Prawomocne wyroki WIBOR i kluczowe orzeczenia 2025–2026: pełna mapa orzeczeń dla kredytobiorców złotowych
Na koniec trzeciego kwartału 2025 roku w polskich sądach toczyło się ponad 5 000 spraw dotyczących kredytów opartych o WIBOR. Dynamika jest jednokierunkowa – w samym 2025 roku wpływ nowych pozwów wzrósł o 62% w porównaniu z rokiem poprzednim. A mimo to sektor bankowy wciąż twierdzi, że „nie istnieją korzystne wyroki WIBOR”. Ta narracja jest możliwa tylko dlatego, że banki same definiują, co uznają za „wyrok wiborowy” – i systematycznie zawężają tę definicję tak, by nic się w niej nie zmieściło.
Tymczasem polskie sądy wydały już co najmniej jedenaście orzeczeń korzystnych dla kredytobiorców złotowych, z których trzy mają charakter prawomocny – w tym jeden sięgający 2018 roku. Do tego dochodzi co najmniej siedem prawomocnych postanowień o zabezpieczeniu roszczeń. Poniżej prezentujemy szczegółowy, zweryfikowany katalog najważniejszych orzeczeń.
Prawomocne wyroki WIBOR – orzeczenia, które banki wolą ignorować
SO w Warszawie, sygn. XXIII Ga 763/24 – prawomocne unieważnienie umowy z WIBOR 1M (14 marca 2025)
Sąd Okręgowy w Warszawie oddalił apelację spółki Siemens Finance sp. z o.o. i utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy (sygn. IX GC 3239/21), który ustalił nieważność umowy pożyczki leasingowej z oprocentowaniem zmiennym opartym o stawkę referencyjną WIBOR 1M.
To orzeczenie jest prawomocne. Sąd pierwszej instancji uznał, że mechanizm WIBOR w tej umowie był wadliwy, a sąd odwoławczy tę ocenę podtrzymał. Sprawa dotyczyła co prawda relacji B2B, ale jej znaczenie wykracza daleko poza spory gospodarcze – skoro sąd stwierdził wadliwość WIBOR nawet w relacji między przedsiębiorcami, gdzie standard ochrony jest niższy niż w relacji z konsumentem, trudno argumentować, że w relacji konsumenckiej ten sam wskaźnik jest poza wszelką kontrolą.
Reakcja sektora bankowego? Twierdzenie, że „to nie jest wyrok konsumencki”. Technicznie prawda. Merytorycznie – nieistotne. Prawo nie zna dwóch różnych definicji WIBOR dla konsumentów i przedsiębiorców.
SA w Białymstoku – prawomocny wyrok potwierdzający wadliwość klauzuli WIBOR
Sąd Apelacyjny w Białymstoku wydał prawomocny wyrok potwierdzający wadliwość klauzuli zmiennego oprocentowania powiązanej z WIBOR. Banki reagują na to orzeczenie standardowo: „to nie jest wyrok czysto wiborowy”. To prawda – sąd badał umowę kompleksowo i stwierdził jej wadliwość w oparciu o kilka zarzutów, z których jeden dotyczył wprost klauzuli opartej o WIBOR.
Dla kredytobiorcy liczy się rezultat: sąd apelacyjny prawomocnie potwierdził, że klauzula oprocentowania oparta o WIBOR zawierała wady. Czy bank chce to nazywać wyrokiem frankowym, wiborowym czy mieszanym – nie zmienia to statusu prawomocności.
