Pozwy za WIBOR po wyroku TSUE – kredytobiorcy masowo zgłaszają się do kancelarii. Dane z I kwartału 2026

Luty 2026 r. miał być punktem zwrotnym. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, odpowiadając na pytanie zadane przez Sąd Okręgowy w Częstochowie, orzekł, że samo zastosowanie w umowie kredytowej wskaźnika referencyjnego — takiego jak WIBOR — co do zasady nie tworzy znaczącej nierównowagi pomiędzy bankiem a konsumentem. Sektor bankowy odetchnął. Część komentatorów ogłosiła „koniec mody na WIBOR”.

Trzy miesiące później dane mówią coś dokładnie przeciwnego. W pierwszym kwartale 2026 r. liczba aktywnych pozwów o kredyty WIBOR-owe w sześciu raportujących bankach z GPW wzrosła o ponad jedną piątą — szybciej niż kwartał wcześniej. Jeśli to miało być wytrącenie kredytobiorcom argumentu z ręki, banki na razie tego nie widzą.

Główna teza artykułu Lutowy wyrok TSUE nie zatrzymał sporu o WIBOR. W I kwartale 2026 r. pozwów przybyło szybciej niż w ostatnim kwartale 2025 r. Banki ogłaszają zwycięstwo, ale dynamika rynku oraz pytania prejudycjalne, na które TSUE jeszcze nie odpowiedział, mówią o sporze, który dopiero się rozkręca.

Liczby z I kwartału 2026 r. Statystyki, które trzeba przeczytać uważnie

Zagregowane dane o liczbie pozwów WIBOR-owych publikuje Związek Banków Polskich. Pełne dane per bank dostępne są jednak tylko w przypadku kilku spółek raportujących sprawozdania na GPW. Według zestawienia opracowanego przez Bankier.pl na podstawie raportów kwartalnych za I kw. 2026 r., sześciu publikujących te dane kredytodawców prowadziło łącznie 1 955 spraw — wobec 1 584 trzy miesiące wcześniej. To wzrost o 23,4 proc. kwartał do kwartału, podczas gdy w poprzednim okresie sprawozdawczym dynamika wyniosła ok. 15 proc.

Innymi słowy: tempo napływu spraw nie tylko nie spadło po lutowym wyroku TSUE, ale wręcz przyspieszyło.

Bank	III kw. 2025	IV kw. 2025	I kw. 2026
PKO BP	539	635	869  (+36,9%)
ING Bank Śląski	264	304	335  (+10,2%)
mBank	253	274	317  (+15,7%)
Bank Millennium	211	241	282  (+17,0%)
BNP Paribas Bank	110	130	152  (+16,9%)
BOŚ	14	15	16  (+6,7%)
RAZEM (6 banków)	1 391	1 584	1 955  (+23,4%)

Źródło: Bankier.pl na podstawie raportów okresowych banków notowanych na GPW (publikacja 20 maja 2026 r.). W zestawieniu nie ma m.in. dwóch dużych banków z udziałem Skarbu Państwa.

Liderem stawki pozostaje PKO BP — z 869 aktywnymi sprawami i 234 nowymi pozwami w samym pierwszym kwartale. Tempo napływu pozwów do tego banku przyspieszyło najbardziej spektakularnie: +36,9 proc. kwartał do kwartału. Dla porównania, w sprawach frankowych podobnej dynamiki nie było od kilku lat — i akurat w tej kategorii dynamika frankowa wreszcie spada.

Banki ogłaszają zwycięstwo. Ale którego?

Każdy z banków raportujących sprawy WIBOR podkreśla w sprawozdaniach jeden motyw: dotychczasowe orzecznictwo jest po stronie kredytodawcy. mBank powołuje się na 9 prawomocnych wyroków, wszystkie wygrane przez bank. ING Bank Śląski mówi o 30 sprawach zakończonych „wynikiem pozytywnym”. Bank Millennium — 8 prawomocnych orzeczeń na swoją korzyść. BNP Paribas — 9 wyroków sądu pierwszej instancji wygranych, 5 z nich prawomocnych, przy jednym wyroku niekorzystnym, ale jeszcze nieprawomocnym.

Liczby imponują — ale nie dowodzą tego, co banki próbują nimi udowodnić.

Po pierwsze: przygniatająca większość spraw WIBOR-owych toczy się dopiero w pierwszej instancji. Linia orzecznicza dopiero się formuje, a wielu sędziów świadomie wstrzymuje rozstrzygnięcia, czekając na kolejne wyroki TSUE.

Po drugie: kredytobiorcy konsekwentnie wnoszą apelacje od niekorzystnych rozstrzygnięć. Postępowania drugoinstancyjne, w których orzecznictwo dopiero się ukształtuje, są dziś dopiero na starcie.

Po trzecie i najważniejsze: raporty bankowe nie rozróżniają umów pre-BMR od post-BMR — a to różnica, której nie da się dziś już dłużej ignorować.

