Wyrok TSUE C-744/24 z 23 kwietnia 2026 r. — bank nie może naliczać odsetek od kosztów kredytu. Przełom dla sankcji kredytu darmowego

⚡ Wyrok TSUE · 23 kwietnia 2026 · sprawa C-744/24 · Pełna analiza redakcyjna

Metryka sprawy Sygnatura: C-744/24 Strony: P.W. przeciwko Bank Polska Kasa Opieki S.A. Data wyroku: 23 kwietnia 2026 r. Skład orzekający: Trybunał (siódma izba): F. Schalin (prezes izby), M. Gavalec, Z. Csehi (sprawozdawca) Rzecznik generalny: L. Medina (sprawa rozstrzygnięta bez opinii) Sąd odsyłający: Sąd Rejonowy we Włodawie (postanowienie z 20 września 2024 r., wpłynęło do TSUE 24 października 2024 r.) Pełnomocnicy: P.W. — adw. A. Bieniek  |  Pekao S.A. — r.pr. A. Cudna-Wagner, adw. B. Miąskiewicz Uwagi przedstawili również: Rząd polski (B. Majczyna) oraz Komisja Europejska (P. Kienapfel, P. Ondrůšek, M. Owsiany-Hornung) Podstawa prawna: Dyrektywa 2008/48/WE (art. 3 lit. g i j, art. 10 ust. 2) w związku z dyrektywą 93/13/EWG Tryb: Pisemny — bez rozprawy i bez opinii rzecznika generalnego

Sentencja wyroku — pełna treść „Artykuł 3 lit. g) i j) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWG, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/2167 z dnia 24 listopada 2021 r., w związku z art. 10 ust. 2 tej dyrektywy, należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie włączeniu do umów o kredyt konsumencki warunków przewidujących stosowanie stopy oprocentowania nie tylko do całkowitej kwoty kredytu, lecz również do kwot przeznaczonych na pokrycie kosztów związanych z tym kredytem i wchodzących w związku z tym w skład całkowitego kosztu kredytu ponoszonego przez konsumenta.” — Trybunał Sprawiedliwości UE, siódma izba, 23 kwietnia 2026 r., sprawa C-744/24, pkt 65 oraz sentencja.

W uproszczeniu: bank nie może pobierać odsetek od kwot, które nie zostały realnie wypłacone konsumentowi, a zostały przeznaczone na składki ubezpieczeniowe, prowizje lub inne koszty związane z umową. To stanowisko, na które polscy kredytobiorcy i prawnicy konsumenccy czekali kilkanaście miesięcy — i które otwiera drogę do setek tysięcy nowych pozwów o sankcję kredytu darmowego.

Sprawa trafiła do TSUE z Sądu Rejonowego we Włodawie i dotyczy konkretnej umowy z Bankiem Pekao S.A. Wykładnia Trybunału ma jednak charakter systemowy — wiąże wszystkie sądy państw członkowskich w analogicznych sprawach. A praktyka kredytowania kosztów pozaodsetkowych była w polskim sektorze bankowym regułą, nie wyjątkiem.

Stan faktyczny sprawy P.W. — co stało się za umową

Aby zrozumieć skalę dzisiejszego rozstrzygnięcia, warto spojrzeć na konkretne liczby z umowy, która zapoczątkowała całe postępowanie. 26 maja 2022 r. konsument oznaczony w postanowieniu jako P.W. zawarł z Pekao S.A. umowę o kredyt konsumencki odpowiadający wzorcowi umownemu — bez indywidualnych negocjacji. I właśnie tak wyglądała ta umowa:

Parametr umowy P.W. vs Pekao S.A.	Wartość
Formalna kwota kredytu	150 000 zł (ok. 34 400 EUR)
Kwota faktycznie wypłacona konsumentowi	133 214,92 zł (ok. 30 550 EUR)
Składka „dobrowolnego” ubezpieczenia (kredytowana)	16 785,08 zł (ok. 3 850 EUR)
Odsetki (cała kwota naliczona za 96 miesięcy)	57 073,53 zł (ok. 13 100 EUR)
Całkowity koszt kredytu	73 858,61 zł (ok. 16 950 EUR)
Całkowita kwota do zwrotu	207 073,53 zł (ok. 47 500 EUR)
Stopa oprocentowania · naliczana od	8,49% · 150 000 zł
RRSO	12,57%
Okres kredytowania	96 miesięcy (8 lat)

