Ponad 2,4 mln zł udokumentowanych korzyści naszych Klientów. Trzynaście prawomocnych unieważnień kredytów frankowych — wygrane nr 1130–1142

Kolejny pakiet wygranych naszej Kancelarii — i znów wszystkie trzynaście rozstrzygnięć jest prawomocnych. Sądy apelacyjne w Warszawie, Gdańsku, Katowicach, Szczecinie i Łodzi definitywnie zamknęły spory z PKO BP, Bankiem BPH, Pekao, Millennium, Raiffeisenem, Deutsche Bankiem, Santanderem i syndykiem Getin Noble Banku. Zasądzone należności główne to 1 237 121,42 zł oraz 60 265,47 CHF — a razem z wyliczonymi odsetkami, kosztami procesu i udokumentowanymi wyzerowanymi saldami udokumentowane korzyści Klientów przekraczają 2,4 mln zł. W każdej z trzynastu spraw umowa kredytu przestała istnieć.

Publikujemy je zbiorczo, jak zwykle — prawomocnych wygranych jest już tak wiele, że osobny wpis o każdej przestał być możliwy. Ten pakiet ma jednak kilka wątków, które wykraczają poza samą arytmetykę. Są tu dwie sprawy przegrane w pierwszej instancji i odwrócone w apelacji — w tym jedna przeciwko syndykowi Getin Noble Banku. Jest sprawa, w której to nasza apelacja dołożyła Klientom ponad 110 tys. zł samych odsetek. I jest sprawa, w której bank proponował „ugodę” z saldem 44 tys. zł do spłaty — osobie, która miała już 28 tys. zł nadpłaty ponad kapitał. Sąd rozstrzygnął, kto miał rację.

Jedna uwaga dla porządku: to konkretne rozstrzygnięcia naszych Klientów, nie próba statystyczna; ogólny współczynnik wygranych frankowiczów rzędu „95–98 proc.” podajemy za niezależnymi danymi Ministerstwa Sprawiedliwości. Ale jako przekrój przez to, jak kończą się spory frankowe w połowie 2026 roku, te trzynaście prawomocnych wyroków mówi bardzo dużo.

Tabela zbiorcza: 13 prawomocnych wyroków (wygrane nr 1130–1142)

Kwoty w tabeli to należności główne zasądzone wyrokami; odsetki ustawowe za opóźnienie (obecnie 9,25% rocznie) oraz koszty procesu liczone są odrębnie. Kwoty brutto — patrz sekcja „uczciwy bilans” na końcu artykułu.

Sprawa po sprawie

Wygrana nr 1130 — unieważnienie kredytu frankowego PKO BP w 23 miesiące, SA Łódź, I ACa 554/25 prawomocny

Najszybsza sprawa pakietu: od pozwu (24 stycznia 2024 r.) do prawomocności minęły zaledwie 23 miesiące — na obie instancje. Sąd Okręgowy w Sieradzu (I C 682/24) ustalił nieważność umowy zawartej z PKO BP i zasądził 246 270,07 zł oraz 18 147,10 CHF z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 14 lutego 2024 r., a Sąd Apelacyjny w Łodzi 11 grudnia 2025 r. oddalił apelację banku i dołożył 8 100 zł kosztów. Przy okazji wyparowało saldo, które bank wyliczał jeszcze na 233 575,48 zł. Sądy uznały mechanizm indeksacji za sprzeczny z art. 353¹ k.c. i abuzywny w rozumieniu art. 385¹ k.c.: bank sam wyznaczał kursy kupna i sprzedaży CHF oraz spread, jednostronnie kształtując wysokość zobowiązania konsumenta, a luk po usuniętych klauzulach niczym nie da się wypełnić — w polskim prawie nie ma przepisu dyspozytywnego, który mógłby je zastąpić.