SO w Siedlcach – prawomocna wygrana z PKO BP: klauzule abuzywne w kredycie złotówkowym (2018)
Sąd: Sąd Okręgowy w Siedlcach Bank: PKO BP S.A. Produkt: kredyt gotówkowy Platinum (złotówkowy, oprocentowanie zmienne) Kwota sporu: 155 289,48 zł (roszczenie banku) Rozstrzygnięcie: powództwo banku oddalone w całości. Wyrok prawomocny. Pełnomocnik kredytobiorców: Adwokat Jacek Sosnowski
Ta sprawa – rozstrzygnięta na długo przed „erą WIBOR” – zasługuje na szczególną uwagę, ponieważ pokazuje, że problem klauzul niedozwolonych w kredytach złotowych ze zmiennym oprocentowaniem nie jest zjawiskiem nowym. PKO BP wypowiedział umowę kredytu i pozwał kredytobiorczynię o zapłatę ponad 155 tysięcy złotych – mimo że zaległość wymagalna na dzień wypowiedzenia wynosiła niespełna 8 tysięcy.
Sąd przeanalizował treść umowy i stwierdził, że zawiera ona klauzule niedozwolone. Bank nie dopełnił obowiązków informacyjnych: nie poinformował konsumentki o całkowitej kwocie do zapłaty, prawidłowej stopie oprocentowania ani zasadach i terminach spłat. Co więcej, PKO BP zawarł w umowie zapis, że „nie jest to umowa o kredyt konsumencki” – mimo że z perspektywy prawa była to właśnie umowa konsumencka.
Powołany biegły z zakresu rachunkowości potwierdził nieprawidłowości w naliczaniu oprocentowania i kosztów kredytu. Sąd oddalił powództwo banku w całości, uznając, że do skutecznego wypowiedzenia umowy kredytowej nie doszło, a klauzule abuzywne nie wiążą konsumentki.
Znaczenie tego orzeczenia dla obecnych spraw wiborowych jest fundamentalne. Mechanizm prawny jest identyczny: bank narzuca konsumentowi warunki zmiennego oprocentowania, nie wywiązuje się z obowiązków informacyjnych, a gdy pojawiają się problemy – próbuje egzekwować zobowiązania wynikające z wadliwej umowy. Sąd w Siedlcach odpowiedział na to jednoznacznie: bank, który sam nie dopełnił swoich obowiązków, nie może skutecznie dochodzić roszczeń od konsumenta.
(Pełny opis sprawy na portalu sprawy-przeciwko-bankom.pl)
Nieprawomocne wyroki WIBOR – rosnący katalog orzeczeń I instancji
SO w Suwałkach, sygn. I C 332/24 – pierwszy wyrok ustalający nieważność umowy WIBOR w Polsce (22 stycznia 2025)
Sąd: Sąd Okręgowy w Suwałkach, SSO Aneta Inez Sztukowska Bank: VeloBank S.A. (następca Getin Noble Bank S.A.) Pełnomocnik kredytobiorców: r.pr. Beata Strzyżowska (Kancelaria Radcy Prawnego Beata Strzyżowska) Umowa:kredyt hipoteczny + pożyczka z 31 marca 2015 r., oprocentowanie zmienne WIBOR 3M + marża Kwota zasądzona: 245 943,93 zł + odsetki ustawowe za opóźnienie od 26 kwietnia 2024 r. Koszty procesu: 11 817,00 zł
To orzeczenie, które zdefiniowało kierunek spraw wiborowych w Polsce. Sąd ustalił nieistnienie stosunku prawnego wynikającego z umowy kredytu i pożyczki. W uzasadnieniu sędzia Sztukowska wskazała kluczowe ustalenia:
Powodom nie przekazano żadnych informacji o WIBOR poza „suchymi zapisami w umowie”. Oświadczenie o ryzyku zmiennej stopy procentowej było blankietowe i niewystarczające. Podczas przesłuchania pracownica banku przyznała, że sama nie wiedziała, kto tworzy wskaźnik WIBOR, jak jest ustalany, i nie znała pojęcia fixingu. Zeznała również, że szkolenia bankowe ograniczały zakres informacji przekazywanych konsumentom.
Sąd stwierdził, że sama natura wskaźnika WIBOR – jego podatność na manipulację wynikająca ze struktury fixingu – wystarczy, aby uznać klauzulę za wadliwą. Nie wymaga się udowodnienia konkretnego aktu manipulacji.
