Banki zwracają naszym Klientom tym razem prawie 6 MLN zł. Pakiet wygranych nr 1021–1038 – Deutsche Bank, Bank Pekao i BOŚ i inne

Kolejny pakiet dobrych wiadomości dla naszych Klientów — tym razem osiemnaście spraw zakończonych prawomocnie, od Szczecina po Wrocław. Banki łącznie muszą oddać ponad 2,26 mln zł i blisko 793 tys. franków. A do listy pozwanych dołączyły nazwy, które jeszcze niedawno rzadko przegrywały: Deutsche Bank, Bank Pekao i BOŚ.

To kolejny pakiet rozstrzygnięć z naszego dorobku — prezentujemy je zbiorczo, bo wygranych jest już tak wiele, że osobny wpis o każdej sprawie przestał być możliwy. Tym razem łączy je jedna istotna cecha: wszystkie osiemnaście wyroków jest prawomocnych. Bankom nie przysługuje od nich zwykła apelacja. W trzynastu sprawach to my broniliśmy korzystnego wyroku I instancji i bank apelację przegrał; w pięciu sąd ograniczył się do ustalenia nieważności (zapłata rozliczana jest osobno albo saldo i tak spada do zera); a w dwóch sprawach — o czym niżej — to my złożyliśmy apelację i odwróciliśmy niekorzystny wyrok pierwszej instancji.

Jedna uwaga dla porządku: ogólny współczynnik wygranych rzędu „95–98 proc.” podajemy za niezależnymi danymi Ministerstwa Sprawiedliwości — ten pakiet to konkretne rozstrzygnięcia naszych Klientów, a nie statystyka. Ale jako przekrój przez to, jak dziś orzekają polskie sądy II instancji, te osiemnaście spraw mówi bardzo dużo: kierunek jest jeden, a spór przeniósł się z pytania „czy umowa jest nieważna” na arytmetykę rozliczeń i kalendarz.

Tabela zbiorcza: 18 prawomocnych wyroków frankowych (nr 1021–1038)

Ile muszą oddać banki? Ponad 2,26 mln zł i blisko 793 tys. franków w jednym pakiecie

Zacznijmy od konkretu, bo to interesuje najbardziej. Po zsumowaniu zasądzonych świadczeń z całego pakietu banki muszą zwrócić naszym Klientom:

Dla pełnej rzetelności rozbijamy to na część pewną i przybliżoną. Z dokładnych sentencji dwunastu spraw zasądzających zapłatę wynika 2 099 329,53 zł oraz 723 701,78 CHF. Po doliczeniu zaokrąglonych kwot z jednej sprawy (1038: ok. 162 tys. zł i ok. 69 tys. CHF) otrzymujemy łącznie ok. 2,26 mln zł i ok. 793 tys. franków.

Dlaczego „brutto”? Bo przy nieważności rozliczenie jest wzajemne — kredytobiorca oddaje bankowi wypłacony kapitał, a bank oddaje wszystko, co pobrał (teoria dwóch kondykcji). Zasądzone kwoty to świadczenia należne od banku, a nie czysty zysk Klienta. Do tego dochodzą — często niedoceniane — odsetki ustawowe za opóźnienie, naliczane nawet za sześć lat (jak w sprawie 1034 przeciwko BOŚ). To one sprawiają, że przeciąganie procesu zaczęło się bankom realnie nie opłacać.

Nowi przeciwnicy w sądzie: Deutsche Bank, Bank Pekao i BOŚ — nie tylko mBank i PKO BP

To pakiet ośmiu różnych banków, a wśród nich nazwy, których w naszych poprzednich zestawieniach było mniej. Pojawiają się Deutsche Bank, Bank Pekao i Bank Ochrony Środowiska, a obok nich mocno reprezentowany jest mBank. To praktyczny sygnał dla kredytobiorców: prokonsumencka linia orzecznicza nie ogranicza się do kilku „klasycznych” portfeli frankowych — obejmuje także banki, które przez lata uchodziły za trudniejszych przeciwników, oraz kredyty premium na grube sześciocyfrowe kwoty.

Deutsche Bank — kredyt na 1,76 mln zł i rekordowe 423 859 CHF do zwrotu (1035)

Najgrubsza sprawa pakietu. Umowa z 2008 r. opiewała na 1 764 340,19 zł kapitału. SO Warszawa (XXVIII C 18088/21), a po nim 11 maja 2026 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie (VI ACa 3335/23), uznał umowę za nieważną i zasądził 32 111,76 zł oraz 423 859,49 CHF — najwyższą kwotę frankową w całym zestawieniu (po kursie ≈ 4,65 to równowartość blisko 2 mln zł samego roszczenia w CHF). Sąd powtórzył znaną diagnozę: tabela kursowa banku nie była kursem rynkowym, lecz wynikiem swobodnej decyzji banku, a całe ryzyko walutowe przerzucono na konsumenta bez żadnego limitu. Dla Klientów liczy się jednak coś jeszcze: na dzień rozliczenia ich saldo zadłużenia wynosiło 388 137,60 CHF (ok. 1,72 mln zł) — i właśnie ten dług zniknął.

