Kolejny pakiet dobrych wiadomości dla naszych Klientów — dziesięć wygranych spraw frankowych, od Białegostoku po Kraków, prezentowanych zbiorczo. Spór o to, czy umowy frankowe są nieważne, w praktyce się skończył; bitwa przeniosła się na arytmetykę rozliczeń i na kalendarz.

Trzy wyroki prawomocne i siedem z pierwszej instancji — to kolejny pakiet rozstrzygnięć z naszego dorobku. Prezentujemy je zbiorczo, bo wygranych jest już tak wiele, że osobny wpis o każdej sprawie przestał być możliwy. Wszystkie układają się w jedną narrację: banki nie walczą już o zasadę. Walczą o ostatnie kilka tysięcy złotych i o to, żeby zapłacić jak najpóźniej albo wcisnąć międzyczasie ugodę – płacąc nieco mniej niż przy wyroku. A i to przegrywają.

Jedna uwaga dla porządku: ogólny współczynnik wygranych rzędu „95–98 proc.” podajemy za niezależnymi danymi Ministerstwa Sprawiedliwości — ten pakiet to konkretne rozstrzygnięcia naszych Klientów, a nie statystyka. Ale jako przekrój przez to, jak dziś orzekają polskie sądy, te dziesięć spraw mówi bardzo dużo.

Tabela zbiorcza: pakiet 10 wyroków frankowych (nr 1011–1020)

Sprawa po sprawie

Wygrana nr 1011 — PKO BP, SA Białystok, I ACa 1438/24 prawomocny

Umowa „Własny Kąt hipoteczny” z sierpnia 2008 r. Sąd Okręgowy w Ostrołęce uznał ją za nieważną i zasądził 213 538,07 zł zwrotu, a Sąd Apelacyjny w Białymstoku 28 maja 2026 r. oddalił apelację banku w całości. Sąd potwierdził, że abuzywny był cały mechanizm indeksacji — bank sam ustalał kursy z własnej tabeli, więc nie dało się jednoznacznie określić ani wysokości zobowiązania, ani realnej kwoty kredytu. Wykluczył zastąpienie luki średnim kursem NBP i wytknął bankowi niedopełnienie obowiązku informacyjnego o ryzyku kursowym. Charakterystyczny detal: zasądzenie obwarowano zastrzeżeniem jednoczesnego zwrotu wypłaconego kapitału (163 658,39 zł) — to twardy dowód, że „213 tys.” trzeba czytać jako kwotę brutto, nie czysty zysk. Cały spór, obie instancje, zamknął się w około 31 miesiącach.

Wygrana nr 1012 — Raiffeisen / RBI Wiedeń, SA Łódź, I ACa 2353/24 prawomocny

Kredyt hipoteczny z lipca 2008 r., pierwotnie udzielony przez EFG Eurobank Ergasias — poprzednika Raiffeisen. SO Płock stwierdził nieważność i zasądził 399 678,45 zł; 22 maja 2026 r. SA Łódź niemal w całości utrzymał wyrok, obniżając świadczenie jedynie o 3 458 zł (do 396 220,45 zł). Sąd oparł rozstrzygnięcie na art. 353¹ k.c. i art. 385¹ k.c.: klauzule indeksacyjne pozwalały bankowi arbitralnie ustalać kursy, naruszały równowagę kontraktową i nie były indywidualnie negocjowane. Odrzucił możliwość uzupełnienia luki i przypomniał, że abuzywność ocenia się na chwilę zawarcia umowy, a nie sposób jej późniejszego wykonywania; rozliczenie według teorii dwóch kondykcji. Apelacja banku okazała się więc drogą metodą na odzyskanie równowartości kilku rat.

Wygrana nr 1013 — Bank BPH (dawny GE Money), SO Siedlce, I C 113/25 nieprawomocny

Umowa kredytu indeksowanego do CHF z października 2007 r., zawarta z GE Money Bankiem. SO Siedlce 26 maja 2026 r. w całości uwzględnił powództwo: ustalił nieważność i zasądził 522 269,48 zł — jedną z najwyższych kwot w całym zestawieniu. Tempo robi wrażenie: pozew ze stycznia 2025 r., jedna rozprawa w kwietniu 2026 r. i wyrok — niespełna 16 miesięcy. Sąd wskazał, że sposób ustalania kursów z tabel banku nie był przejrzysty, a spread walutowy nie miał ekonomicznego uzasadnienia, skoro kredyt wypłacono i spłacano w złotych i nie dochodziło do realnej wymiany walut. Podręcznikowy przykład „szybkiej ścieżki” w mniejszym ośrodku.