Wygrana nr 1131 — nieważność umowy Nordea-Habitat (PKO BP), SA Warszawa, V ACa 720/23 prawomocny

Umowa kredytu mieszkaniowego „Nordea-Habitat” z 2010 r., zawarta jeszcze z Nordea Bank Polska, którego następcą jest PKO BP. Sąd Okręgowy w Warszawie (II C 1865/20) ustalił nieważność i zasądził 10 494,67 zł oraz 20 434,07 CHF z odsetkami od 5 kwietnia 2022 r. — zwracamy uwagę, że główna część roszczenia jest tu we frankach, bo Klientka spłacała raty bezpośrednio w CHF. 14 stycznia 2026 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie oddalił apelację PKO BP w całości i zasądził 8 100 zł kosztów. Sąd podkreślił pierwszeństwo przepisów ochrony konsumenckiej: klauzule przeliczeniowe odsyłające do tabel banku, na które kredytobiorca nie ma wpływu i których nie może zweryfikować, są niedozwolone, a po ich usunięciu umowy nie da się utrzymać. Warto zapamiętać: umowy Nordea-Habitat, także te z lat 2009–2011, są skutecznie unieważniane — data zawarcia „po kryzysie” niczego tu nie sanuje.

Wygrana nr 1132 — Bank BPH (d. GE Money): sąd zamiast „ugody”, SA Szczecin, I ACa 1467/23 prawomocny

Ta sprawa powinna trafić do podręcznika oceny ugód bankowych. W toku procesu Bank BPH zaproponował kredytobiorcom „ugodę”: obniżenie salda zadłużenia do 44 000 zł — w sytuacji, gdy ich nadpłata ponad wypłacony kapitał wynosiła już 28 000 zł. Innymi słowy: bank proponował, by dopłacili kilkadziesiąt tysięcy złotych do kredytu, który w świetle prawa już nadpłacili. Sąd Okręgowy w Szczecinie (I C 438/21) ustalił nieważność umowy z 2006 r. i zasądził 153 394,99 zł z odsetkami, a Sąd Apelacyjny w Szczecinie 17 grudnia 2025 r. oddalił apelację banku, dokładając 8 200 zł kosztów. Saldo — według banku ok. 157,7 tys. zł — spadło do zera. Sąd potwierdził, że § 17 wzorca GE Money stanowi jednolitą, niepodzielną klauzulę abuzywną: nie można „ratować” umowy przez wycięcie samej marży, usunięciu podlega całe postanowienie, a z nim cała umowa.

Wygrana nr 1133 — Bank BPH (d. GE Money) w Katowicach: 285 tys. zł zwrotu, I ACa 2695/22 prawomocny

Umowa kredytu indeksowanego z czerwca 2005 r., zawarta z GE Money Bankiem. Sąd Okręgowy w Częstochowie (I C 145/22) ustalił nieważność i zasądził 285 474,37 zł oraz 900 CHF z odsetkami od 9 kwietnia 2022 r. — najwyższą pojedynczą kwotę złotową pakietu — oraz 11 834 zł kosztów. Sąd Apelacyjny w Katowicach 14 stycznia 2026 r. oddalił apelację banku w całości i dołożył 8 200 zł kosztów instancji odwoławczej. Uzasadnienie pierwszej instancji było wyjątkowo gruntowne: umowa naruszała art. 69 Prawa bankowego, przełamywała zasadę nominalizmu i określoności świadczenia, a kredytobiorca w tej konstrukcji „nigdy nie spłaca nominalnej wartości kredytu”. Odsetki ustawowe biegną tu od kwietnia 2022 r. — bank zapłaci więc za blisko cztery lata zwłoki, a to przy dzisiejszej stawce dziesiątki tysięcy złotych, których w kwocie głównej nie widać.