Bank Pekao — unieważnienie umowy z 2005 roku, jednej z najstarszych (1030)

Umowa z 13 maja 2005 r. — w całym pakiecie nie ma starszej. 29 maja 2026 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie (V ACa 2052/23) oddalił apelację Banku Pekao i utrzymał ustalenie nieważności. Sąd podzielił naszą argumentację, że umowa kreowała stosunek z jawnym pokrzywdzeniem konsumenta: nie określono żadnych zasad, którymi bank miałby się kierować przy ustalaniu kursów, a powodów nie uprzedzono o ryzyku kursowym. Wiek umowy nie ochronił banku — przeciwnie, im starszy kontrakt, tym dłużej naliczają się odsetki.

Bank Ochrony Środowiska — 233 tys. zł zasądzone, ponad 6 lat odsetek (1034)

Kolejny rzadziej spotykany pozwany. Kredyt z 2008 r. na 1 182 286,91 zł. SO Warszawa (IV C 1433/19), a 12 maja 2026 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie (I ACa 2028/23), uznał umowę za nieważną i zasądził 233 442,95 zł — z odsetkami ustawowymi za opóźnienie naliczanymi za ponad sześć lat. Bank w toku całego procesu nie złożył nawet propozycji ugodowej; ostatecznie przegrał w obu instancjach, a Klientom dodatkowo otworzyła się droga do wykreślenia hipoteki i wyczyszczenia wpisów w BIK.

Kredyt denominowany czy indeksowany? „Nordea-Habitat” i „Własny Kąt” znów nieważne

W pakiecie wyraźnie zaznacza się grupa kredytów denominowanych — czyli takich, w których kwotę kredytu zapisano w CHF, a wypłacono i spłacano w złotych. To konstrukcja inna niż klasyczna indeksacja i banki długo liczyły, że da się ją obronić. Nie udało się: cztery sprawy z dawnego portfela Nordea (dziś PKO BP) oraz produkt „Własny Kąt” denominowany kończą się tak samo jak kredyty indeksowane — nieważnością całej umowy.

Mechanizm zarzutu jest tu nawet prostszy: skoro klient otrzymał do ręki inną kwotę złotych, niż wynikałoby z zapisanej w umowie sumy CHF przeliczonej kursem z dnia wypłaty, rzeczywista wysokość zobowiązania od początku była niejasna. W sprawie 1021 (PKO BP, SA Szczecin) i 1032 (PKO BP/Nordea-Habitat, SA Kraków) sądy konsekwentnie wskazywały, że umowa denominowana nie jest kredytem walutowym, skoro żadna ze stron nie obracała realnie frankiem — przepływ pieniędzy odbywał się w złotych, a frank był tylko miernikiem narzuconym przez bank. W sprawie 1032 mówimy o kredycie na budowę domu, w której Klientowi przedstawiano ofertę jako „najtańszą i najkorzystniejszą”, nie pokazując żadnych długoterminowych symulacji kursu.

Saldo z prawie miliona złotych do zera — i koniec z zarzutem zatrzymania (1033)

Sprawa „Nordea Habitat” z grudnia 2007 r. (PKO BP, SA Warszawa) to dobry przykład, jak wygląda pełna korzyść Klienta. W I instancji zasądzono 67 585,80 zł oraz 249 531,85 zł (łącznie 317 117,65 zł), ale wyrok obwarowano zarzutem zatrzymania — bank mógł wstrzymać wypłatę do czasu zabezpieczenia zwrotu swojego kapitału (1 180 976,23 zł). 19 maja 2026 r. Sąd Apelacyjny uchylił to zastrzeżenie i dodatkowo zasądził dalsze odsetki. W praktyce saldo Klientów spadło z blisko miliona złotych do zera, a Klienci rozliczają się z bankiem już tylko co do faktycznie wypłaconego kapitału — bez bariery zatrzymania.

Teoria salda kontra teoria dwóch kondykcji — jak odzyskaliśmy 58 tys. franków w apelacji (1024)

To jedna z dwóch spraw, w których nie broniliśmy wyroku, lecz go atakowaliśmy — i wygraliśmy. SO Warszawa (IV C 1185/19) uznał wprawdzie umowę Raiffeisena za nieważną, ale oddalił żądanie zapłaty, opierając się na tzw. teorii salda: skoro suma wpłat Klientów nie przekroczyła wypłaconego kapitału, sąd uznał, że nie ma czego zwracać.

