Prawomocne unieważnienie kredytu CHF w BNP Paribas – 151 tys. zł dla Frankowicza + odsetki | tylko 2 rozprawy

Wyrokiem z dnia 9 grudnia 2025 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie VIII Wydział Cywilny, sygn. VIII ACa 291/25 oddalił apelację pozwanego Banku od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 15 marca 2024 roku, którym to Sąd ten ustalił, że umowa kredytu budowlanego w walucie wymienialnej z lipca 2007 roku jest nieważna, zasądził od Banku na rzecz naszego Klienta kwotę 151.209,82 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 21 września 2022 roku do dnia zapłaty oraz zwrot kosztów procesu. Jednocześnie Sąd Apelacyjny zasądził od pozwanego Banku na rzecz naszego Klienta kwotę 8.100 zł tytułem zwrotu kosztów procesu za II instancję. 

Pozew w tej sprawie wpłynął do sądu I instancji w sierpniu 2022 r. Postępowanie zakończyło się po przeprowadzeniu jednej rozprawy w I instancji i jednej w II instancji. Postępowanie trwało zatem łącznie w obu instancjach 3 lata i 4 miesiące. 

Sąd Apelacyjny wskazał, że uznaje rozstrzygnięcie Sądu I instancji za prawidłowe w całości, zgodził się ze wskazaniem, iż przedmiotowa umowa kredytu jest nieważna. Bank jako podmiot ekonomicznie silniejszy został upoważniony w umowie kredytu do jednostronnego określenia kursu waluty CHF, która została uznana przez strony kontraktu jako właściwa dla oznaczenia wysokości rat obciążających kredytobiorców.

Zgodnie z naszymi wskazaniami Sąd doszedł do przekonania, że umowa kredytu (w tym będący jej częścią regulamin) nie precyzowała sposobu ustalania kursu waluty w tabelach Banku, pozostawiając w tym zakresie pełną swobodę pozwanemu. Nie odnosiła się do jakichkolwiek obiektywnych i weryfikowalnych kryteriów ustalania powyższych parametrów. Wysokość świadczenia własnego Banku mogła być zatem dowolnie i arbitralnie określana przez Bank, podobnie zresztą jak wysokość świadczenia kredytobiorcy. Klauzula tego rodzaju godziła zatem w ocenie Sądu w istotę zobowiązania.

Sąd uznał, że Bank naruszył dobre obyczaje poprzez niewypełnienie obowiązku informacyjnego na etapie kontraktowania, gdyż klient Banku winien zostać pouczony i poinformowany w zrozumiały i obrazowy sposób o sytuacji ekonomicznej, w jakiej potencjalnie może się znaleźć w przypadku wypowiedzenia umowy kredytu lub chęci jego wcześniejszej spłaty, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. 

Nie ulegało wątpliwości, że wskazane abuzywne klauzule umowne nie wiążą konsumenta, skutkuje powstaniem swego rodzaju „luki” w łączącym strony stosunku umownym, która nie może zostać uzupełniona przez Sąd poprzez zmianę tej klauzuli umownej, albowiem w ocenie Sądu nie jest możliwe zastąpienie niedozwolonych klauzul przepisami prawa krajowego, na przykład poprzez odwołanie się do średniego kursu NBP, gdyż byłoby to sprzeczne z celem dyrektywy 93/13. Zważyć bowiem należy, że ryzyko przedsiębiorcy stosującego klauzule niedozwolone byłoby w takim przypadku niewielkie i nie zniechęcałoby przedsiębiorców do stosowania nieuczciwych klauzul w przyszłości.

Co było dla nas jasne Sąd wskazał, że skoro wyeliminowanie ryzyka kursowego wynikającego ze spornej umowy oznacza, że utrzymanie jej w mocy nie jest możliwe, należy ją uznać za całkowicie nieważną. 

Zapadły wyrok jest prawomocny. 

Sprawę prowadzili adw. Jacek Sosnowski oraz adw. Tomasz Pietrusiak z Kancelarii Sosnowski Adwokaci i Radcowie Prawni.