Czternaście prawomocnych wygranych z ośmioma bankami. A w raportach półrocznych banki same policzyły, ile spraw przegrywają z Frankowiczami — pakiet wyroków nr 1169–1182

Czternaście spraw, osiem banków, wszystkie rozstrzygnięcia prawomocne. Sądy zasądziły od banków 2 014 346,40 zł oraz 455 136,94 CHF — w przeliczeniu ponad 4,1 mln zł brutto, plus odsetki ustawowe i koszty procesu. W jednej ze spraw łączna korzyść Klienta przekroczyła 1,64 mln zł. A najciekawsze liczby w tym wpisie nie pochodzą wcale od nas — pochodzą z opublikowanych w sierpniu raportów półrocznych mBanku, Banku Millennium i Banku Pekao.

Bo sprawozdania finansowe banków za I półrocze 2026 r. mówią o sporach frankowych rzeczy, których żadna kancelaria nie mogłaby napisać we własnym imieniu bez zarzutu przesady. mBank pisze wprost: „Obecnie zapadające wyroki pozostają niemal wyłącznie niekorzystne dla Banku”. I podaje twardą liczbę: na 15 284 zrealizowane prawomocne wyroki w sprawach kredytów indeksowanych do CHF tylko 171 było dla banku korzystnych lub częściowo korzystnych. To 1,1 proc. Bank Millennium podaje własną statystykę: z ponad 17 tysięcy rozstrzygnięć merytorycznych 99 wypadło po stronie banku.

Poniżej: komplet czternastu prawomocnych wyroków z listopada i grudnia 2025 r., szersze omówienie spraw najbardziej pouczających — w tym takiej, w której pierwsza instancja oddaliła powództwo w całości, a Sąd Apelacyjny odwrócił wyrok o 180 stopni — oraz przegląd tego, co banki napisały o sobie same w raportach za I półrocze 2026 r., łącznie z lawinowo rosnącym frontem sankcji kredytu darmowego.

Tabela zbiorcza: 14 prawomocnych wyroków (nr 1169–1182)

Źródło: sentencje wyroków i opisy spraw prowadzonych przez Kancelarię. Kwoty w CHF przeliczono orientacyjnie po kursie średnim NBP ok. 4,66 zł/CHF. Wszystkie wyroki są prawomocne. Sprawy uporządkowano chronologicznie według daty wyroku sądu drugiej instancji. Skany wyroków na końcu artykułu.

Banki policzyły to same. Co mówią raporty półroczne za I półrocze 2026 r.

Sprawozdania finansowe to dokumenty, w których bank rozmawia nie z klientem, lecz z audytorem, giełdą i nadzorem. Nie ma tam miejsca na marketing — jest szacowanie ryzyka. Dlatego to najuczciwsze źródło informacji o tym, jak naprawdę kończą się spory frankowe. Oto co znaleźliśmy w raportach opublikowanych w sierpniu 2026 r.

mBank: „wyroki pozostają niemal wyłącznie niekorzystne dla Banku”

To cytat dosłowny z noty nr 32 skonsolidowanego raportu półrocznego Grupy mBanku. Liczby, które za nim stoją, są jeszcze bardziej wymowne. Na 30 czerwca 2026 r. mBank otrzymał i zrealizował prawomocne wyroki dotyczące 15 284 kredytów indeksowanych do CHF. Z tego 171 wyroków było korzystnych lub częściowo korzystnych dla banku, a 15 113 niekorzystnych. Bank wygrywa więc — licząc bardzo dla niego łaskawie, bo razem z wyrokami „częściowo korzystnymi” — nieco ponad jedną sprawę na sto.

Dalej raport podaje, że około 97 proc. niekorzystnych wyroków doprowadziło do unieważnienia umowy (reszta do przewalutowania na PLN + LIBOR/WIBOR albo zastąpienia klauzuli kursowej średnim kursem NBP). Innymi słowy: gdy sprawa trafia do sądu, dominującym scenariuszem nie jest „poprawienie” umowy, tylko jej upadek.

Źródło: Skonsolidowany raport półroczny Grupy mBanku S.A. za I półrocze 2026 r. (nota 32) oraz Skrócone Śródroczne Skonsolidowane Sprawozdanie Finansowe Grupy Banku Millennium S.A. za I półrocze 2026 r. Obliczenia własne na podstawie danych banków.

Kredyty w euro i innych walutach: 276 wyroków, 5 wygranych banku

To jedna z najważniejszych liczb w całym tym zestawieniu — i praktycznie nieobecna w publicznej debacie. mBank raportuje osobno portfel kredytów indeksowanych do walut innych niż frank: 276 prawomocnych wyroków, z czego 5 korzystnych lub częściowo korzystnych dla banku. Skuteczność banku: 1,8 proc. Praktycznie identyczna jak przy CHF.

