunikować, jakie warunki ugody byłyby dla Ciebie akceptowalne. Oczywiście zrób to rozważnie, po konsultacji z prawnikiem, ale nie bój się rzucić własnej kotwicy. Jeśli z wyliczeń wynika, że oczekujesz umorzenia X zł kapitału i zwrotu Y zł nadpłat – powiedz o tym wprost. Nawet jeśli bank od razu nie przystanie, to przesuwasz dyskusję bliżej swoich oczekiwań. Pamiętaj, że negocjacje z bankiem (kredyt frankowy) to dialog – masz prawo zgłaszać swoje warunki.

3. Zadbaj o dokumenty i liczby: Przystępując do rozmów, miej pod ręką wszystkie ważne dokumenty: umowę kredytową, aneksy, historię spłat, wyliczenia nadpłat. To arsenał, który pokazuje, że jesteś merytorycznie przygotowany. Gdy konsultant banku rzuca liczby, notuj je i weryfikuj na bieżąco. Dopytuj o szczegóły: np. „Czy dobrze rozumiem, że po ugodzie pozostały okres spłaty się nie zmieni, a rata wyniesie X zł?”. Precyzyjne pytania pokażą, że nie dasz się zbyć ogólnikami. Słuchaj uważnie – w marketingowych zapewnieniach banku mogą kryć się cenne informacje (np. przyznanie, że oferta to „standard według KNF” – czyli jest pole do negocjacji).

4. Nie ujawniaj słabości: Podczas rozmów trzymaj emocje na wodzy. Nie mów bankowi, że zależy Ci na czasie lub że boisz się procesu. Takie wyznania sygnalizują, że jesteś zdesperowany, co bank może wykorzystać, proponując słabsze warunki. Nawet jeśli masz dość sprawy, zachowaj pokerową twarz profesjonalisty. Komunikuj stanowczo, ale spokojnie: np. „Zależy mi na rozwiązaniu polubownym, ale tylko na uczciwych warunkach” albo „Jestem świadomy ryzyka, jednak linia orzecznicza pokazuje, że prawo jest po mojej stronie”. Taki ton buduje Twój obraz jako partnera do rozmowy, a nie petenta proszącego o ulgę.

5. Zasada milczenia – wykorzystaj czas na swoją korzyść: Jedną z podstawowych technik negocjacyjnych jest cierpliwość i milczenie. Jeśli oferta banku Cię nie satysfakcjonuje, nie bój się zwłoki w odpowiedzi. Powiedz np.: „Muszę to przemyśleć, decyzja tej wagi wymaga namysłu”. Nie ulegaj presji typu „podpisz teraz, bo później będzie gorzej” – to często blef. Gdy Ty będziesz spokojnie czekać, bardzo możliwe, że bank sam wróci z lepszą propozycją za kilka dni czy tygodni. W negocjacjach kto ma więcej cierpliwości, ten zyskuje przewagę. Nie zgadzaj się na pierwszą ofertę – daj drugiej stronie czas, niech myśli, że rozważasz inne opcje (np. kontynuowanie procesu). Często już brak szybkiej zgody ze strony klienta powoduje, że bank zwiększa ustępstwa, by domknąć ugodę.

6. Wszystko na piśmie: Ustaliliście z bankiem coś ustnie lub telefonicznie? Żądaj potwierdzenia na piśmie (mailowo). W negocjacjach obowiązuje żelazna zasada: jeśli czegoś nie ma na piśmie, to nie istnieje. Nie polegaj na zapewnieniach typu „proszę się nie martwić, na pewno tak zrobimy”. Jeśli bank zgodził się obniżyć saldo kredytu o 20 tys. zł, dopilnuj, by zaktualizowana oferta zawierała to czarno na białym. Przed podpisaniem finalnej ugody dokładnie przeczytaj każdy punkt i sprawdź, czy wszystkie uzgodnienia zostały wpisane do dokumentu.

7. Współpracuj ze swoim prawnikiem: Jeśli prowadzisz już sprawę sądową, prawdopodobnie masz pełnomocnika – korzystaj z jego wiedzy! Każdą ofertę omów ze swoim adwokatem czy radcą. Nie ukrywaj przed nim propozycji od banku – zdarza się, że banki próbują kontaktować się z klientem za plecami pełnomocnika, licząc że łatwiej skuszą Cię na ugodę bez „psującego plany” prawnika. Nie daj się podzielić – od razu przekaż ofertę swojemu prawnikowi. Razem przeanalizujcie jej opłacalność i ryzyka. Prawnik zadba też, by ugoda została poprawnie sformułowana pod względem prawnym. Jeżeli negocjacje utkną, rozważcie formalną mediację – wiele sądów oraz Sąd Polubowny przy KNF oferują mediacje między bankiem a kredytobiorcą. To kontrolowany sposób rozmów przy udziale neutralnego mediatora.

8. Dbaj o kulturę rozmowy, ale bądź stanowczy: Negocjacje to nie wojna – zachowaj uprzejmy, rzeczowy ton. Nie pal mostów krzykiem czy groźbami. Jeśli rozmowy staną w martwym punkcie, grzecznie podsumuj: „Doceniam propozycje, ale na ten moment są zbyt mało korzystne z mojej perspektywy. Proponuję wrócić do tematu za jakiś czas”. Taka postawa zostawia otwartą furtkę. Bank widzi, że nie odrzucasz ugody w ogóle, tylko czekasz na lepsze warunki – często po paru tygodniach ciszy sam ponownie się odezwie, gotów dodać coś ekstra. Kluczowe, byś znał swoją granicę i się jej trzymał – wiesz, co chcesz osiągnąć i poniżej jakiego progu nie zejdziesz.