Istotę problemu widać w dwóch wierszach tej tabeli: bank naliczał odsetki 8,49% nie od 133 214,92 zł realnie wypłaconych konsumentowi, lecz od 150 000 zł — czyli również od 16 785,08 zł, które nigdy nie opuściły banku i trafiły bezpośrednio do ubezpieczyciela powiązanego z bankiem.

Kluczowy szczegół: ubezpieczenie było formalnie „dobrowolne”, ale jego wykupienie wiązało się z obniżeniem stopy oprocentowania kredytu. Oznacza to, że choć nie było wymagane do uzyskania kredytu jako takiego, było wymagane do uzyskania go na warunkach przewidzianych w ofercie. Tę okoliczność TSUE zakwalifikował jako dowód, że składka stanowi integralny element całkowitego kosztu kredytu w rozumieniu art. 3 lit. g) dyrektywy 2008/48 (pkt 41 wyroku).

18 sierpnia 2023 r. P.W. złożył Pekao oświadczenie o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego (art. 45 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim), zarzucając m.in. nieprecyzyjne określenie podstawy naliczania odsetek oraz wskazanie błędnej RRSO. Żądał zwrotu dotychczas zapłaconej kwoty 14 428,83 zł. Bank żądania nie uwzględnił. 25 października 2023 r. P.W. wniósł powództwo do Sądu Rejonowego we Włodawie — o ustalenie, że kredyt zostanie spłacony bez odsetek i innych kosztów, oraz o zasądzenie 30 051,76 zł. I tak sprawa trafiła przed TSUE.

Argumentacja Trybunału — trzy kluczowe filary wyroku

TSUE, mimo że sprawa została rozstrzygnięta w pisemnym trybie i nawet bez opinii rzecznika generalnego, przedstawił pełną, wielowymiarową argumentację. Warto ją prześledzić, bo opiera się na wcześniejszych, ugruntowanych wyrokach — a wnioski wyprowadza jasno i bez miejsca na interpretacyjne furtki.

FILAR I · PKT 49–54 „Całkowita kwota kredytu” i „całkowity koszt kredytu” to pojęcia odrębne Trybunał przypomniał, że dyrektywa 2008/48 zawiera „kompletną koncepcję podziału kwot należących do umów o kredyt konsumencki” (pkt 54). „Całkowita kwota do zapłaty przez konsumenta” to suma dwóch odrębnych kategorii: „całkowitej kwoty kredytu” (kwoty udostępnione) i „całkowitego kosztu kredytu” (wszystkie koszty, w tym odsetki, prowizje, składki). Te pojęcia nie mogą się na siebie nakładać — „całkowita kwota kredytu” nie może obejmować żadnych kwot należących do całkowitego kosztu kredytu.

FILAR II · PKT 55–57 Stopa oprocentowania stosuje się wyłącznie do „wypłaconej kwoty kredytu” Powołując się na wyrok Radlinger i Radlingerová (C-377/14, 2016) oraz Soho Group (C-686/19, 2020), Trybunał jednoznacznie stwierdził: „kwota wypłat odpowiada całkowitej kwocie kredytu”, a ta „nie obejmuje żadnych kwot, których przeznaczeniem jest wywiązanie się ze zobowiązań podjętych w ramach odnośnej umowy o kredyt, takich jak koszty administracyjne, odsetki, prowizje czy wszelkie inne typy kosztów” (pkt 57). Dotyczy to również składek ubezpieczeniowych (pkt 58).