Powtarzamy to w każdym pakiecie, bo mit jest uparty: mechanizm, który sądy uznają za wadliwy, nie jest „frankowy” z natury. Chodzi o przeliczanie wypłaty i rat po kursach z tabel tworzonych jednostronnie przez bank i o brak rzetelnej informacji o ryzyku walutowym. Te same konstrukcje występują w umowach denominowanych i indeksowanych do EUR, USD czy JPY — i podlegają tej samej ocenie na gruncie art. 385¹ k.c. Ustawa frankowa, która weszła w życie 7 sierpnia 2026 r., obejmuje wyłącznie kredyty CHF, ale drogi sądowej kredytom walutowym w niczym nie zamyka.

Kredyty spłacone: banki liczą się z pozwami, których jeszcze nie ma

Kolejna rzecz, którą banki piszą wprost. mBank wskazuje, że na 30 czerwca 2026 r. spośród toczących się indywidualnych pozwów CHF 1 246 dotyczyło kredytów już spłaconych. Bank Millennium idzie dalej i wpisuje to do metodologii liczenia rezerw: zakłada, że około 5,3 tysiąca w pełni spłaconych kredytów, nieobjętych wcześniejszą ugodą, może w przyszłości skutkować wszczęciem postępowań sądowych. Bank rezerwuje pieniądze na pozwy ludzi, którzy jeszcze nie zdecydowali się pozwać.

Jeśli spłaciłeś kredyt i zakładałeś, że temat jest zamknięty — to sam bank jest odmiennego zdania. Nieważność umowy działa od chwili jej zawarcia (ex tunc), więc spłata ostatniej raty niczego nie sanuje. Wszystkie raty, prowizje i opłaty pozostają świadczeniem nienależnym.

Ile to kosztuje sektor — i dlaczego koszty spadają

Koszty ryzyka prawnego kredytów walutowych w I półroczu 2026 r.: mBank — 197 mln zł (rok wcześniej 1 205 mln zł), Bank Millennium — 405,6 mln zł (rok wcześniej 1 085 mln zł), Bank Pekao — 89 mln zł (rok wcześniej 358 mln zł). Wygląda to na dobrą wiadomość dla banków i częściowo nią jest — ale warto rozumieć, skąd bierze się ten spadek.

Nie z tego, że banki zaczęły wygrywać. Z tego, że portfel się kurczy i jest już w większości zarezerwowany. Millennium ma na koniec czerwca 2026 r. jedynie 10 827 aktywnych walutowych kredytów hipotecznych (rezerwy: 5,69 mld zł, wobec 7,11 mld zł na początku roku). mBank raportuje, że wartość bilansowa kredytów hipotecznych w CHF spadła do 58 mln zł, a łączna wartość portfela indeksowanego do CHF to 19,5 mld zł przy 85,5 tys. umów — z czego 15,1 tys. rozliczono już prawomocnym wyrokiem, a 34,2 tys. ugodami. Innymi słowy: banki nie tyle przestały przegrywać, co po prostu nie mają już czego przegrywać na taką skalę jak dwa lata temu.

Dla kredytobiorcy, który jeszcze nie poszedł do sądu, wniosek jest jeden i dość niewygodny dla banków: jesteś w mniejszości i twoja sprawa jest już zarezerwowana w bilansie. Bank ma odłożone pieniądze na twoje roszczenie. Pytanie brzmi tylko, czy po nie sięgniesz.

Sprawy, które warto omówić szerzej

Nr 1181 — PKO BP: przegrana w pierwszej instancji odwrócona o 180 stopni

Najważniejsza sprawa tego pakietu — i jedyna, którą warto pokazać każdemu, kto usłyszał w sądzie okręgowym niekorzystny wyrok i uznał, że sprawa jest skończona.

Umowa z listopada 2008 r. zawarta z Nordea Bank Polska S.A. z siedzibą w Gdyni, którego następcą prawnym jest PKO BP S.A. Sąd Okręgowy w Warszawie, I Wydział Cywilny (sygn. I C 948/19), oddalił roszczenia w całości, uznając umowę za ważną, i obciążył naszych Klientów kosztami zastępstwa procesowego na rzecz banku. Sprawa trafiła do sędziego znanego z konsekwentnego oddalania powództw frankowych — nie było więc wątpliwości, że apelacja będzie wyzwaniem.