W apelacji wykazaliśmy, powołując orzecznictwo Sądu Najwyższego i TSUE, że obowiązuje teoria dwóch kondykcji — każda ze stron ma własne, niezależne roszczenie o zwrot tego, co świadczyła. 13 maja 2026 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie (VIII ACa 440/26) zmienił wyrok i zasądził na rzecz Klientów 53 698,22 zł oraz 58 114,97 CHF wraz z odsetkami za ponad cztery lata. Wniosek dla kredytobiorców: niekorzystne rozstrzygnięcie o zapłacie w I instancji nie zamyka sprawy — przy dobrze postawionej apelacji odwraca się je w całości.

Przegrana w I instancji, wygrana w apelacji — sprawa, której nie odpuściliśmy (1036)

Druga sprawa „z odwróceniem”. Kredyt GE Money z lipca 2008 r.: SO Koszalin (I C 280/20) oddalił żądanie ustalenia nieważności, utrzymał umowę w mocy i zasądził jedynie część nadpłaty jako bezpodstawne wzbogacenie. To był realny cios. Złożyliśmy apelację — i 16 kwietnia 2026 r. Sąd Apelacyjny w Szczecinie (I ACa 1407/24) w przeważającej części ją uwzględnił: ustalił nieważność całej umowy i zasądził 62 585,92 zł oraz 38 556,08 CHF, obciążając bank kosztami obu instancji. Te dwie sprawy najlepiej pokazują, że dorobek orzeczniczy działa też „pod prąd” pierwszej instancji.

Getin Noble w upadłości — czy syndyk blokuje unieważnienie kredytu? (1037)

Pytanie, które zadaje dziś wielu klientów Getin Banku. Odpowiedź z tego pakietu: nie blokuje. Sprawa kredytu z marca 2008 r. (Getin Bank, dziś Getin Noble w upadłości) toczyła się przeciwko syndykowi. Sąd Okręgowy w Opolu (I C 3636/23) ustalił nieważność umowy, wyjaśniając, że powództwo o samo ustalenie nieistnienia stosunku prawnego nie jest „sprawą o wierzytelność” zgłaszaną do masy upadłości — można więc je prowadzić mimo upadłości banku. 27 maja 2026 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu (V ACa 5057/25) oddalił apelację syndyka.

Co istotne, była to najszybsza sprawa pakietu — 29 miesięcy od pozwu (grudzień 2023) do prawomocności. Upadłość banku komplikuje samą zapłatę (roszczenie pieniężne realizuje się przez listę wierzytelności), ale nie odbiera prawa do unieważnienia umowy, a tym samym do wykreślenia hipoteki i zatrzymania spłaty rat.

Ile trwa sprawa frankowa w 2026 roku? W tym pakiecie od 29 do 85 miesięcy

Dla spraw, w których źródła podają liczbę miesięcy (czternaście rozstrzygnięć), średni łączny czas obu instancji wyniósł około 62 miesiące — ponad pięć lat. To naturalne, bo cały pakiet to wyroki prawomocne, czyli takie, które przeszły pełną drogę przez apelację. Rozpiętość jest jednak ogromna:

• Najszybciej — 29 miesięcy: Getin/syndyk we Wrocławiu (1037), mimo upadłości banku.
• Najdłużej — 85 miesięcy: PKO BP/Nordea w Warszawie (1038), siedem lat z hakiem na dwie umowy.
• Cztery sprawy przekroczyły siedem lat (1034 — 78 mies., 1035 — 73, 1036 — 71, 1027 — 69) — i wszystkie utknęły na warszawskiej wokandzie albo długo czekały na apelację.

Wniosek powtarza się z każdego naszego zestawienia: o tym, jak długo czeka się na prawomocny wyrok, w 2026 r. decyduje przede wszystkim adres sądu. Mniejsze ośrodki (Szczecin, Koszalin, Rybnik, Opole) i sądy apelacyjne poza Warszawą poruszają się szybciej niż zakorkowana stolica.

Gdzie wygrywamy sprawy frankowe: Warszawa, Szczecin, Kraków, Katowice, Gdańsk, Wrocław

Prawomocne wyroki z tego pakietu zapadły w sześciu sądach apelacyjnych: Warszawa (dwanaście spraw), Szczecin (dwie), a po jednej — Kraków, Katowice, Gdańsk i Wrocław. Pierwsza instancja sięgała jeszcze szerzej: poza stolicą orzekały sądy okręgowe w Szczecinie, Rybniku, Krakowie, Koszalinie i Opolu. Geografia potwierdza dwie rzeczy naraz: dominację Warszawy w liczbie spraw (i w czasie oczekiwania) oraz to, że prokonsumencka linia jest jednolita w całym kraju — wynik nie zależy od województwa, zależy od niego tylko kalendarz.