Bank złożył apelację. Sprawa czeka na rozpoznanie przez Sąd Apelacyjny w Białymstoku.
SO w Suwałkach, sygn. I C 217/24 – pierwsze „odwiborowanie” w historii (21 sierpnia 2024)
Sąd: Sąd Okręgowy w Suwałkach, SSO Aneta Inez Sztukowska Charakter rozstrzygnięcia: oddalenie powództwa banku (sankcja „kredytu zero”)
To sprawa, w której po raz pierwszy pojawiła się koncepcja „kredytu zero”. Sąd nie orzekał na wniosek konsumenta, lecz rozpatrywał powództwo banku – i je oddalił, uznając, że konsument oddał już środki stanowiące równowartość udzielonego kredytu. W praktyce oznacza to eliminację całości oprocentowania – konsument spłaca wyłącznie kapitał.
SO w Suwałkach, sygn. I C 600/23 – trzeci wyrok suwałkowski (23 października 2025)
Umowa: kredyt hipoteczny z grudnia 2021 r. Rozstrzygnięcie: unieważnienie umowy
Sąd wskazał na niejasne przedstawienie mechanizmu zmiany oprocentowania i brak pełnej informacji o ryzyku stawki WIBOR. Istotne jest, że ta umowa pochodzi z 2021 roku – okresu, gdy WIBOR był już objęty rozporządzeniem BMR. Mimo to sąd uznał obowiązki informacyjne banku za niespełnione.
SO w Jeleniej Górze, sygn. I C 383/24 – „odwiborowanie” umowy Pekao S.A. (20 listopada 2025)
Bank: Pekao S.A. Rozstrzygnięcie: eliminacja WIBOR z umowy bez unieważnienia całego kontraktu
Sąd uznał, że umowa może nadal obowiązywać po wyeliminowaniu z niej wskaźnika WIBOR, powołując się m.in. na wyrok TSUE w sprawie C-19/20. To model „odwiborowania” – alternatywa wobec pełnego unieważnienia, w którym konsument zachowuje umowę, ale spłaca kredyt po oprocentowaniu równym samej marży.
SO w Bielsku-Białej, sygn. I C 1283/24 – unieważnienie umowy z 2015 r. (20 listopada 2025)
Umowa: 2015 r. Kwota zasądzona: 171 889,11 zł + odsetki za opóźnienie (ponad 23 000 zł) Rozstrzygnięcie:unieważnienie umowy w całości
Sąd stwierdził, że bank nie wypełnił obowiązków informacyjnych wobec konsumenta. Umowa sprzed wejścia w życie BMR – co oznacza, że sąd badał obowiązki informacyjne w reżimie prawnym sprzed 2018 roku, gdzie standardy dokumentacyjne były znacznie niższe.
SO w Olsztynie, sygn. I C 207/25 – eliminacja WIBOR z umowy Banku Spółdzielczego (listopad 2025)
Bank: Bank Spółdzielczy w Szczytnie Umowa: 2021 r. Rozstrzygnięcie: eliminacja WIBOR bez unieważnienia umowy
Kolejny przykład „odwiborowania” – model, w którym sąd eliminuje składnik WIBOR z oprocentowania, pozostawiając umowę w mocy. Sprawa opisywana przez Bankier.pl jako jedna z kluczowych dla kształtowania linii orzeczniczej.
SR w Koninie, sygn. V GC 659/22 – nieważność umowy leasingowej (23 października 2025)
Charakter sprawy: gospodarcza (leasing) Rozstrzygnięcie: stwierdzenie nieważności umowy
Sąd uznał, że brak równowagi kontraktowej i niedopełnienie obowiązków informacyjnych przez instytucję finansową skutkuje bezwzględną nieważnością umowy – nawet w relacji B2B. To orzeczenie wzmacnia argumentację konsumencką: jeśli WIBOR nie przechodzi testu sądowego w sporze między przedsiębiorcami, tym bardziej powinien być badany w relacjach z konsumentami.