Wygrana nr 1014 — PKO BP, SA Warszawa, VIII ACa 7832/25 prawomocny

Umowa „Własny Kąt” z grudnia 2006 r. W pierwszej instancji (SO Warszawa) padła nieważność oraz zasądzenie 172 421,52 zł i 97 494,09 CHF. SA Warszawa 6 maja 2026 r. uwzględnił apelację banku tylko w nieznacznym zakresie — obniżył zasądzenie o 9 493,24 zł i przyznał bankowi 1 850 zł kosztów postępowania apelacyjnego. Sądy obu instancji zgodnie uznały wadliwość całego mechanizmu przeliczeniowego (przy wypłacie i przy spłacie), wykluczyły potraktowanie umowy jako złotówkowej i wskazały na braki w informowaniu o ryzyku. To druga sprawa, w której „wygrana” banku sprowadza się do kosmetycznej korekty przy sześciocyfrowym roszczeniu.

Wygrana nr 1015 — Raiffeisen / RBI Oddział w Polsce, SO Kraków, VIII C 5630/25 nieprawomocny

Nietypowy na tle reszty kredyt denominowany — kwota kredytu określona w CHF, a wypłata w złotych. To stało się jednym z głównych zarzutów: skoro wypłacono inną kwotę niż wpisana w umowie, rzeczywista wysokość zobowiązania pozostawała niejasna. SO Kraków 10 czerwca 2026 r. zasądził samą zapłatę — 113 295,52 CHF (sprawa toczyła się „o zapłatę”, bez odrębnego żądania ustalenia). Rekord szybkości całego zestawu: pozew z lipca 2025 r., jedna rozprawa, wyrok po 11 miesiącach. Do dnia orzeczenia bank nie wniósł nawet o uzasadnienie.

Wygrana nr 1016 — Getin Noble Bank (syndyk), SO Warszawa, XXIV C 125/25 nieprawomocny

Najbardziej „graniczna” sprawa zestawu. Kredyt indeksowany do CHF z czerwca 2007 r. (Getin Bank, później Getin Noble), opiewający pierwotnie na ok. 1,29 mln zł, a po aneksie na blisko 1,89 mln zł. Dwie komplikacje naraz: bank jest w upadłości, a kredyt przed procesem został wypowiedziany z powodu zaległości. Mimo to SO Warszawa 26 maja 2026 r. ustalił nieważność umowy — z tym że zapłata nastąpi przez zgłoszenie wierzytelności w postępowaniu upadłościowym, a nie wyrokiem zasądzającym. Postępowanie ciągnęło się od 2020 r., około sześciu lat. Wniosek praktyczny: ani upadłość banku, ani wcześniejsze wypowiedzenie kredytu nie zamykają drogi do podważenia umowy.

Wygrana nr 1017 — Bank Millennium, SO Warszawa, XXIV C 865/25 nieprawomocny

Umowa „Millekredyt Dom” z października 2005 r. — jedna z najstarszych w zestawie. SO Warszawa 12 maja 2026 r. ustalił nieważność i zasądził na rzecz dwojga kredytobiorców łącznie 185 988,08 zł oraz 103 123,08 CHF. Sąd podkreślił, że klauzule przeliczeniowe dotyczyły głównych świadczeń, ale nie były sformułowane jednoznacznie, a standardowe oświadczenia o ryzyku podpisane przy zawarciu umowy nie zastępują rzetelnej informacji. Cień rzuca czas: pozew złożono w grudniu 2019 r., a wyrok zapadł po jednej rozprawie dopiero w maju 2026 r. — 77 miesięcy. To najlepsza ilustracja warszawskiego zatoru: błyskawiczna rozprawa po sześciu latach czekania.