FILAR III · PKT 62–64 Argument przejrzystości rynku i porównywalności ofert Dyrektywa ma zapewnić konsumentom „wysoki i równoważny poziom ochrony ich interesów” oraz umożliwić porównywanie ofert kredytowych za pomocą ujednoliconej RRSO. „Taka przejrzystość rynku byłaby zagrożona, gdyby można było dokonać rozróżnienia między kilkoma stopami oprocentowania, a w szczególności między stopą oprocentowania kredytu, która ma zastosowanie do wypłaconej kwoty kredytu, a innymi stopami oprocentowania stosowanymi w państwach członkowskich do kwot kredytowanych” (pkt 64). To zakończenie łańcucha argumentacji.

Istotny niuans — bank może kredytować koszty, ale nie może od nich brać odsetek

Jeden z najciekawszych fragmentów uzasadnienia to pkt 59–60 wyroku. TSUE wyraźnie zastrzegł, że jego stanowisko nie oznacza zakazu kredytowania kosztów jako takich. Bank nadal może udzielić kredytu klientom, którzy nie dysponują kapitałem początkowym, i sfinansować im także koszty towarzyszące umowie — np. składkę ubezpieczeniową czy prowizję.

Cytat z uzasadnienia — pkt 60 „Kredytodawca może bowiem nie stosować umownej stopy oprocentowania do kwot odpowiadających kosztowi kredytu, unikając jednocześnie stopniowej utraty wartości pieniądza w czasie poprzez proporcjonalnie wyższą stopę oprocentowania kredytu, odzwierciedlającą koszt niepobierania odsetek od kwot odpowiadających kosztowi kredytu. Kredytodawca może zatem udostępnić kredyt również konsumentom, którzy nie dysponują żadnym kapitałem początkowym, w celu sfinansowania kosztów wynikających z zawarcia umowy o kredyt.”

Tłumacząc na ludzki język: bank może zrekompensować sobie koszt pieniądza w czasie poprzez nieco wyższą stopę oprocentowania od samego wypłaconego kapitału — ale nie może obchodzić dyrektywy przez naliczanie odsetek od kosztów. Różnica jest zasadnicza. W pierwszym wariancie konsument widzi jedną, jasną, wyrażoną w oficjalnej stopie oprocentowania cenę pieniądza. W drugim — otrzymuje sztucznie zaniżoną stopę podstawową, która ukrywa rzeczywisty koszt kredytu. TSUE nie kwestionuje prawa banku do zarabiania, kwestionuje natomiast przekręt polegający na ukrywaniu prawdziwego oprocentowania.

Zaskakujący zwrot akcji — Pekao uznał roszczenia na pięć miesięcy przed wyrokiem

Jeden ze szczegółów, który w pierwszych doniesieniach medialnych umknął uwadze opinii publicznej — a w naszej ocenie jest istotny procesowo. W punkcie 26 wyroku TSUE odnotowuje: „Pismem z dnia 20 listopada 2025 r. bank wskazał, że przychylił się do wniosku powoda w postępowaniu głównym”.

Innymi słowy — Pekao S.A. już w listopadzie 2025 r. uznał roszczenia P.W. w całości. Pięć miesięcy przed wyrokiem TSUE. W odpowiedzi na pytanie Trybunału z 18 grudnia 2025 r. polski sąd odsyłający potwierdził jednak, że postępowanie główne pozostaje w toku — stąd Trybunał uznał, że rozstrzyga sprawę mającą realne znaczenie dla prowadzonego sporu krajowego, i wydał wyrok.

Dla obserwatorów rynku to istotny sygnał: Pekao wiedział, jak prawdopodobnie skończy się sprawa. Wycofał się po cichu, licząc — bezskutecznie — że sprawa zostanie umorzona. Podobny manewr banki wykonały wcześniej w sprawie C-566/24, w której Santander „uznał roszczenia powoda” na miesiąc przed przewidywaną opinią rzecznika generalnego, doprowadzając do wykreślenia sprawy z wokandy. W przypadku C-744/24 manewr się nie udał.