Pre-BMR i post-BMR. Linia podziału, której banki w sprawozdaniach nie pokazują

Stawka WIBOR uzyskała formalną autoryzację Komisji Nadzoru Finansowego dopiero 16 grudnia 2020 r. — w trybie przewidzianym rozporządzeniem BMR (Benchmark Regulation). Wcześniej była ustalana przez podmiot prywatny, na podstawie deklaracji banków, bez nadzoru publicznego nad samą procedurą tworzenia stawki. Co więcej, dokumenty Komisji Nadzoru Finansowego oraz Najwyższej Izby Kontroli z lat 2011–2015 sygnalizowały, że metodyka kwotowania stawki wymaga reformy.

Dla kredytów hipotecznych zawartych przed 2020 r. ta różnica ma znaczenie fundamentalne. To właśnie tej grupy umów dotyczą trzy pytania prejudycjalne, na które TSUE jeszcze nie odpowiedział:

Sprawa	Czego dotyczy
C-586/25	Umowy zawarte przed wejściem w życie rozporządzenia BMR i polskiej ustawy o kredycie hipotecznym. Pytanie: czy oparcie zmiennego oprocentowania na wskaźniku, którego zasady ustalania nie były regulowane powszechnie obowiązującym prawem, tworzy znaczącą nierównowagę stron.
C-630/25	Kredyt PKO BP ze „starego portfela”. Pytanie m.in. o to, czy bank powinien był poinformować konsumenta o podmiocie opracowującym wskaźnik i zasadach jego wyznaczania — oraz czy WIBOR, ustalany na podstawie deklaracji banków bez nadzoru organów państwowych, może być uznany za nieuczciwy warunek umowny.
C-607/25	Konstrukcja oprocentowania „WIBOR plus marża” w warunkach, gdy prawo nie określa maksymalnych granic wzrostu wskaźnika ani marży, a sam limit odsetek maksymalnych może się zmieniać w okresie obowiązywania umowy.

Sprawy C-586/25 i C-630/25 zostały przez TSUE połączone do wspólnego rozpoznania.

Lutowy wyrok TSUE (C-471/24) odpowiadał na inne, węższe pytanie: czy sam fakt zastosowania w umowie kredytowej wskaźnika referencyjnego jest klauzulą abuzywną. Trybunał odpowiedział, że co do zasady nie — ale jednocześnie w punkcie 104 sformułował zastrzeżenia dotyczące rzetelności informacji udzielonych konsumentowi przed zawarciem umowy. Praktycy prawa interpretują to jako stworzenie wzruszalnego domniemania ważności klauzul, nie zaś absolutnej tarczy ochronnej dla banku.

Lutowy wyrok TSUE nie zamknął sporu o WIBOR. Otworzył nową — węższą i bardziej techniczną — debatę o tym, jakie informacje bank powinien był przekazać kredytobiorcy przed podpisaniem umowy. Najistotniejsze pytania trafią do Trybunału w kolejnych orzeczeniach.

Złotówkowe klauzule abuzywne. Mieliśmy je na radarze, zanim WIBOR stał się tematem

W publicystyce ostatnich miesięcy WIBOR pojawia się jako temat nowy — odkryty wraz z pierwszymi pytaniami prejudycjalnymi do TSUE. Z naszej perspektywy nie jest to obraz pełny. Klauzulami niedozwolonymi w umowach kredytów złotowych zajmowaliśmy się w naszej Kancelarii znacznie wcześniej — w czasach, gdy w mediach głównego nurtu temat ten praktycznie nie istniał, a głośne były wyłącznie sprawy frankowe.

Przykładem jest jedna z naszych prawomocnych spraw, w której sąd uznał klauzule abuzywne w umowie kredytu złotówkowego i uwolnił naszego Klienta z długu w kwocie 155 289,48 zł. To rozstrzygnięcie zapadło wówczas, gdy dyskusja o abuzywności poza kredytami frankowymi nie miała jeszcze tej skali, co dzisiaj. Dla nas nie było ono próbą — było potwierdzeniem strategii, którą stosujemy od lat: każdą umowę analizujemy indywidualnie, a abuzywność oceniamy nie tylko po walucie kredytu.

Pełen opis tej sprawy znajduje się w naszym osobnym artykule: Kredyt złotówkowy jak kredyt we frankach — klauzule niedozwolone w kredycie złotówkowym (prawomocna wygrana, sprawa o dług 155 289,48 zł).