Wygrana nr 1134 — Bank BPH przed SA Gdańsk: 206 tys. zł i wyzerowane saldo, V ACa 2446/23 prawomocny

Kredyt indeksowany z 2008 r. Sąd Okręgowy w Elblągu (I C 588/22) ustalił nieważność umowy i zasądził 206 903,34 zł z odsetkami od 11 października 2023 r. oraz 14 517 zł kosztów; Sąd Apelacyjny w Gdańsku 18 grudnia 2025 r. oddalił apelację banku i dołożył 8 100 zł. Na uwagę zasługuje tempo i ekonomia procesowa: w pierwszej instancji odbyła się jedna rozprawa, w apelacji — również jedna. Sąd Apelacyjny ocenił „oświadczenia o ryzyku kursowym” podpisywane przy zawieraniu umowy jako blankietowe: podpis pod formularzem to nie to samo, co rzetelne pouczenie o nieograniczonym ryzyku. I stanowczo odrzucił pomysł zastępowania abuzywnych klauzul kursem średnim NBP — sąd ma obowiązek usunąć postanowienie, nie wolno mu go modyfikować.

Wygrana nr 1135 — Bank BPH: nieistnienie stosunku prawnego, SA Warszawa, VIII ACa 796/25 prawomocny

Sprawa o ustalenie: Sąd Okręgowy w Warszawie (IV C 2613/20) stwierdził nieistnienie stosunku prawnego wynikającego z umowy kredytu hipotecznego i zasądził 13 500 zł kosztów; 14 stycznia 2026 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie oddalił apelację Banku BPH i dołożył 8 200 zł. Sąd Apelacyjny wprost wskazał, że bank posługujący się wzorcem umowy miał obowiązek wyjaśnić kredytobiorcom, kto, jak i na jakich zasadach będzie ustalał kurs waluty — i tego obowiązku nie dochował. Korzyść z tego typu rozstrzygnięcia bywa niedoceniana, bo w wyroku nie ma spektakularnej kwoty: a przecież oznacza ono wyzerowanie salda, koniec rat, wykreślenie hipoteki i zwrot nadpłaty ponad kapitał w rozliczeniu z bankiem. Postępowanie, zainicjowane w listopadzie 2020 r., trwało łącznie 62 miesiące.

Wygrana nr 1136 — Pekao (dawny BPH): nasza apelacja dołożyła 110 tys. zł odsetek, SA Warszawa, VIII ACa 2346/25 prawomocny

Najlepszy w tym pakiecie dowód, że o wynik sprawy warto walczyć także wtedy, gdy formalnie jest już „wygrana”. Sąd Okręgowy w Warszawie (XXVIII C 10295/21) ustalił nieważność denominowanej umowy z 2006 r. i zasądził 233 250,71 zł — ale odsetki policzył dopiero od 14 listopada 2023 r., od doręczenia bankowi odrębnych oświadczeń kredytobiorców. Nie zgodziliśmy się z tym i wnieśliśmy apelację co do odsetek: wymagalność roszczenia powstaje już z chwilą doręczenia pozwu. Sąd Apelacyjny w Warszawie 28 stycznia 2026 r. w całości podzielił naszą argumentację i zasądził odsetki dodatkowo za okres od 11 września 2021 r. — czyli za ponad dwa lata więcej. Efekt w złotówkach: 110 292,76 zł samych odsetek, łącznie ponad 343,5 tys. zł realnej korzyści. Apelacja banku została w całości oddalona, z 9 100 zł kosztów na rzecz Klientów.

Wygrana nr 1137 — Bank Millennium: strategiczna apelacja i nieważność w całości, SA Warszawa, I ACa 1212/23 prawomocny

Sprawa nietypowa proceduralnie — i pouczająca. Pozew obejmował wyłącznie żądanie ustalenia nieważności umowy z grudnia 2006 r., a Sąd Okręgowy, ustalając nieważność, błędnie orzekł dodatkowo o roszczeniu, którego w tym kształcie nie zgłoszono. Wnieśliśmy apelację, by uporządkować wyrok — i 28 stycznia 2026 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie uchylił wadliwy punkt, utrzymując w mocy sedno: umowa z Bankiem Millennium jest nieważna w całości, z kosztami procesu za obie instancje na rzecz Klienta. Sąd Apelacyjny podzielił argumentację, że umowa nie zawierała essentialia negotii kredytu, kreowała stosunek z jawnym pokrzywdzeniem konsumenta, a o ryzyku kursowym nikt rzetelnie nie uprzedził. Dla Klienta oznacza to wyzerowane saldo i drogę do wykreślenia hipoteki. Sprawa trwała 56 miesięcy — orzeczenie pierwszej instancji „stanowiło wyzwanie”, ale konsekwentna strategia odwoławcza domknęła ją pełnym zwycięstwem.