28 listopada 2025 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie, VIII Wydział Cywilny (SSA Urszula Dąbrowska), uwzględnił naszą apelację i zmienił zaskarżony wyrok: ustalił nieważność umowy i zasądził po 102 031,42 zł na rzecz każdego z powodów — łącznie 204 062,84 zł — z odsetkami zgodnie z żądaniem, obciążając bank kosztami postępowania w obu instancjach. Sprawa trwała 84 miesiące, czyli siedem lat.

Wniosek dla innych: statystycznie takich odwróceń jest niewiele — bo niewiele jest przegranych. Ale gdy się zdarzają, apelacja działa. Warunkiem jest konsekwentna strategia odwoławcza osadzona w orzecznictwie TSUE, a nie powielenie argumentacji z pierwszej instancji. Sprawę prowadzili adw. Jacek Sosnowski oraz adw. Piotr Otyszecki.

Nr 1177 — mBank: dwie umowy naraz i argument o obejściu odsetek maksymalnych

Sąd Okręgowy w Warszawie (XXIV C 887/20) ustalił nieważność dwóch umów kredytu zawartych z BRE Bank S.A. i zasądził 399 111,46 zł oraz 90 546,86 CHF — w przeliczeniu ok. 821 tys. zł. Kluczowy ekonomicznie detal: odsetki ustawowe za opóźnienie od większej części tych kwot (355 214,41 zł i 67 922,43 CHF) biegną od 7 lipca 2020 r. — to blisko sześć lat naliczania. 20 listopada 2025 r. Sąd Apelacyjny oddalił apelację mBanku i dołożył 8 200 zł kosztów.

Uzasadnienie tej sprawy zasługuje na osobną uwagę, bo sąd sięgnął po argument rzadziej spotykany w orzecznictwie frankowym. Wskazał, że nieograniczona żadnymi progami indeksacja powodowała, iż przy istotnym wzroście kursu bank otrzymywał dodatkowe świadczenie o charakterze wynagrodzenia za korzystanie z kapitału, mogące rosnąć bez ograniczeń — a więc z pominięciem przepisu o odsetkach maksymalnych (art. 359 § 2¹ k.c.). Gdyby uznać taki mechanizm za dopuszczalny, przepis o odsetkach maksymalnych stałby się normą pustą. Sąd zakwalifikował to jako obejście ustawy w rozumieniu art. 58 § 1 k.c., niezależnie od abuzywności klauzul.

Łącznie obie instancje zajęły 59 miesięcy. Sprawę prowadzili adw. Jacek Sosnowski oraz adw. Anna Jagielska.

Nr 1180 — syndyk Getin Noble Banku: korzyść 1,64 mln zł mimo upadłości

Sprawa przeciwko Syndykowi masy upadłości Getin Noble Bank S.A. Sąd Okręgowy w Warszawie, XXV Wydział Cywilny (XXV C 462/23, SSO Kamil Gołaszewski), wydał wyrok częściowy ustalający nieważność umowy kredytu. 27 listopada 2025 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie (SSA Anna Rachocka) oddalił apelację. Całe postępowanie zajęło ok. 4 lata i 5 miesięcy, z czego apelacja rok i 5 miesięcy.

Wartość ekonomiczna tego rozstrzygnięcia dla naszego Klienta to 1 644 122,32 zł — rekord całego pakietu. Warto zrozumieć, skąd bierze się taka kwota przy wyroku, w którego sentencji nie ma zasądzonej sumy: przy kredycie o dużym saldzie prawomocne ustalenie nieważności oznacza jednocześnie wyzerowanie zadłużenia, odzyskanie nadwyżki wpłat i podstawę do wykreślenia hipoteki. To korzyść, której żadna „tabela zasądzonych kwot” nie pokazuje.

Sąd bardzo klarownie uzasadnił też interes prawny w żądaniu ustalenia: tylko wyrok ustalający daje definitywną odpowiedź na pytanie, czy strony są zobowiązane wykonywać umowę, i przesądza o zasadach wzajemnych rozliczeń. Upadłość banku nie chroni go przed stwierdzeniem nieważności umowy — to już utrwalony wniosek z naszych kolejnych pakietów.

Nr 1174 — Deutsche Bank Polska: 881 tys. zł i najwyższa kwota pakietu

Sąd Okręgowy w Warszawie, XXIV Wydział Cywilny (XXIV C 296/21), wyrokiem z 18 października 2023 r. ustalił nieważność umowy i zasądził 174 612,34 zł oraz 151 768 CHF z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 1 sierpnia 2023 r. W przeliczeniu to ok. 881 tys. zł — najwyższa suma w tym pakiecie. 7 listopada 2025 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie, VIII Wydział Cywilny, oddalił apelację banku, zmieniając wyrok jedynie w nieznacznym zakresie roszczenia o zapłatę i obciążając bank kosztami postępowania apelacyjnego.