Ustawa frankowa 2026 — co zmienia automatyczne zawieszenie rat i kto na tym skorzysta

Ten pakiet zapada w szczególnym momencie. Pod koniec maja 2026 r. ustawę „o szczególnych rozwiązaniach w zakresie rozpoznawania spraw dotyczących umów kredytu denominowanego lub indeksowanego do CHF” uchwalił Sejm, a następnie przyjął Senat; na przełomie czerwca czeka ona na podpis Prezydenta. Jej cel to rozładowanie zatoru: według danych Ministerstwa Sprawiedliwości za I kwartał 2026 r. sprawy frankowe to wciąż około 25 proc. kolejki w sądach okręgowych i aż 70 proc. spraw oczekujących w sądach apelacyjnych.

Najważniejsze rozwiązania to automatyczne wstrzymanie spłaty rat z chwilą doręczenia bankowi pozwu (bez osobnego wniosku o zabezpieczenie), szersze rozpoznawanie spraw na posiedzeniach niejawnych — także w apelacji — zeznania na piśmie, rozliczanie wzajemnych roszczeń w jednym postępowaniu oraz możliwość odmowy przyjęcia kasacji banku przez Sąd Najwyższy. Co znamienne, część spraw z tego pakietu (np. 1025 czy 1030) zapadła już w trybie, do którego ustawa zmierza — bez rozprawy, na posiedzeniu niejawnym.

W tle dwa trendy, które zmieniają charakter sporu. Po pierwsze, napływ nowych pozwów spada — w 2025 r. sądy zakończyły więcej spraw, niż do nich wpłynęło, a w sądach pozostaje rzędu 170 tys. aktywnych postępowań CHF, liczba malejąca z kwartału na kwartał. Po drugie, rośnie udział pozwów od osób, które kredyt już spłaciły i walczą dziś nie o uwolnienie od raty, lecz o zwrot nadpłaconych przez lata pieniędzy. Do tego dochodzą kwietniowe wyroki TSUE w sprawie przedawnienia roszczeń banków, które dodatkowo wzmacniają pozycję kredytobiorców.

Pięć wniosków z całego pakietu

Prawomocność to nowy poziom — apelacje banków padają seryjnie

Wszystkie osiemnaście wyroków jest prawomocnych. W trzynastu apelacja banku została oddalona, najczęściej w całości; tam, gdzie sąd coś zmienił, była to korekta daty odsetek albo kosmetyczne obniżenie — nie odwrócenie wyniku. Bank, który dziś apeluje „dla zasady”, kupuje sobie głównie czas i kolejne odsetki.

Apelacja działa w obie strony — także na korzyść Klienta

Dwie sprawy (1024 i 1036) zaczęły się od niekorzystnego rozstrzygnięcia I instancji — raz odmowy zapłaty (teoria salda), raz odmowy ustalenia nieważności. Obie odwróciliśmy w apelacji w całości. Niekorzystny wyrok nie jest końcem drogi.

Lista pozwanych się wydłuża — i obejmuje banki „premium”

Deutsche Bank, Bank Pekao, BOŚ, obok mBanku, PKO BP/Nordea i wszechobecnego GE Money (dziś Bank BPH — cztery sprawy). Przegrywają też kredyty na grube miliony: 1,76 mln zł w Deutsche Banku, 1,18 mln w BOŚ. Konstrukcja jest wszędzie ta sama, więc i wynik jest ten sam.

Frank i odsetki — tu rośnie realna nagroda

Siedem rozstrzygnięć opiewa w całości lub w części na franki (sąd zwraca raty w walucie, w której były płacone), a rekord to 423 859 CHF od Deutsche Banku. Do tego odsetki ustawowe za opóźnienie — w sprawach 1034 (BOŚ) i 1038 naliczane nawet za sześć–siedem lat. Czas gra dziś przeciwko bankom.

Upadłość banku to nie tarcza

Sprawa Getin Noble (1037) potwierdza, że nawet upadłość banku nie zamyka drogi do unieważnienia umowy — a postępowanie potrafi być wręcz najszybsze w całym zestawie (29 miesięcy).

Konkluzja

Osiemnaście prawomocnych wyroków, osiem różnych banków, sześć sądów apelacyjnych, ponad 2,26 mln zł i blisko 793 tys. franków do zwrotu. Pytanie „czy umowa jest nieważna” przestało być sporne — odpowiedź brzmi „tak”, niezależnie od tego, czy kredyt był indeksowany, czy denominowany, czy bank działa, czy jest w upadłości. Otwarte zostały już tylko dwa pytania: „za ile” (i tu liczą się rosnące odsetki) oraz „kiedy” (a o tym decyduje adres sądu). W 2026 r. najcenniejszą walutą frankowego sporu wciąż nie jest ani złoty, ani frank. Jest nią czas — i po raz kolejny płynie on po stronie kredytobiorcy.