Wygrana nr 1138 — Raiffeisen / RBI: oddalone powództwo odwrócone w apelacji, SA Warszawa, VI ACa 810/25 odwrócony w apelacji prawomocny

Sąd Okręgowy w Warszawie oddalił powództwo w całości i obciążył naszą Klientkę kwotą 10 817 zł kosztów na rzecz banku. Nie zgodziliśmy się z tym wyrokiem — i 17 grudnia 2025 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie (VI ACa 810/25) zmienił go w całości: ustalił nieważność umowy z 2008 r. i zasądził od Raiffeisen Bank International AG 101 333,27 zł oraz 20 784,30 CHF z odsetkami od 22 stycznia 2022 r., plus 11 817 zł kosztów pierwszej instancji i 9 100 zł apelacyjnych. Sąd Apelacyjny ocenił oświadczenia o ryzyku jako blankietowe i wykluczył zastępowanie klauzul kursem średnim NBP. Cena tej wygranej to czas — niespełna sześć lat — ale bilans jest jednoznaczny: z przegranej z kosztami na rzecz banku zrobiła się pełna wygrana z odsetkami liczonymi za cztery lata wstecz.

Wygrana nr 1139 — dawny EFG Eurobank (Polbank): nieważność i pełne rozliczenie z bankiem, SA Gdańsk, V ACa 1633/23 prawomocny

Klasyczny kredyt indeksowany na wzorcu Polbank EFG (§ 2 ust. 1 umowy oraz § 7 ust. 4, § 9 ust. 2 pkt 1 i § 16 ust. 9 regulaminu — komplet dobrze znanych klauzul abuzywnych). 15 października 2025 r. Sąd Apelacyjny w Gdańsku (V ACa 1633/23) oddalił apelację banku i zasądził 8 100 zł kosztów, utrzymując wyrok Sądu Okręgowego w Gdańsku ustalający nieważność umowy. Całość — dwie instancje, dwa posiedzenia, nieco ponad trzy lata. Sądy obu instancji podkreśliły, że wzmianka o „istnieniu ryzyka kursowego” to nie jest realizacja obowiązku informacyjnego: bank zataił posiadane przez siebie dane o historycznej zmienności i maksimach kursowych CHF, a umowa nie przewidywała żadnego górnego pułapu zobowiązania. Co istotne dla czytelników, którzy pytają „co dalej po wyroku”: nasi Klienci przeprowadzili już pełne rozliczenie z bankiem — sprawa jest zamknięta także finansowo.

Wygrana nr 1140 — Deutsche Bank: nieważność kredytu denominowanego z 2009 r., SA Warszawa, VI ACa 2475/23 prawomocny

Ważny sygnał dla osób przekonanych, że ich umowa jest „za młoda” na pozew: kredyt denominowany zawarty w czerwcu 2009 r. — a więc już po szczycie frankowej gorączki i po pamiętnych wzrostach kursu — również okazał się nieważny. Sąd Okręgowy w Warszawie (XXVIII C 3160/21) uznał, że umowa naruszała art. 69 Prawa bankowego i art. 353¹ k.c.: Klienci w dniu podpisania nie znali wysokości własnego świadczenia, która zależała wyłącznie od woli banku, a bank nie ponosił żadnego ryzyka, bo każdą zmianę kursu mógł zniwelować własną tabelą. 30 stycznia 2026 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie oddalił apelację Deutsche Banku w całości, z 4 050 zł kosztów. Saldo spadło do zera, hipotekę można wykreślić, a rozliczenie z bankiem obejmuje wyłącznie faktycznie wypłacony kapitał. Pozew złożono w lutym 2020 r. — tuż po wyroku TSUE C-260/18 (Dziubak), gdy linia orzecznicza dopiero się kształtowała; dziś takie sprawy przebiegają znacznie szybciej.