Sąd Apelacyjny nie zostawił suchej nitki na apelacji, stwierdzając, że ustalenia faktyczne sądu pierwszej instancji przyjmuje za własne, a próbę przedstawienia przez bank własnej oceny dowodów należy uznać za chybioną. Uzasadnienie pierwszej instancji zawiera przy tym szczególnie precyzyjny opis wady kredytu denominowanego: mimo że kwota kredytu była wyrażona w umowie w złotych, zadłużenie kredytobiorców przestało być wyrażane w złotych po przeliczeniu w dniu uruchomienia — a o tym, ile ostatecznie wynosi, decydowała tabela kursowa banku.

Nr 1179 — Bank Pekao: 29 miesięcy, dwie instancje, po jednej rozprawie w każdej

Najszybsza sprawa pakietu i dowód, że prawomocny wyrok frankowy nie musi oznaczać dekady w sądzie. Sąd Okręgowy w Szczecinie (I C 2649/24) 15 listopada 2024 r. ustalił nieważność umowy i zasądził 94 955,57 zł oraz 39 575,99 CHF z odsetkami od 6 sierpnia 2024 r. plus 11 834 zł kosztów. Postępowanie w pierwszej instancji: 16 miesięcy, jeden termin rozprawy. Sąd Apelacyjny w Szczecinie 25 listopada 2025 r. oddalił apelację banku po 13 miesiącach i również jednym terminie rozprawy, dokładając 8 100 zł kosztów.

Razem: 2 lata i 5 miesięcy od pozwu do prawomocności. Łączna korzyść Klienta — 457 402,58 zł. To ważna informacja dla osób, które odkładają decyzję o pozwie w przekonaniu, że „to i tak potrwa dziesięć lat”. W sądach poza Warszawą, przy ukształtowanej linii orzeczniczej, potrafi to trwać dwa i pół roku.

Jest w tej sprawie jeszcze jeden smaczek. Pozwanym był Bank Pekao S.A. — ten sam, którego sprawa doprowadziła do wyroku TSUE z 23 kwietnia 2026 r. w sprawie C-744/24, dziś fundamentu roszczeń o sankcję kredytu darmowego. W swoim raporcie za I półrocze 2026 r. Pekao pisze o tym wyroku, że „może stanowić dodatkowy czynnik ryzyka prawnego w odniesieniu do portfela kredytów konsumenckich”. Wracamy do tego niżej.

Nr 1176 — mBank: 470 647,09 zł i apelacja „oczywiście bezzasadna”

Najwyższa kwota złotowa pakietu. Sąd Okręgowy w Warszawie (XXVIII C 13971/21, SSO Edyta Sornat-Unisk) ustalił nieważność umowy z 2007 r. zawartej z BRE Bank S.A. i zasądził 470 647,09 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 17 grudnia 2021 r. — a więc naliczanymi od ponad czterech lat. Sąd Apelacyjny w Warszawie 18 listopada 2025 r. oddalił apelację mBanku, określając ją w motywach jako „oczywiście bezzasadną”, i zasądził 8 200 zł kosztów.

Z uzasadnienia pierwszej instancji warto zapamiętać jeden fragment, bo rozbraja standardowy argument banków, że kursy z tabel były „rynkowe”: sąd wskazał, że bank może równocześnie prowadzić kilka tabel kursowych i stosować różne kursy do różnych typów transakcji, a wewnętrzne procedury ustalania kursów — skoro nie są elementem stosunku prawnego łączącego strony — mogą w każdej chwili ulec zmianie. Ocenie podlega treść umowy, a nie sposób jej wykonywania. Postępowanie łącznie: 49 miesięcy.

Nr 1169 — Bank BPH: nieważność kredytu frankowego rozstrzygnięta przez sąd rejonowy w Będzinie

Sprawa nietypowa i z tego powodu wartościowa. Postępowanie toczyło się nie w Warszawie, lecz przed Sądem Rejonowym w Będzinie (I C 7/20), który 4 września 2023 r. ustalił nieważność umowy z 2008 r. zawartej z GE Money Bank S.A. i zasądził 1 848,91 zł z odsetkami od 5 marca 2020 r. oraz 6 917 zł kosztów. Apelację banku oddalił Sąd Okręgowy w Sosnowcu (II Ca 1205/23) 16 października 2025 r., dokładając 2 700 zł kosztów instancji odwoławczej.

Zasądzona kwota jest niska, ale sedno tej wygranej leży gdzie indziej: to prawomocne wyzerowanie salda kredytu i uwolnienie od dalszych rat. Sprawa pokazuje też coś, o czym rzadko się mówi — spory frankowe nie są zarezerwowane dla wielkomiejskich wydziałów specjalistycznych. Sąd rejonowy w mieście powiatowym rozstrzyga je tak samo, w oparciu o tę samą linię orzeczniczą. Postępowanie trwało 70 miesięcy, w tym 22 miesiące apelacji.