Wygrana nr 1018 — Bank BPH (dawny GE Money), SO Warszawa, XXVIII C 3773/24 nieprawomocny

Kolejna umowa GE Money, tym razem z listopada 2007 r. SO Warszawa 24 kwietnia 2026 r. ustalił nieważność i zasądził 130 646,82 zł oraz 49 208,91 CHF. W ustnych motywach sąd mówił wprost o nielojalnym i nieuczciwym zachowaniu banku: zapewnił sobie dowolność ustalania kursu kupna i sprzedaży, bez wskazania jakichkolwiek kryteriów, czym naruszył równowagę kontraktową. Powtórzył argument o braku uzasadnienia dla spreadu przy kredycie wypłacanym i spłacanym w złotych. Tempo standardowe dla dojrzałej linii orzeczniczej: pozew z lutego 2024 r., jedna rozprawa, około 26 miesięcy.

Wygrana nr 1019 — BNP Paribas (dawny Fortis Bank), SO Warszawa, XXVIII C 4106/23 nieprawomocny

Umowa hipoteczna z września 2007 r. zawarta z Fortis Bank Polska (poprzednik BNP Paribas), z klauzulami opartymi na regulaminie produktów kredytowych. SO Warszawa 9 czerwca 2026 r. ustalił nieważność i zasądził na rzecz dwojga kredytobiorców łącznie 143 875,06 zł oraz 124 202,48 CHF. Tu najlepiej widać siłę odsetek: same odsetki ustawowe za opóźnienie oszacowano na około 186 841 zł — wartość porównywalną z dużą częścią roszczenia głównego. Pozew z marca 2023 r., dwa posiedzenia, około trzech lat. Dowód, że przy obecnym poziomie odsetek zwłoka banku staje się dla niego realnym kosztem, a nie sposobem na przeczekanie.

Wygrana nr 1020 — Bank BPH (dawny GE Money), SO Warszawa, XXVIII C 10825/24 nieprawomocny

Trzecia w zestawie umowa GE Money — z lutego 2007 r. SO Warszawa 6 maja 2026 r. ustalił nieważność i zasądził łącznie 134 449,46 zł oraz 90 930,78 CHF, stosując teorię dwóch kondykcji (zwrot wszystkich świadczeń spełnionych na rzecz banku). Argumentacja powtarza znany wzorzec: brak indywidualnych negocjacji, narzucony wzorzec umowny, nieprzejrzyste tabele kursowe, nieuzasadniony spread. Pozew z października 2024 r., jedna rozprawa, około 19 miesięcy. Trzy sprawy GE Money w jednym zestawieniu to nie przypadek — to najczęstszy pozwany i jeden z najlepiej rozpoznanych przez sądy wzorców umownych.

Pięć wniosków z całego zestawu

Wynik jest przesądzony — spór toczy się o resztówki

We wszystkich dziesięciu sprawach bank przegrywa co do istoty. Najwięcej mówią dwie, w których bank formalnie „wygrał” apelację: wywalczył obniżenie świadczenia o 3 458 zł i o 9 493,24 zł — korekty rzędu jednego–dwóch procent przy roszczeniach idących w setki tysięcy. Banki nie procesują się już o abuzywność klauzul; procesują się o dokładną wysokość salda, często tylko po to, by zyskać na czasie.

Geografia sprawiedliwości to loteria kalendarza

Ten sam efekt prawny w Krakowie zapada po 11 miesiącach, a w Warszawie po 77. Różnica nie leży w prawie, lecz w przepustowości: warszawski XXVIII Wydział Cywilny jest dziś najbardziej zakorkowanym punktem na mapie, podczas gdy mniejsze ośrodki (Siedlce, Płock, Ostrołęka, Kraków) stały się szybką ścieżką. W 2026 r. gdzie się pozywa, waży niemal tyle, co czy się wygra.

Jedna rozprawa to nowy standard

Pięć z siedmiu spraw pierwszoinstancyjnych zakończyło się po jednej rozprawie. Zniknął wieloletni maraton dowodowy — sąd opiera się na dokumentach i krótkim przesłuchaniu kredytobiorcy, bo reszta jest już przesądzona w orzecznictwie. To dlatego sądy okręgowe przerabiają dziś więcej spraw, niż do nich wpływa.