Wygrana nr 1141 — syndyk Getin Noble Banku: przegrana pierwsza instancja odwrócona, SA Warszawa, V ACa 539/24 odwrócony w apelacji prawomocny

Druga „odwrócona” sprawa pakietu — i to w najtrudniejszej kategorii, bo przeciwko syndykowi masy upadłości Getin Noble Banku. Sąd Okręgowy w Warszawie (I C 1289/20) oddalił powództwo i obciążył Powodów częścią kosztów. Sąd Apelacyjny w Warszawie 11 grudnia 2025 r. (V ACa 539/24) zmienił wyrok: ustalił nieważność umowy kredytu i zasądził łącznie 22 384 zł kosztów za obie instancje. Sąd odwoławczy punkt po punkcie rozprawił się z rozumowaniem pierwszej instancji: rutynowe, pobieżne pouczenia z wzorca to nie jest informacja o nieograniczonym ryzyku kursowym w standardzie TSUE, klauzule przeliczeniowe określają główne świadczenia stron, a umowy po ich usunięciu nie da się utrzymać. Korzyść Klientów z tego rozstrzygnięcia to ok. 234 166 zł. Wniosek praktyczny jest szerszy: upadłość banku nie chroni go przed stwierdzeniem nieważności umowy — a dla „getinowców” ma to znaczenie szczególne, bo nowa ustawa frankowa spraw z udziałem syndyka w ogóle nie obejmuje i klasyczna droga sądowa pozostaje dla nich podstawowym narzędziem.

Wygrana nr 1142 — Santander BP: nieważność umowy z 2005 r., SA Warszawa, VIII ACa 2370/25 prawomocny

Jedna z najstarszych umów zestawienia — kredyt z listopada 2005 r., zawarty z poprzednikiem prawnym Santander Bank Polska. Sąd Okręgowy w Warszawie (XXVIII C 2824/21) ustalił nieważność umowy i zasądził dochodzone kwoty z odsetkami od 17 czerwca 2023 r., w pełni zgodnie z żądaniem pozwu; 9 stycznia 2026 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie oddalił apelację banku i obciążył go kosztami postępowania odwoławczego. Uzasadnienie jest ciekawe metodologicznie: sąd nie poszedł na skróty. Uznał, że sama konstrukcja kredytu indeksowanego była dopuszczalna w ramach swobody umów i nie jest instrumentem finansowym — ale mechanizm waloryzacji, w którym bank jednostronnie ustalał kursy, a całe nieograniczone ryzyko kursowe spoczywało na konsumencie, przesądził o wadliwości umowy. To dobrze pokazuje dojrzałość dzisiejszego orzecznictwa: banki nie przegrywają dlatego, że sądy „z założenia” kwestionują kredyty walutowe, tylko dlatego, że konkretne klauzule nie wytrzymują kontroli.

Dlaczego odsetki ustawowe zmieniają rachunek każdej z tych spraw

Kwoty główne z tabeli to nie koniec. Odsetki ustawowe za opóźnienie wynoszą obecnie 9,25% w skali roku (stopa referencyjna NBP 3,75% + 5,5 p.p., od 5 marca 2026 r.) i w większości opisanych spraw biegną od dat sprzed dwóch–czterech lat aż do dnia zapłaty. Rachunek jest prosty: przy roszczeniu 300 000 zł każdy rok zwłoki banku to 27 750 zł dodatkowo dla kredytobiorcy. W sprawie nr 1133 odsetki biegną od kwietnia 2022 r., w sprawie nr 1138 — od stycznia 2022 r. A sprawa nr 1136 pokazuje skalę wprost, bez szacowania: 110 292,76 zł samych odsetek, wywalczonych naszą apelacją co do daty ich naliczania. To dlatego pytanie „od kiedy liczyć odsetki” bywa w tych procesach warte tyle, co niejeden spór o kwotę główną — i dlatego warto, by pilnował go pełnomocnik, który wie, o co i jak wnioskować.