Nr 1173 — PKO BP: saldo ze 150 tys. zł do zera na umowie „Własny kąt hipoteczny”

Ta sprawa najlepiej ilustruje, dlaczego wysokość zasądzonej kwoty bywa najgorszym możliwym miernikiem wygranej. Sąd zasądził na rzecz naszych Klientów… 554,50 zł. A jednocześnie saldo ich zadłużenia spadło z ponad 150 000 zł do zera, bank zwraca im kilkanaście tysięcy złotych i kilkaset franków, a do tego pokrywa koszty obu instancji (6 468 zł i 4 150 zł).

Umowa „Własny kąt hipoteczny” z 2007 r. — jeden z najpopularniejszych produktów denominowanych PKO BP. Sąd Okręgowy w Warszawie (XXVIII C 5666/21) stwierdził nieważność już 29 marca 2023 r., po 22 miesiącach i jednej rozprawie; Sąd Apelacyjny 6 listopada 2025 r. oddalił apelację banku, potwierdzając, że klauzule przeliczeniowe stanowią essentialia negotii umowy kredytu denominowanego, a ich eliminacja przesądza o upadku całej umowy. Sprawę prowadzili adw. Jacek Sosnowski i adw. Dominika Peżyńska.

Nr 1170, 1175 — Bank BPH i klauzula marży GE Money

Nr 1170 (I ACa 1466/23): Sąd Apelacyjny w Poznaniu 31 października 2025 r. ustalił nieważność umowy i utrzymał zasądzenie 325 457,21 zł, obciążając bank całością kosztów. Dodatkowe korzyści Klientów — ponad 250 000 zł. Postępowanie: 63 miesiące, w tym 31 miesięcy apelacji.

Nr 1175 (I ACa 1221/23): Sąd Apelacyjny w Warszawie 12 listopada 2025 r. oddalił apelację i utrzymał ustalenie nieważności umowy z 6 listopada 2006 r. Uzasadnienie pierwszej instancji rozkłada na czynniki pierwsze osławioną konstrukcję GE Money: kurs był ustalany jako średni kurs NBP skorygowany o marżę kupna albo sprzedaży banku. Pierwszy składnik był obiektywny — ale wysokości marży umowa nie określała w ogóle, nie wskazywała ani zasad jej ustalania, ani górnej granicy, ani tego, czy jest stała. Wystarczyło to, by cały mechanizm uznać za sprzeczny z art. 353¹ k.c. Sąd Apelacyjny dołożył do tego wątek nietransparentnego ryzyka kursowego: to bank musiał wykazać, że wprowadził je do umowy w sposób przejrzysty — i nie wykazał.

Nr 1171, 1178 — dwie prawomocne wygrane z Bankiem Millennium

Nr 1171 (VIII ACa 1048/25): 4 listopada 2025 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie utrzymał wyrok ustalający nieważność umowy i zasądzający 65 020,04 zł oraz 32 420,34 CHF (ok. 216 tys. zł), obciążając bank całością kosztów. Czas trwania: 40 miesięcy. Prowadzili: adw. Jacek Sosnowski, r.pr. Małgorzata Wilczek i r.pr. Kinga Hetman-Strzelecka.

Nr 1178 (V ACa 1425/23): kredyt denominowany. Sąd Okręgowy w Warszawie (IV C 1683/20) 30 maja 2023 r. ustalił nieważność i zasądził 62 127,69 zł oraz 41 378,29 CHF (ok. 255 tys. zł). Sąd Apelacyjny 24 listopada 2025 r. zmienił wyrok wyłącznie w zakresie części roszczenia odsetkowego, w pozostałym zakresie oddalając apelację banku i zasądzając 8 200 zł kosztów. Uzasadnienie zawiera bardzo mocną tezę: skoro klauzule przeliczeniowe i odesłanie do tabel kursowych stanowią przedmiot główny umowy i nie zostały sformułowane jednoznacznie, to strony w ogóle nie umówiły się co do głównych świadczeń — a to samodzielnie przesądza o nieważności całości. Sprawę prowadziła adw. Anna Rydz.

Nr 1172, 1182 — Raiffeisen/RBI i PKO BP: klasyka, która wciąż płaci

Nr 1172 (V ACa 1134/23): umowa z 2008 r. z EFG Eurobank Ergasias (Polbank). Sąd Okręgowy w Warszawie (II C 1855/19) ustalił nieważność i zasądził 110 615,05 zł oraz 29 010,57 CHF z odsetkami od 26 listopada 2021 r. Sąd Apelacyjny 5 listopada 2025 r. oddalił apelację Raiffeisen Bank International AG i zasądził 8 200 zł. Sąd pominął przy tym wnioski dowodowe banku o przesłuchanie świadków zgłoszone dopiero w apelacji, uznając, że zmierzają wyłącznie do przedłużenia postępowania. Łącznie 72 miesiące.

