Wyrokiem z dnia 3 września 2025 r. Sąd Apelacyjny w Łodzi I Wydział Cywilny, sygn. I ACa 942/24 oddalił apelację pozwanego PKO BP S.A. od wyroku Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 30 listopada 2023 roku, którym to Sąd ten ustalił nieważność umowy kredytu WŁASNY KĄT hipoteczny zawartej pomiędzy naszymi Klientami a pozwanym Bankiem w październiku 2008 r. oraz zasądził od Banku łącznie na rzecz naszych Klientów zwrot wpłaconej w wyniku realizacji umowy kredytowej kwoty w wysokości 146.603,97 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 27 kwietnia 2023 roku do dnia zapłaty. Jednocześnie Sąd zasądził od pozwanego Banku na rzecz naszych klientów, których reprezentowaliśmy w tej sprawie zwrot kosztów postępowania apelacyjnego w wysokości po 4.050,00 zł.
Pozew w tej sprawie wpłynął do sądu I instancji w kwietniu 2023 r. Postępowanie zakończyło się po przeprowadzeniu jednej rozprawy w I instancji i jednej w II instancji. Postępowanie trwało zatem łącznie w obu instancjach niespełna 2 i pół roku.
W uzasadnieniu wyroku Sąd Apelacyjny wskazał, że uznaje rozstrzygnięcie Sądu I instancji za prawidłowe w całości, zgodził się ze wskazaniem, iż przedmiotowa umowa kredytu jest nieważna. Pozwany jako podmiot ekonomicznie silniejszy został upoważniony w umowie kredytu do jednostronnego określenia kursu waluty CHF, która została uznana przez strony kontraktu jako właściwa dla oznaczenia wysokości rat obciążających kredytobiorców.
Zgodnie z naszymi wskazaniami Sąd doszedł do przekonania, że postanowienia analizowanej w sprawie umowy kredytu w zakresie odnoszącym się do mechanizmu denominacji do kursu CHF są nieważne z uwagi na sprzeczność z zasadami współżycia społecznego oraz sprzeczność z naturą stosunku zobowiązaniowego.
Sąd Apelacyjny wskazał także, że Sąd Okręgowy poczynił prawidłowe ustalenia co do tego, iż klauzule zawarte w przedmiotowej umowie przewidujące tak skonstruowany mechanizm mają charakter niedozwolony w rozumieniu art. 3851 § 1 k.c., jako że kształtowały prawa i obowiązki powodów w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając ich interesy, a bez których niemożliwe jest określenie kwotowo zobowiązań kredytobiorcy jest niewykonalna i stąd w konsekwencji nieważna.
W ocenie Sądu nie ulegało wątpliwości, że fakt, iż wskazane abuzywne klauzule umowne nie wiążą konsumenta, skutkuje powstaniem swego rodzaju „luki” w łączącym strony stosunku umownym, która nie może zostać uzupełniona przez Sąd poprzez zmianę tej klauzuli umownej, a ponadto brak jest również w prawie polskim przepisu, który pozwala sądowi krajowemu na zastąpienie niedozwolonego postanowienia umownego przepisem dyspozytywnym.
Sąd Apelacyjny wziął pod uwagę najnowsze orzecznictwo TSUE i nie uwzględnił nadto zarzutu zatrzymania podniesionego przez Bank powołując się w tym zakresie na uchwałę Sądu najwyższego z dnia 19 czerwca 2024 roku, III CZP 31/23.
Zapadły wyrok jest prawomocny.
Sprawę prowadzili adw. Jacek Sosnowski oraz adw. Tomasz Pietrusiak z kancelarii Sosnowski Adwokaci i Radcowie Prawni.