SO w Szczecinie, sygn. I C 4293/23 – unieważnienie umowy 4 dni po wyroku TSUE (16 lutego 2026)
Bank: BNP Paribas (następca BGŻ) Pełnomocnik kredytobiorców: adw. Paweł Zacharzewski Umowa: kredyt budowlany z 2007 r., zmieniony aneksem w 2008 r. Kwota zasądzona: ok. 360 000 zł + odsetki ustawowe za opóźnienie od września 2025 r. Rozstrzygnięcie: ustalenie nieważności umowy (wyrok na posiedzeniu niejawnym)
Argumentacja kancelarii opierała się na trzech filarach: rażące naruszenie obowiązków informacyjnych dotyczących ryzyka zmiennej stopy, wprowadzenie w błąd co do źródła wskaźnika (odesłanie do płatnego serwisu Reuters), asymetryczny rozkład ryzyka (bank zabezpieczony klauzulą „floor”, konsument bez żadnego „cap”).
Umowa z 2007 roku – sprzed wejścia w życie zarówno BMR, jak i dyrektywy 2014/17. To oznacza, że sąd mógł znacznie szerzej podejść do badania obowiązków informacyjnych banku.
Prawomocne zabezpieczenia WIBOR – siedem postanowień, o których banki milczą
W polskim orzecznictwie funkcjonuje co najmniej siedem prawomocnych postanowień o zabezpieczeniu roszczeń w sprawach wiborowych. Najważniejsze z nich:
SR w Poznaniu, sygn. V Cz 9/23/8 (22 czerwca 2023) – jedno z najstarszych prawomocnych zabezpieczeń w sprawach WIBOR. „Zamrożenie” WIBOR na czas trwania procesu.
SO Warszawa-Praga (październik 2025) – dwa postanowienia wydane przez ten sam sąd, który skierował pytania prejudycjalne do TSUE w sprawie C-586/25. Sąd udzielił zabezpieczenia już po zawieszeniu sprawy w związku z odesłaniem prejudycjalnym – co oznacza, że skład orzekający podjął dodatkowy wysiłek procesowy, którego formalnie nie musiał podejmować. Bank nie złożył zażalenia.
Zabezpieczenie w sprawie Millennium Banku (29 października 2025) – wstrzymanie wykonywania umowy z portfela Millennium na czas trwania procesu.
Fakt, że banki nie zaskarżyły większości tych postanowień, stanowi milczącą akceptację argumentacji strony konsumenckiej. W procesie cywilnym zaniechanie środka odwoławczego, gdy jest on dostępny, mówi więcej niż niejedna opinia ekspercka.
Wyrok TSUE C-471/24 – tarcza banków czy drogowskaz dla sądów?
Orzeczenie z 12 lutego 2026 roku w sprawie J.J. przeciwko PKO BP S.A. nie zamknęło drogi konsumentom – wbrew temu, co twierdzą banki i Związek Banków Polskich.
Co wyrok faktycznie stwierdza
Trybunał potwierdził, że klauzule WIBOR podlegają kontroli sądowej na gruncie dyrektywy 93/13 (pkt 77). Jednocześnie wskazał, że stosowanie wskaźnika zgodnego z BMR „nie może co do zasady samo w sobie” powodować znaczącej nierównowagi (pkt 129). Trzy zastrzeżenia w tym zdaniu mają fundamentalne znaczenie: „co do zasady” (istnieją wyjątki), „samo w sobie” (w połączeniu z innymi czynnikami – np. naruszeniem obowiązków informacyjnych – może jednak prowadzić do abuzywności), a spełnienie obowiązków z dyrektywy 2014/17 jedynie „może świadczyć” o przejrzystości klauzuli (pkt 104) – nie przesądza jej.
Obowiązki informacyjne – tu banki mają najsłabszą pozycję
TSUE jednoznacznie wskazał wielopoziomowy system obowiązków: zindywidualizowany formularz ESIS, symulacja pesymistyczna oparta na danych z 20 lat, informacja o konsekwencjach braku górnej granicy oprocentowania, wskazanie nazwy administratora wskaźnika. Większość polskich banków realizowała te obowiązki pobieżnie lub wcale.