Nr 1182 (VIII ACa 497/25): umowa indeksowana z PKO BP. Sąd Okręgowy w Warszawie (II C 645/21) 19 lutego 2024 r. ustalił nieważność i zasądził 74 377,51 zł z odsetkami od 1 kwietnia 2021 r. oraz 30 956,19 zł i 70 436,89 CHF z odsetkami od 22 września 2023 r. — razem ok. 433 tys. zł. 3 grudnia 2025 r. Sąd Apelacyjny oddalił apelację banku i obciążył go w całości kosztami postępowania odwoławczego. Łącznie 57 miesięcy. Prowadzili: adw. Jacek Sosnowski i r.pr. Jakub Kochan.

Pięć wniosków z całego zestawu

Prawomocny znaczy definitywny — i tak zakończyło się wszystkie czternaście spraw

Każda z tych spraw przeszła pełną drogę wraz z apelacją banku. Zdobycz sektora z czternastu postępowań odwoławczych to: jedna częściowa korekta roszczenia odsetkowego i jedno nieznaczne oddalenie zapłaty. Za to banki zapłaciły koszty zastępstwa procesowego drugiej strony w obu instancjach.

Czas jest bardzo różny — i to sąd, nie sprawa, decyduje o rozpiętości

Od 29 miesięcy (Szczecin, sprawa nr 1179) do 84 miesięcy (Warszawa, sprawa odwrócona w apelacji). Mediana pakietu: 57,5 miesiąca w obu instancjach. Sprawy prowadzone poza Warszawą — Szczecin, Poznań, Sosnowiec — wypadają w tym zestawieniu wyraźnie lepiej niż warszawskie, co ma prosty powód: stołeczne wydziały cywilne wciąż odpowiadają za większość krajowego wolumenu spraw frankowych.

Zasądzona kwota to nie to samo co korzyść

Sprawa nr 1173: zasądzono 554,50 zł, saldo spadło ze 150 tys. zł do zera. Sprawa nr 1180: w sentencji brak kwoty, korzyść Klienta — 1,64 mln zł. Sprawa nr 1175: samo ustalenie nieważności, ale kredyt przestaje istnieć. Prawdziwą stawką sporu frankowego jest saldo, nie przelew.

Odsetki ustawowe to druga wypłata

W sprawie nr 1177 odsetki od 355 214,41 zł i 67 922,43 CHF biegną od lipca 2020 r. — blisko sześć lat. W sprawie nr 1176 od grudnia 2021 r. na kwocie 470 647,09 zł. W sprawie nr 1182 od kwietnia 2021 r. Ta pozycja nie występuje w żadnej tabeli, a bywa warta więcej niż całe koszty prowadzenia sprawy. Czas przestał być bronią banków i stał się ich kosztem.

Nie ma banku „nie do ruszenia”

W pakiecie przegrywają: Bank BPH / GE Money (3 sprawy), PKO BP wraz z portfelem Nordea (3), mBank / BRE (2), Bank Millennium (2), Bank Pekao, Deutsche Bank Polska, Raiffeisen / RBI oraz syndyk Getin Noble Banku. Osiem różnych podmiotów, umowy indeksowane i denominowane, sądy w pięciu miastach. Przejęcia i zmiany nazw nie chronią następców prawnych przed odpowiedzialnością.

Nowy front: sankcja kredytu darmowego. 6 872 sprawy w jednym kwartale

Jeżeli spory frankowe wchodzą w fazę domykania, to sankcja kredytu darmowego dopiero się rozpędza — i skala jest już porównywalna z tym, co działo się z frankami w 2020 roku. Najnowsze dane Ministerstwa Sprawiedliwości, opisane 30 lipca 2026 r. przez money.pl, wyglądają tak:

Źródło: dane Ministerstwa Sprawiedliwości za money.pl (30.07.2026). Statystyka nie obejmuje w wydzielonej kategorii spraw przeciwko instytucjom pożyczkowym — rzeczywista skala jest więc wyższa.