Jak bank bronił się w Luksemburgu — i dlaczego Trybunał odrzucił argumenty

Warto przyjrzeć się strategii obronnej Pekao, bo jest reprezentatywna dla retoryki całego sektora bankowego. Bank wysunął trzy główne argumenty na niedopuszczalność pytań prejudycjalnych:

• Argument „charakteru hipotetycznego” — pytania miały opierać się na błędnym założeniu braku indywidualnych negocjacji. TSUE odrzucił ten argument (pkt 34), wskazując, że to sąd odsyłający jest odpowiedzialny za ustalenie ram faktycznych sporu.
• Argument „osobliwości składki dobrowolnej” — bank twierdził, że składka, wpłacana bezpośrednio ubezpieczycielowi, nie jest kosztem kredytu. TSUE odpowiedział w pkt 42–43, że kwalifikacja „nie zależy od tego, czy kwota została wpłacona na rachunek bankowy kredytobiorcy, czy też nie” — techniczny sposób dokonania przepływu jest bez znaczenia.
• Argument „niespójności pojęciowej” — bank zarzucił sądowi krajowemu zrównywanie pozaodsetkowych kosztów kredytu z kwotami niewypłaconymi konsumentowi. Trybunał również ten zarzut uznał za nietrafny (pkt 42).

Wszystkie trzy argumenty odrzucone. Pytania uznane za dopuszczalne. Sprawa rozstrzygnięta merytorycznie, bez uchyleń formalnych — co banki próbowały wywołać przez cały rok trwania postępowania.

Kogo dotyczy wyrok — pięć kategorii umów w polu rażenia

Choć formalnie sprawa C-744/24 dotyczy konkretnej umowy z Pekao S.A., wykładnia TSUE ma charakter systemowy. W polu rażenia wyroku znajdują się przede wszystkim:

• Kredyty gotówkowe z kredytowaną prowizją — dominujący model ofert dużych banków komercyjnych w latach 2018–2025.
• Kredyty konsolidacyjne z doliczonymi opłatami przygotowawczymi, prowizjami i składkami ubezpieczeniowymi.
• Kredyty samochodowe z dodatkowymi ubezpieczeniami doliczanymi do kapitału (AC kredytowane, GAP, ubezpieczenie spłaty).
• Pożyczki ratalne z firm pożyczkowych z prowizją kredytowaną i kosztem ubezpieczenia — często stosowany model w pożyczkach online.
• Kredyty konsumenckie z ubezpieczeniami „dobrowolnymi”, których wykup wpływał na obniżenie oprocentowania — ten konkretny mechanizm został w wyroku wprost zakwestionowany (pkt 41).

Prosty test dla kredytobiorcy: jeżeli w Twojej umowie występują dwie różne kwoty — „kwota udzielonego kredytu” (formalna) i „kwota wypłacona” (realna) — i różnica między nimi wynika z doliczonych kosztów, od których bank naliczał odsetki, Twoja umowa wpisuje się w problematykę dzisiejszego wyroku. Warto dodać: dokładnie taka sytuacja opisana jest w wyroku na przykładzie P.W. — 150 000 zł formalnie, 133 214,92 zł wypłacone.

Ważne — termin roczny biegnie Dzisiejszy wyrok TSUE nie zmienia terminu na złożenie oświadczenia o sankcji kredytu darmowego — ten pozostaje roczny od dnia wykonania umowy (art. 45 ust. 5 u.k.k.) i ma charakter zawity. Dla osób, które spłaciły kredyt w 2025 r., czas zaczyna nieubłaganie biec. Wyrok TSUE niczego nie zmienia, jeśli formalny termin upłynął.

Sprawdź swoją umowę w 3 minuty Bezpłatne narzędzie skdomat.pl — analiza umowy bez rejestracji Wgrywasz umowę PDF — narzędzie wskazuje, czy w Twojej umowie występuje praktyka zakwestionowana dziś przez TSUE (naliczanie odsetek od kosztów kredytu), oraz pokazuje orientacyjną kwotę zwrotu możliwą po zastosowaniu SKD.