PKO BP proponuje w iPKO ugody także za kredyty w EURO. Co z tym zrobić?

Na koniec wątek, który wykracza poza ten pakiet, ale dotyczy wielu naszych czytelników. PKO BP prowadzi program „ZAKOŃCZ KREDYT EURO” i propozycje ugód pojawiają się kredytobiorcom bezpośrednio w panelu iPKO, obok zwykłych komunikatów bankowych. Nowością jest skala, z jaką bank kieruje je do posiadaczy kredytów i pożyczek hipotecznych w euro — a więc do grupy, która przez lata pozostawała poza radarem programów ugodowych. Wniosek o mediację przy Sądzie Polubownym KNF składa się kilkoma kliknięciami w serwisie transakcyjnym, co samo w sobie sprawia, że decyzja o ogromnych konsekwencjach finansowych wygląda jak akceptacja regulaminu promocji.

Dlaczego bank robi to właśnie teraz? Nie znamy jego motywacji i nie będziemy jej zgadywać — ale znamy kontekst, w którym każdy „eurowicz” powinien czytać taką propozycję. Po pierwsze, uchwalona właśnie ustawa frankowa (czeka na podpis prezydenta) obejmuje wyłącznie kredyty CHF — kredyty w euro pozostają poza jej zakresem, co oznacza, że dla nich nic się nie zmienia: droga sądowa jest otwarta na zasadach ogólnych, dokładnie tych, po które frankowicze sięgali przez ostatnią dekadę. Po drugie, mechanizm prawny w umowach eurowych bywa ten sam, co we frankowych: przeliczenia po kursach z tabel ustalanych jednostronnie przez bank i deficyt rzetelnej informacji o ryzyku walutowym. Sądy oceniają klauzule, nie walutę — art. 385¹ k.c. i dyrektywa 93/13 nie zawierają słowa „frank”. Po trzecie wreszcie, ugoda w standardzie programowym oznacza zwykle przewalutowanie na złotówki z oprocentowaniem WIBOR lub stopą stałą — czyli zamianę jednego ryzyka na inne — podczas gdy prawomocna nieważność, jak w trzynastu sprawach opisanych wyżej, zeruje saldo i zwraca nadpłatę z odsetkami.

Co więc zrobić z propozycją ugody w iPKO? Trzy rzeczy, w tej kolejności. Nie klikać „akceptuję” pod presją terminu — ugody są dobrowolne, a bank sam informuje, że odmowa oznacza po prostu kontynuację umowy na dotychczasowych warunkach. Policzyć oba scenariusze: ile realnie umarza ugoda i jakie saldo oraz oprocentowanie zostawia — kontra ile wynosi suma dotychczasowych wpłat, nadpłata ponad kapitał i potencjalny wynik procesu o nieważność. W sprawie nr 1132 z tego pakietu ta różnica wynosiła grubo ponad 150 tys. zł na niekorzyść ugody. I sprawdzić kwestie podatkowe: umorzenie w ramach ugody może rodzić przychód (bank wystawia PIT-11); zwolnienie podatkowe dla ugód kredytów mieszkaniowych obowiązuje na mocy rozporządzenia, którego horyzont czasowy jest ograniczony — to element, który trzeba zweryfikować przed podpisem, a nie po. Analiza umowy eurowej i otrzymanej propozycji nic nie kosztuje i do niczego nie zobowiązuje — a pozwala podjąć decyzję na liczbach, nie na komunikacie w bankowości elektronicznej.