Trzy rzeczy warto z tych liczb wyciągnąć. Po pierwsze — to konsumenci, a nie firmy skupujące roszczenia, są motorem wzrostu. Liczba pozwów składanych bezpośrednio przez kredytobiorców podwoiła się w jeden kwartał, a udział cesjonariuszy spadł z 73 do 65 proc. Po drugie — kolejka rośnie szybciej, niż sądy zdążają orzekać, mimo że tempo załatwiania spraw wzrosło czterokrotnie. Po trzecie — 97,6 proc. spraw jest wciąż w pierwszej instancji, co oznacza, że o ostatecznym kształcie linii orzeczniczej przesądzą dopiero rozstrzygnięcia z lat 2027–2028.

Bezpośrednią przyczyną tego przyspieszenia jest wyrok TSUE z 23 kwietnia 2026 r. w sprawie C-744/24, w której pozwanym był Bank Pekao S.A. Trybunał orzekł, że oprocentowanie kredytu konsumenckiego nie może być stosowane do kwot przeznaczonych na pokrycie kosztów kredytu, które nie zostały faktycznie wypłacone konsumentowi — czyli w praktyce do kredytowanej prowizji potrąconej przed wypłatą. To ma bezpośrednie przełożenie na całkowitą kwotę kredytu, całkowity koszt kredytu i RRSO podane w umowie, a więc na przesłanki sankcji kredytu darmowego z art. 45 ustawy o kredycie konsumenckim.

Sektor bankowy ocenia sytuację ostrożniej: wiceprezeska Związku Banków Polskich informowała 21 lipca 2026 r., że blisko 80 proc. zakończonych spraw pozostaje korzystnych dla banków. Warto jednak zauważyć, że dane ZBP i dane resortu mierzą dwie różne rzeczy — sektor mówi o wynikach spraw zakończonych (w dużej mierze wniesionych jeszcze przed wyrokiem TSUE), a Ministerstwo o tym, ilu konsumentów właśnie zdecydowało się pójść do sądu. Nie warto oczekiwać, że sankcja kredytu darmowego będzie automatem: każda umowa wymaga indywidualnej analizy, a wynik zależy od tego, jakie konkretnie naruszenia obowiązków informacyjnych da się wykazać. Dokładnie tak samo wyglądały spory frankowe w 2019 roku.

Że temat jest traktowany poważnie, widać po nadzorze. Komitet Stabilności Finansowej na posiedzeniu 19 czerwca 2026 r. stwierdził, że przy obniżeniu oceny ryzyka prawnego kredytów walutowych i ryzyka podważania WIBOR-u wzrosło ryzyko związane z sankcją kredytu darmowego, i wprost omawiał skutki wyroku C-744/24 dla polskiego systemu finansowego. Ten jeden akapit z raportu Banku Millennium streszcza całą zmianę układu sił na rynku sporów z bankami: franki wygasają, WIBOR pozostaje sporny, SKD rośnie.

WIBOR: front nadal otwarty, ale bez taryfy ulgowej dla żadnej ze stron

Po wyroku TSUE z 12 lutego 2026 r. w sprawie C-471/24 sądy krajowe mogą badać postanowienia odsyłające do wskaźnika referencyjnego pod kątem przejrzystości i wykonania obowiązku informacyjnego. To realne otwarcie drogi — ale nie jest to „drugie franki” i nie należy tego tak przedstawiać.

Uczciwie trzeba powiedzieć, jak wygląda druga strona. Trybunał wskazał, że samego braku poinformowania konsumenta o niektórych szczególnych cechach wskaźnika — w tym o tym, że jego metodologia dopuszcza wykorzystanie danych niekoniecznie odpowiadających rzeczywistym transakcjom i że kredytodawca jest jednym z banków przekazujących dane — nie wystarcza, by uznać taki warunek za nieuczciwy, o ile wskaźnik był w chwili zawarcia umowy zgodny z rozporządzeniem BMR. KNF od 2023 r. konsekwentnie potwierdza zdolność WIBOR-u do pomiaru rynku, a Komitet Stabilności Finansowej w czerwcu 2026 r. odnotował obniżenie oceny ryzyka podważania tego wskaźnika. Banki raportują przy tym przewagę korzystnych dla siebie orzeczeń.

Wniosek praktyczny: sprawy WIBOR-owe wymagają dziś przede wszystkim indywidualnej analizy konkretnej umowy i konkretnego procesu jej zawierania — tego, co bank powiedział o zmiennym oprocentowaniu, jakie symulacje przedstawił i czy klient mógł ocenić skalę ryzyka wzrostu rat. To nie jest sprawa do prowadzenia „z automatu”. Szerzej piszemy o tym w analizie: Wyrok TSUE ws. WIBOR — nowy etap sporu o kredyty złotowe.

Sprawdź swoją umowę — trzy ścieżki w zależności od rodzaju kredytu

Najczęściej zadawane pytania

Ile spraw frankowych naprawdę wygrywają kredytobiorcy?