Skutki dla sankcji kredytu darmowego — pięć praktycznych konsekwencji

Wyrok C-744/24 nie ustanawia samodzielnej podstawy roszczeń konsumenta — ten mechanizm w polskim porządku prawnym istnieje już od 2011 r. w postaci sankcji kredytu darmowego (art. 45 ustawy o kredycie konsumenckim). Dzisiejsze orzeczenie TSUE wzmacnia jednak konkretne zarzuty, które kredytobiorcy podnoszą w pozwach SKD od kilkunastu miesięcy.

⊳ Wzmocnienie zarzutu naruszenia art. 30 ust. 1 pkt 4 i 7 u.k.k. — w sprawach, gdzie podstawą SKD jest naliczanie odsetek od kredytowanych kosztów, sądy zyskują twardą argumentację unijną. Linia obronna banków oparta na „dotychczasowej praktyce rynkowej” została zneutralizowana.

⊳ Bezpośredni wpływ na zarzut błędnej RRSO — jeżeli RRSO została wyliczona na podstawie umowy naruszającej art. 3 lit. j) dyrektywy (bo stopa oprocentowania stosowała się do zawyżonej bazy), wskaźnik ten ma charakter zafałszowany. To kolejna, niezależna podstawa SKD.

⊳ Argumentacja wiążąca dla wszystkich sądów krajowych — dotychczas każdy sąd oceniał sprawę w oparciu o własną interpretację dyrektywy. Teraz wykładnia TSUE jest wiążąca dla wszystkich sądów państw członkowskich — niezależnie od województwa czy instancji.

⊳ Odmrożenie zawieszonych postępowań — polskie sądy masowo zawieszały sprawy SKD w oczekiwaniu na C-744/24. Od dziś te postępowania będą stopniowo wznawiane. Kredytobiorcy, którzy czekali na swoje rozprawy, powinni w najbliższych tygodniach otrzymać wezwania na kolejne terminy.

⊳ Kaskada nowych pozwów — szacunki rynkowe wskazują, że tylko niewielka część potencjalnych spraw SKD trafiła dotąd na wokandę. Po dzisiejszym wyroku „zmrożony portfel” roszczeń może trafić do sądów lawinowo. Rezerwy sektora bankowego w obszarze kredytów konsumenckich mogą wymagać poważnego przeszacowania.

Stanowisko Kancelarii Sosnowski Adwokaci i Radcowie Prawni

Z perspektywy praktyki procesowej dzisiejszy wyrok jest tym, na co czekała zarówno strona konsumencka, jak i sądy. Od kilkunastu miesięcy znaczna część polskich sędziów rozstrzygających sprawy SKD wstrzymywała się z wyrokami w oczekiwaniu na C-744/24 — a Sąd Najwyższy postanowieniem z 30 lipca 2025 r. (sygn. III CZP 15/25) zawiesił podjęcie uchwały w przedmiocie SKD właśnie do czasu rozstrzygnięć TSUE. Dzisiaj jedna z głównych zmiennych została zdjęta z tablicy.

W naszej ocenie wyrok ma bezpośrednie znaczenie dla czterech grup kredytobiorców:

• Osób spłacających aktywne kredyty — wyrok wzmacnia podstawę do złożenia oświadczenia SKD i odzyskania wszystkich pobranych dotąd odsetek oraz uwolnienia się od dalszych kosztów.
• Osób, które spłaciły kredyt nie więcej niż rok temu — termin jeszcze biegnie, a wyrok daje silniejszą argumentację w pozwie o zwrot pobranych kosztów.
• Osób w toku postępowania sądowego — argumentacja procesowa zyskuje fundament unijny, a sędziowie zaczną odmrażać zawieszone sprawy.
• Osób, którym bank odrzucił wcześniej oświadczenie SKD — często można spróbować ponownie, jeśli termin roczny jeszcze nie upłynął. Odmowa banku nie wyczerpuje procedury.