Umowy sprzed 2018 – wyrok C-471/24 ich praktycznie nie dotyczy
Sprawa dotyczyła umowy z sierpnia 2019 r. Dla umów starszych – gdy BMR nie obowiązywał – warunek zgodności wskaźnika z rozporządzeniem nie może być spełniony. Właśnie dlatego kluczowe są sprawy C-586/25 i C-630/25, połączone przez TSUE do wspólnego rozpoznania. Pytania zadane przez sądy warszawskie dotyczą umów sprzed BMR i poruszają kwestie podatności WIBOR na manipulację. W jednej ze spraw sąd wprost wskazał, że w jego ocenie umowa może być nieważna.
Skala zjawiska – liczby, które mówią same za siebie
Według danych portalu Money.pl, na koniec września 2025 roku w sądach toczyło się 5 090 spraw dotyczących WIBOR. W porównaniu ze 180 tysiącami spraw frankowych to wciąż niewielka liczba – ale dynamika wzrostu jest wyraźna. W trzech kwartałach 2025 r. wpłynęło 3 149 nowych pozwów – o 62% więcej niż w całym 2024 roku.
Te dane nie obejmują czwartego kwartału 2025 roku, czyli okresu po ogłoszeniu korzystnej dla konsumentów opinii Rzecznik Generalnej TSUE z 11 września 2025. Realne liczby na koniec roku są niemal na pewno wyższe.
Prawomocne wyroki WIBOR – co to oznacza dla Twojego kredytu
Podsumujmy fakty:
Prawomocne wyroki WIBOR istnieją. SO w Warszawie (sygn. XXIII Ga 763/24), SA w Białymstoku oraz SO w Siedlcach (sprawa z PKO BP, kredyt Platinum – powództwo banku o 155 tys. zł oddalone w całości) wydały prawomocne orzeczenia potwierdzające wadliwość klauzul w kredytach złotowych ze zmiennym oprocentowaniem. Ten ostatni wyrok – z 2018 roku – pokazuje, że problem nie jest nowy: sądy identyfikowały klauzule abuzywne w kredytach złotówkowych na długo przed obecną falą sporów o WIBOR.
Co najmniej 11 korzystnych orzeczeń I instancji – od Suwałk, przez Szczecin, Jelenią Górę, Bielsko-Białą, Olsztyn, po Konin. Z różnymi bankami: VeloBank, BNP Paribas, Pekao, Millennium, banki spółdzielcze.
Siedem prawomocnych zabezpieczeń – niezaskarżonych przez banki.
Ponad 5 000 spraw w toku – z rosnącą dynamiką nowych pozwów.
Wyrok TSUE C-471/24 nie zamknął drogi – potwierdził możliwość kontroli sądowej i wskazał obowiązki informacyjne jako klucz do oceny abuzywności.
Sprawy C-586/25 i C-630/25 mogą otworzyć nowy rozdział – dla setek tysięcy umów sprzed 2018 roku.
Historia spraw frankowych uczy jednego: między pierwszymi odważnymi wyrokami a lawiną korzystnych orzeczeń mija kilka lat. W sprawach wiborowych jesteśmy na etapie, który frankowicze przechodzili w latach 2017–2018. Kto czeka, ten ryzykuje – ale kto działa bez właściwego przygotowania, ryzykuje jeszcze więcej. Każda umowa wymaga indywidualnej analizy prawnej, a sprawy WIBOR wymagają specjalistycznej wiedzy o fixingu, orzecznictwie TSUE i kaskadowej konstrukcji roszczeń.
Prawomocne wyroki WIBOR już są – od Siedlec w 2018 roku, przez Białystok, po Warszawę w 2025. Pytanie nie brzmi „czy”, lecz „ile ich jeszcze przybędzie”.