Nagroda coraz częściej we frankach — i w odsetkach

Sześć z dziesięciu rozstrzygnięć opiewa w całości lub w części na franki: sąd zwraca raty w walucie, w której faktycznie były płacone (teoria dwóch kondykcji). Drugi, niedoceniany element to odsetki ustawowe za opóźnienie — w sprawie BNP/Fortis same odsetki oszacowano na ok. 186 841 zł. Czas zaczął grać przeciwko bankom, co popycha je do rozliczeń zaraz po pierwszej instancji.

„GE Money” wraca jak refren

Trzy z dziesięciu spraw dotyczą umów dawnego GE Money Banku (dziś Bank BPH) — to najczęstszy pozwany. Konstrukcja indeksacji oparta na bankowym kursie kupna i sprzedaży z nieujawnioną marżą jest jednym z najlepiej rozpoznanych przez sądy słabych punktów.

Szerszy obraz: szczyt fali już za nami, ale zator zostaje

Według danych przywoływanych przez Ministerstwo Sprawiedliwości i NBP, w sądach toczy się wciąż rzędu 150–170 tys. postępowań frankowych. Napływ nowych pozwów w 2025 r. spadł o około jedną czwartą rok do roku, a sądy pierwszej instancji odprawiają już więcej spraw, niż dostają. Problem przenosi się piętro wyżej: w drugiej instancji aż siedem na dziesięć rozpoznawanych spraw cywilnych to dziś franki — sądy apelacyjne stały się „sądami jednej sprawy”.

Dlatego w tle pracuje ustawa o usprawnianiu postępowań frankowych: automatyczne zawieszenie spłaty rat na czas procesu (bez osobnego wniosku o zabezpieczenie), powszechniejsze rozpoznawanie spraw na posiedzeniach niejawnych — także w apelacji — oraz rozliczanie wzajemnych roszczeń w jednym postępowaniu. Co znamienne, dwie sprawy z tego zestawu zapadły właśnie na posiedzeniu niejawnym. Rośnie też udział pozwów od osób, które kredyt już spłaciły — spór coraz częściej dotyczy nie uwolnienia się od raty, lecz odzyskania nadpłaconych przez lata pieniędzy.

Konkluzja

Z dziesięciu wyroków układa się jedna, bezlitosna dla banków narracja. Pytanie „czy” zostało zamknięte — odpowiedź brzmi: umowa jest nieważna. Otwarte pozostały już tylko dwa: „za ile” (i tu banki wygrywają resztówki) oraz „kiedy” (a tu wszystko zależy od adresu sądu). W 2026 r. najcenniejszą walutą frankowego sporu nie jest ani złoty, ani frank. Jest nią czas — i po raz pierwszy od dekady płynie on po stronie kredytobiorcy.

Zastrzeżenia prawne

Niniejszy materiał ma charakter wyłącznie informacyjny i publicystyczny. Nie stanowi porady prawnej, opinii prawnej ani rekomendacji i nie może być podstawą jakichkolwiek decyzji bez uprzedniej, indywidualnej analizy konkretnej umowy przez prawnika.

Opisane rozstrzygnięcia dotyczą indywidualnych spraw o określonych stanach faktycznych i prawnych. Wynik konkretnej sprawy nie gwarantuje analogicznego rozstrzygnięcia w innej sprawie — każdy przypadek sąd ocenia odrębnie.

Część opisanych wyroków jest nieprawomocna i może zostać zmieniona lub uchylona w postępowaniu odwoławczym.

Podane kwoty to świadczenia zasądzone od banków zgodnie z treścią wyroków (kwoty brutto). Przy stwierdzeniu nieważności umowy rozliczenie stron jest wzajemne — kredytobiorca zwraca bankowi wypłacony kapitał. Kwoty nie obejmują odsetek ustawowych za opóźnienie ani kosztów procesu, rozliczanych odrębnie.

Wartości wyrażone we frankach szwajcarskich przeliczono orientacyjnie po średnim kursie NBP (ok. 4,65 zł/CHF); rzeczywista równowartość w złotych zależy od kursu z dnia zapłaty.

Ogólny współczynnik wygranych podano za danymi Ministerstwa Sprawiedliwości. Prezentowany pakiet stanowi wybór rozstrzygnięć z dorobku kancelarii i nie jest reprezentatywną próbą statystyczną.

Dane osobowe powodów — w treści i na skanach wyroków — zostały zanonimizowane; sygnatury akt są jawne. Stan na czerwiec 2026 r.