Czego wyrok nie zmienia — to fakt, że SKD nadal wymaga prawidłowo skonstruowanego oświadczenia, złożonego w terminie ustawowym. Treść wyroku TSUE wzmacnia merytorycznie zarzuty, ale nie zwalnia konsumenta z obowiązku dochowania procedury. Nie zmienia również terminu rocznego z art. 45 ust. 5 u.k.k. — pozostaje on zawity.

Dodatkowa uwaga praktyczna: pkt 60 wyroku otwiera furtkę, przez którą banki mogą już od jutra zacząć przeprojektowywać swoje nowe umowy — nie kredytując kosztów, ale oferując wyższą stopę oprocentowania. To legalne rozwiązanie, które Trybunał wprost dopuścił. Konsekwencja dla nowych umów: warto szczególnie uważnie czytać, na jakiej podstawie wyliczono oprocentowanie. Dla umów historycznych to jednak bez znaczenia — dziś TSUE przesądził, że dotychczasowa praktyka była niezgodna z prawem unijnym.

Kontekst — wyrok C-744/24 na tle linii orzeczniczej TSUE

Dzisiejszy wyrok nie powstał w próżni. Trybunał w dwóch kluczowych akapitach (pkt 55–57) oparł swoje rozstrzygnięcie na trzech wcześniejszych orzeczeniach, które już od lat kształtowały tę linię:

Sprawa	Co przesądziła
C-377/14 Radlinger i Radlingerová (21 kwietnia 2016)	Podstawowe orzeczenie definiujące odrębność „całkowitej kwoty kredytu” od „całkowitego kosztu kredytu”. TSUE potwierdził, że kwota wypłat nie obejmuje żadnych kwot przeznaczonych na pokrycie kosztów. To fundament dzisiejszego wyroku.
C-779/18 Mikrokasa i Revenue NSFIZ (26 marca 2020)	Doprecyzował, że polskie „pozaodsetkowe koszty kredytu” z art. 5 pkt 6a u.k.k. stanowią podkategorię „całkowitego kosztu kredytu” w rozumieniu dyrektywy. TSUE w pkt 38 dzisiejszego wyroku wprost się do tego odwołuje.
C-686/19 Soho Group (16 lipca 2020)	Potwierdził, że dyrektywa 2008/48 zawiera „kompletną koncepcję podziału kwot” i że pojęcia „całkowitej kwoty kredytu” oraz „całkowitego kosztu kredytu” są odrębne. Wyrok cytowany w pkt 53–54 C-744/24.
C-744/24 P.W. v. Pekao (23 kwietnia 2026 — dziś)	Wyciągnięcie praktycznych konsekwencji z poprzednich orzeczeń: niedopuszczalność naliczania odsetek od kredytowanych kosztów. Pierwsze tak jednoznaczne rozstrzygnięcie o polskim modelu kredytów konsumenckich.

To ważna obserwacja: TSUE nie „tworzył” dzisiaj nowego prawa. Potwierdził wykładnię, która od dekady wynikała z dyrektywy, ale nie była konsekwentnie stosowana przez polskie banki i sądy. Cały opór sektora bankowego ostatnich lat polegał na nadziei, że TSUE nie dojdzie do tego wniosku. Nadzieja okazała się płonna.

Co dalej — harmonogram kolejnych rozstrzygnięć

Sprawa C-744/24 nie zamyka serii pytań prejudycjalnych z Polski w zakresie sankcji kredytu darmowego. Na wokandzie TSUE wciąż znajdują się:

• C-831/24 (Machski) — sprawa z Sądu Rejonowego w Białymstoku. Dotyczy obowiązku badania przez sąd z urzędu naruszeń uzasadniających SKD. Opinia rzecznika generalnego — 11 czerwca 2026 r. Wyrok prawdopodobnie w drugiej połowie 2026 r.
• C-684/25, C-763/25, C-828/25 — kolejne sprawy dotyczące umów kredytów i pożyczek konsumenckich. Zakres: proporcjonalność sankcji, terminy dochodzenia roszczeń, aspekty proceduralne.
• Implementacja dyrektywy 2023/2225 (CCD2) — projekt nowej polskiej ustawy o kredycie konsumenckim, termin unijny 20 listopada 2026 r. Zniesienie limitu 255 550 zł, rozszerzenie ochrony konsumenckiej. Dzisiejszy wyrok wpisuje się w ten kierunek.