Sprawy WIBOR-owe w naszej Kancelarii dziś. Materiały wideo

Obecnie aktywnie prowadzimy sprawy o unieważnienie klauzul WIBOR-owych. Kolejne osoby zgłaszają się do nas z umowami z lat 2008–2019, w których ramach kredyty były oparte na zmiennej stawce. Najnowsze rozstrzygnięcia oraz strategie procesowe omawiają adwokaci z naszego zespołu w cyklu materiałów wideo na kanale YouTube. Poniżej dwa najnowsze:

Wideo · YouTube Sprawa WIBOR — omówienie aktualnej praktyki procesowej Komentarz prawnika Kancelarii Sosnowski na temat aktualnych rozstrzygnięć i argumentów procesowych w sporach o klauzule WIBOR-owe. Obejrzyj na YouTube →

Wideo · YouTube WIBOR po wyroku TSUE — co dalej z umowami kredytowymi Analiza konsekwencji lutowego wyroku TSUE oraz znaczenia pytań prejudycjalnych, na które Trybunał ma jeszcze odpowiedzieć. Obejrzyj na YouTube →

Trzy wnioski z pierwszego kwartału 2026 r.

1. Lutowy wyrok TSUE nie wyhamował napływu pozwów. Wręcz przeciwnie — w I kwartale 2026 r. dynamika przyspieszyła w stosunku do kwartału poprzedniego. To dane raportowane przez same banki na potrzeby akcjonariuszy. Nie są nasze, nie są pełnomocników kredytobiorców — są branżowe. Trudno o lepszy probierz tego, jak rynek reaguje na orzeczenie luksemburskiego trybunału.

2. Pre-BMR ≠ post-BMR. Argumentacja kredytobiorców w sprawach umów zawartych przed grudniem 2020 r. opiera się na innym fundamencie niż w umowach późniejszych. Sygnały, jak TSUE odniesie się do tej różnicy, otrzymamy w sprawach C-586/25, C-630/25 oraz C-607/25.

3. Indywidualna analiza umowy to nie slogan. Sprawy WIBOR-owe są na tyle różnorodne, że na ich tle widać, jak iluzoryczne są „uniwersalne wzorce pozwów” krążące w internecie. Każda umowa wymaga osobnego sprawdzenia daty zawarcia, treści klauzul indeksacyjnych, zakresu obowiązków informacyjnych banku oraz dokumentów, jakie kredytobiorca otrzymał przed jej podpisaniem.

Sprawdź swoją umowę Bezpłatna analiza umowy kredytu WIBOR Sprawdzimy datę zawarcia umowy, charakter klauzul WIBOR-owych, zakres informacji udzielonych przez bank oraz ocenimy, czy w Twojej sprawie istnieją podstawy do dochodzenia roszczeń. Konsultacja jest bezpłatna i niezobowiązująca. Napisz do nas: pln@adwokatjsosnowski.pl Biura: Warszawa · Katowice · Gliwice · Sosnowiec · Poznań · Kraków · Częstochowa · Gdańsk

Podsumowanie. Czego nie powiedzą banki w komunikatach prasowych

Dyskurs medialny wokół kredytów WIBOR-owych zdominowany jest dziś przez jeden komunikat: „banki wygrywają wszystko”. Statystyka, na poziomie zakończonych prawomocnie spraw pierwszej instancji, rzeczywiście wygląda korzystnie dla kredytodawców — ale ona opisuje przeszłość, nie przyszłość, i ignoruje fakt, że większość sporów dopiero się zaczyna.

Liczby raportowane przez banki w sprawozdaniach kwartalnych pokazują rynek, który mimo lutowego wyroku TSUE rośnie szybciej niż jeszcze trzy miesiące temu. Kancelarie i sami kredytobiorcy widzą w kredytach WIBOR-owych zbyt wiele pytań nierozstrzygniętych, by uznać sprawę za zamkniętą. Banki to wiedzą — dlatego konsekwentnie zwiększają w raportach rezerwy na ryzyko prawne. Sprawozdania finansowe są tu bardziej szczere niż komunikaty prasowe.

Pytanie nie brzmi już, czy spór WIBOR-owy się toczy. Pytanie brzmi: ile osób posiadających kredyt hipoteczny ze zmiennym oprocentowaniem zawarty w latach 2008–2019 sprawdziło dotąd, czy w treści ich umowy kryją się klauzule, które mogą zmienić ich pozycję wobec banku. W każdym kolejnym kwartale rośnie nie tylko liczba pozwów. Rośnie też świadomość, że WIBOR — nawet po lutowym wyroku TSUE — nie jest tematem zamkniętym.

Zastrzeżenie: Niniejszy artykuł ma charakter informacyjny i edukacyjny. Nie stanowi porady prawnej w rozumieniu obowiązujących przepisów. Każda sprawa kredytu opartego o WIBOR wymaga indywidualnej oceny w oparciu o konkretną umowę, dokumenty i okoliczności jej zawarcia. Stan prawny aktualny na maj 2026 r. Orzecznictwo TSUE i polskich sądów w sprawach WIBOR-owych ewoluuje — przed podjęciem jakichkolwiek decyzji zalecamy konsultację z adwokatem lub radcą prawnym specjalizującym się w sporach z bankami.