Zapamiętaj: negocjując z bankiem, walczysz o swój finansowy spokój na lata. Warto poświęcić na to czas, przygotować strategię i – jeśli potrzeba – zainwestować w pomoc fachowców. Dobrze przeprowadzone negocjacje mogą zaowocować ugodą, z której będziesz zadowolony. Źle poprowadzone – ugodą, której będziesz żałował.

Czy warto podpisać ugodę z bankiem? Podsumowanie prawnika

Ugoda czy pozew frankowy – co lepsze? Nie ma jednej odpowiedzi dla wszystkich, bo sytuacja każdego frankowicza jest nieco inna. Z perspektywy prawnika, który prowadził setki spraw frankowych, można jednak wskazać pewne uniwersalne wnioski:

• Nie demonizuj ugód, ale też nie idealizuj ich. Ugoda to tylko narzędzie – może być dobra lub zła w zależności od warunków. Dla wielu naszych klientów rozsądnie wynegocjowana ugoda okazała się dobrym wyjściem: pozwoliła szybko uwolnić się od toksycznego kredytu na akceptowalnych zasadach, bez wieloletniego stresu sądowego. Inni jednak żałowali pochopnie podpisanych porozumień, gdy uświadomili sobie, ile pieniędzy zostawili na stole w porównaniu z tym, co najpewniej dałby wyrok sądu.
• Bank zawsze dba o swój interes. To, co przedstawia jako „ukłon” w stronę klienta, w istocie jest sprytną transakcją – bank sprzedaje Ci szybki święty spokój w zamian za Twoją rezygnację z części roszczeń. Nie ma w tym nic złego, o ile obie strony w pełni rozumieją deal i godzą się na niego uczciwie. Problem w tym, że wielu klientów nie zna swojej realnej pozycji i podpisuje ugodę na warunkach dalece korzystnych przede wszystkim dla banku.
• Najgorsza jest pozornie korzystna ugoda. Czasem propozycja brzmi fantastycznie – bank umarza kilkadziesiąt tysięcy długu, obniża ratę, oddaje niewielką część nadpłaconych odsetek. Po latach walki perspektywa zamknięcia sprawy w tydzień może zachwycać. Ale jeśli taka ugoda daje Ci np. 50% tego, co realnie mógłbyś uzyskać, to oddajesz bankowi drugie 50% w prezencie. Nasze doświadczenie pokazuje, że czasem lepiej iść do końca sądowej batalii niż zgodzić się na ugodę, która tylko wydaje się korzystna. Zwłaszcza gdy dowody są po Twojej stronie, a linia orzecznicza sprzyja frankowiczom – warto mieć cierpliwość, by wygrać wszystko, co się należy.
• Każdą decyzję podejmuj świadomie i z poradą eksperta. Rolą prawnika nie jest namawiać Cię na proces za wszelką cenę ani na ugodę za wszelką cenę. Rolą dobrego pełnomocnika jest przedstawić Ci wszystkie opcje – pokazać, co zyskasz i co stracisz w każdym scenariuszu. My, jako kancelaria od lat reprezentująca frankowiczów, zawsze analizujemy propozycje ugodowe chłodno i rzeczowo. Jeśli ugoda jest naprawdę atrakcyjna (bliska temu, co dałby wyrok + ewentualnie uwzględnia Twoje priorytety, np. szybsze zamknięcie sprawy), doradzimy jej przyjęcie. Jeżeli natomiast widzimy, że bank chce Cię skusić minimalnymi ustępstwami dla własnej korzyści – szczerze uprzedzimy o tym i zapewnimy wsparcie w dalszej walce sądowej.

Podsumowując:

Negocjacje z bankiem w sprawie kredytu frankowego to gra, w której należy twardo bronić swoich interesów. Bank dysponuje ogromnymi środkami i doświadczeniem, ale Ty masz po swojej stronie orzecznictwo, prawo i (miejmy nadzieję) profesjonalnego pełnomocnika. Rozważ ugodę, jeżeli warunki rzeczywiście są dobre – czasem ugoda z bankiem pozwala zaoszczędzić czas i nerwy, nie tracąc zbyt wiele z potencjalnych korzyści sądowych. Jednak czy warto podpisać ugodę z bankiem na pierwszą lepszą ofertę? Zdecydowanie nie. Bądź cierpliwy, negocjuj zaciekle o to, co Ci się należy, i nie bój się powiedzieć „nie” propozycji, która nie spełnia Twoich oczekiwań. Czasem lepiej kontynuować proces aż do prawomocnego wyroku – zwłaszcza gdy stawka jest wysoka – niż żałować, że poszedłeś na skróty.

Masz wątpliwości? Skonsultuj swoją sytuację z doświadczonym prawnikiem. Kancelaria adwokacka adwokat Sosnowski Adwokaci i Radcowie Prawni od lat z powodzeniem prowadzi sprawy frankowe i negocjuje ugody – chętnie przeanalizujemy Twoją propozycję ugodową lub poprowadzimy sprawę do szczęśliwego finału. Twoje dobro jest dla nas najważniejsze, a najlepszą decyzję podejmiesz mając pełną wiedzę i profesjonalne wsparcie. Wybierz mądrze – tak, by za kilka lat móc powiedzieć, że to był właściwy krok ku finansowej wolności od kredytu frankowego.