Po ewentualnym rozstrzygnięciu C-831/24 Machski — jeżeli TSUE uzna obowiązek badania SKD z urzędu — możliwy jest kolejny skok liczby spraw, tym razem nie dzięki samym pozwom konsumentów, ale dzięki inicjatywie samych sądów. To scenariusz, przed którym sektor bankowy ostrzega od roku.

Konkluzja

Wyrok TSUE z 23 kwietnia 2026 r. w sprawie C-744/24 to jedno z najistotniejszych orzeczeń ostatnich lat dla polskich konsumentów rynku kredytowego. Trybunał potwierdził, że transparentność umów finansowych nie jest opcją — jest obowiązkiem. Bank, który nalicza odsetki od kwot, których konsument nigdy nie miał w dyspozycji, narusza prawo unijne. To stanowisko, z którym polskie sądy będą musiały się teraz zmierzyć w tysiącach toczących się i nowych postępowań.

Dla kredytobiorcy, który spłaca lub spłacał kredyt gotówkowy, konsolidacyjny lub pożyczkę ratalną z kredytowanymi kosztami — to konkretna informacja: warto sprawdzić swoją umowę pod kątem sankcji kredytu darmowego. Dzisiejszy wyrok TSUE daje silne argumenty, ale nie zastępuje wymogów formalnych — termin roczny od wykonania umowy biegnie nieubłaganie i jest zawity.

Wyrok ma charakter „precedensu” na poziomie całej Unii, ale jego praktyczne skutki rozegrają się w Polsce — w tysiącach pozwów, które rozpocznie się w nadchodzących tygodniach, oraz w setkach postępowań, które przez ostatni rok leżały zawieszone w polskich sądach w oczekiwaniu na dzisiejsze rozstrzygnięcie.

Kancelaria Sosnowski Adwokaci i Radcowie Prawni będzie monitorować rozwój orzecznictwa krajowego po dzisiejszym wyroku i publikować bieżące analizy w miarę ukazywania się pierwszych wyroków sądów polskich opartych na C-744/24.

Skorzystaj z dzisiejszego wyroku Sprawdź, czy w Twojej umowie zaistniała praktyka zakwestionowana przez TSUE. Kredyt konsumencki / pożyczka → skdomat.pl Bezpłatna analiza umowy SKD pod kątem wyroku C-744/24. Wynik w 3 minuty. Kredyt hipoteczny (CHF/EUR/PLN/USD) → plnomat.pl Bezpłatna analiza umowy hipotecznej. Wynik z konkretną kwotą. Sosnowski Adwokaci i Radcowie Prawni od ponad dekady prowadzi sprawy konsumentów przeciwko bankom — frankowe, wiborowe i sankcji kredytu darmowego. Bezpłatnie ocenimy Twoją umowę w świetle dzisiejszego wyroku TSUE i wskażemy konkretną kwotę, której możesz się realnie spodziewać. Skontaktuj się z kancelarią — odpowiadamy w ciągu jednego dnia roboczego.

Zastrzeżenie: Niniejszy artykuł ma charakter informacyjno-edukacyjny i nie stanowi porady prawnej w indywidualnej sprawie. Stan na 23 kwietnia 2026 r. — dzień ogłoszenia wyroku TSUE w sprawie C-744/24. Analiza oparta jest na pełnej treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości UE z tego dnia, w tym na jego sentencji oraz uzasadnieniu (pkt 1–67). Każda sprawa wymaga indywidualnej analizy umowy. Wynik ewentualnego postępowania zależy od treści konkretnych postanowień umownych, daty zawarcia umowy oraz aktualnego stanu orzecznictwa krajowego. Wyrok TSUE nie zmienia rocznego zawitego terminu z art. 45 ust. 5 ustawy o kredycie konsumenckim.