Według danych, które banki podają w swoich raportach półrocznych za I półrocze 2026 r.: mBank zrealizował 15 284 prawomocne wyroki dotyczące kredytów CHF, z czego 171 (1,1 proc.) było dla banku korzystnych lub częściowo korzystnych. Bank Millennium podaje 99 rozstrzygnięć korzystnych dla siebie wobec 17 009 niekorzystnych. Nie oznacza to gwarancji wyniku w konkretnej sprawie — każdą sąd ocenia odrębnie.

Przegrałem w pierwszej instancji. Czy warto składać apelację?

Sprawa nr 1181 z tego pakietu to przykład wyroku, w którym sąd okręgowy oddalił powództwo w całości, a Sąd Apelacyjny w Warszawie zmienił rozstrzygnięcie, ustalając nieważność umowy i zasądzając po 102 031,42 zł na rzecz każdego z powodów. Ocena szans wymaga jednak analizy uzasadnienia konkretnego wyroku i podstaw apelacji.

Ile trwa prawomocne zakończenie sprawy frankowej?

W tym pakiecie: od 29 do 84 miesięcy w obu instancjach, mediana 57,5 miesiąca. Najszybciej zakończyła się sprawa prowadzona w Szczecinie — 2 lata i 5 miesięcy, przy jednym terminie rozprawy w każdej instancji.

Mam kredyt w euro, nie we frankach. Czy mogę pozwać bank?

Tak. mBank raportuje 276 prawomocnych wyroków dotyczących kredytów indeksowanych do walut innych niż CHF, z czego tylko 5 było dla banku korzystnych. Podstawa prawna jest ta sama — art. 385¹ k.c. i dyrektywa 93/13. Ustawa frankowa, która weszła w życie 7 sierpnia 2026 r., nie obejmuje jednak kredytów w EUR czy USD, więc wstrzymanie rat wymaga tu klasycznego wniosku o zabezpieczenie.

Spłaciłem kredyt w całości. Czy jest jeszcze o co walczyć?

Tak. Nieważność umowy działa od chwili jej zawarcia, więc spłata nie wyłącza roszczeń. Skala zjawiska jest już widoczna w raportach banków: mBank wskazuje, że 1 246 toczących się pozwów CHF dotyczy kredytów spłaconych, a Bank Millennium zakłada w metodologii rezerw, że pozwać może go jeszcze ok. 5,3 tys. osób ze spłaconymi kredytami.

Mój bank upadł (Getin Noble Bank). Czy sprawa ma sens?

Tak. Sprawa nr 1180 z tego pakietu zakończyła się prawomocnym ustaleniem nieważności umowy mimo upadłości banku, a łączna korzyść Klienta wyniosła 1 644 122,32 zł. Prawomocne ustalenie nieważności stanowi podstawę do dalszych rozliczeń w postępowaniu upadłościowym.

Czy sankcja kredytu darmowego to „pewna sprawa”?

Nie. Liczba pozwów rośnie bardzo szybko (6 872 nowe sprawy w II kwartale 2026 r.), ale linia orzecznicza dopiero się kształtuje — 97,6 proc. spraw jest wciąż w pierwszej instancji, a Związek Banków Polskich raportuje przewagę rozstrzygnięć korzystnych dla banków wśród spraw zakończonych. Wynik zależy od tego, jakie konkretnie naruszenia obowiązków informacyjnych da się wykazać w danej umowie.

Do jakiej kwoty kredytu można stosować sankcję kredytu darmowego?

Sankcja kredytu darmowego dotyczy kredytów i pożyczek konsumenckich, czyli co do zasady zobowiązań do 255 550 zł. Obejmuje m.in. kredyty gotówkowe, konsolidacyjne, ratalne i pożyczki pozabankowe.

Konkluzja

Czternaście prawomocnych wyroków, osiem banków, ponad 4,1 mln zł brutto do zwrotu plus odsetki i koszty — i ani jednej sprawy przegranej co do istoty. To jednak nie te liczby są w tym wpisie najważniejsze. Najważniejsze są liczby, które banki podały o sobie same, w dokumentach pisanych dla audytora i giełdy, a nie dla klienta: jedna wygrana na sto w sprawach frankowych, jedna na pięćdziesiąt w kredytach walutowych innych niż frank, rezerwy odłożone na pozwy, których jeszcze nikt nie złożył.

Spór o kredyty walutowe przestał być batalią o rację. Stał się kwestią decyzji: iść po swoje albo nie. Franki wygasają, WIBOR pozostaje otwarty, sankcja kredytu darmowego dopiero się rozpędza — ale we wszystkich trzech przypadkach zasada jest ta sama. Wygrywają ci, którzy sprawdzili swoją umowę.