Spłaciłeś już kredyt we frankach albo w euro? Te pieniądze wciąż można odzyskać

Nieważność umowy działa od samego początku (ex tunc) — spłacenie ostatniej raty niczego nie „naprawia”. Skoro umowa jest nieważna, wszystkie raty, prowizje i opłaty były świadczeniem nienależnym i podlegają zwrotowi na zasadzie teorii dwóch kondykcji. Dla osoby, która spłaciła kredyt w całości, rachunek bywa wręcz korzystniejszy niż dla aktywnego kredytobiorcy: po kilkunastu–dwudziestu latach spłat suma rat zwykle znacząco przekracza wypłacony kapitał, a cała ta nadwyżka — powiększona o odsetki ustawowe za opóźnienie — jest do odzyskania. Sprawa nr 1139 z tego pakietu pokazuje pełny cykl: prawomocna nieważność i przeprowadzone już rozliczenie z bankiem. Co z przedawnieniem? Zgodnie z orzecznictwem TSUE i Sądu Najwyższego termin przedawnienia roszczeń konsumenta nie może rozpocząć biegu, zanim dowiedział się on o niedozwolonym charakterze postanowień umowy — ale granic tej ochrony nie warto testować: im wcześniej roszczenie trafi do sądu, tym wcześniej zaczynają pracować odsetki.

Szerszy obraz: ustawa frankowa na biurku prezydenta

Ten pakiet domyka się w szczególnym momencie legislacyjnym. 29 maja 2026 r. Sejm uchwalił ustawę o szczególnych rozwiązaniach w zakresie rozpoznawania spraw dotyczących umów kredytu denominowanego lub indeksowanego do franka szwajcarskiego, a 25 czerwca 2026 r. Senat przyjął ją bez poprawek — ustawa czeka obecnie na podpis prezydenta i, jeśli zostanie podpisana, wejdzie w życie 14 dni po ogłoszeniu w Dzienniku Ustaw. Najważniejsza zmiana dla osób dopiero rozważających pozew: obowiązek spłaty rat będzie wstrzymywany z mocy prawa z chwilą doręczenia bankowi pozwu, bez odrębnego wniosku o zabezpieczenie, aż do prawomocnego zakończenia sprawy — a w sprawach już toczących się wstrzymanie nastąpi z mocy prawa w dacie wejścia ustawy w życie. Zasadą mają być posiedzenia niejawne i zeznania na piśmie, a banki przez sześć miesięcy dostaną zachętę do wycofywania apelacji i pozwów (zwrot połowy opłaty). Skala problemu, którą ustawa ma rozładować, jest znana: sprawy frankowe to około jedna czwarta kolejki cywilnej w sądach okręgowych i około 70 proc. spraw oczekujących w apelacjach.

Trzy zastrzeżenia. Po pierwsze, podpis prezydenta nie jest przesądzony — do czasu ogłoszenia ustawy w Dzienniku Ustaw obowiązuje stan dotychczasowy i wnioski o zabezpieczenie składa się na dotychczasowych zasadach. Po drugie, ustawa obejmuje wyłącznie kredyty CHF — kredytobiorcy „eurowi”, dolarowi czy jenowi pozostają poza jej zakresem i dochodzą roszczeń na zasadach ogólnych (co omawiamy wyżej przy ugodach PKO BP). Po trzecie, poza ustawą pozostają sprawy rozpoznawane w postępowaniu upadłościowym — a więc m.in. sprawy przeciwko syndykowi Getin Noble Banku, takie jak wygrana nr 1141 — oraz powództwa grupowe. Dla tych grup nic się nie zmienia: liczy się klasyczna, dobrze poprowadzona sprawa sądowa.

Masz podobną umowę? Sprawdź, zanim zdecydujesz

Jeśli w opisanych sprawach rozpoznajesz swoją sytuację — kredyt „Własny Kąt” lub Nordea-Habitat w PKO BP, umowę GE Money / BPH z § 17, wzorzec Polbank EFG, kredyt denominowany Deutsche Banku, umowę z Getin Noble Bankiem, a także kredyt lub pożyczkę hipoteczną w euro z propozycją ugody w iPKO — prześlij nam umowę do bezpłatnej analizy. Analiza niczego nie przesądza i do niczego nie zobowiązuje, a pozwala poznać dwie liczby, od których wszystko zależy: ile wpłacono do banku i ile z tego można realnie odzyskać. Sprawy opisane wyżej prowadzili adwokaci i radcowie prawni Kancelarii Sosnowski Adwokaci i Radcowie Prawni.