Unieważnienie kredytu we frankach — ile naprawdę można odzyskać od banku? Prawie 9 MILIONÓW dla Frankowiczów! 43 wygrane naszych Klientów w jednym pakiecie (wyroki nr 1052–1094)

Kolejny pakiet dobrych wiadomości dla naszych Klientów — i pierwszy tak duży: czterdzieści trzy wygrane sprawy, od Szczecina i Słupska po Rzeszów i Kraków. Sądy zasądziły łącznie 5 161 006,24 zł oraz 767 900,78 CHF — w przeliczeniu około 8,75 mln zł brutto — a do tego oddaliły roszczenia banków wobec naszych Klientów na kolejne ponad 1,27 mln zł. Łączna wartość rozstrzygnięć przekracza 10 mln zł, nie licząc odsetek ustawowych, które przy dzisiejszej stawce 9,25% rocznie stały się osobną, poważną pozycją rozliczenia.

Prezentujemy je zbiorczo, jak zwykle — wygranych jest już tak wiele, że osobny wpis o każdej sprawie przestał być możliwy. Wszystkie wyroki z tego pakietu są nieprawomocne, ale to słowo znaczy dziś coraz mniej: jak pokazujemy niżej na liczbach, bankom coraz częściej po prostu nie opłaca się składać apelacji, bo każdy rok zwłoki kosztuje je 9,25% wartości roszczenia. Zanim przejdziemy do pełnej tabeli i omówienia spraw, zaczynamy nietypowo — od ośmiu historii z tego pakietu, w których wielu kredytobiorców rozpozna własną sytuację.

Osiem sytuacji z tego pakietu. Może któraś jest Twoja?

Tabela zbiorcza: pakiet 43 wyroków (nr 1052–1094)

Źródło: sentencje wyroków (kwoty) oraz opisy spraw; dane makro — Ministerstwo Sprawiedliwości, NBP, przebieg legislacyjny wg Sejmu i Senatu RP. Wszystkie wyroki nieprawomocne; sprawy uporządkowano chronologicznie według daty wyroku. Skany wyroków na końcu artykułu.

Dlaczego banki coraz częściej nie składają apelacji? Bo licznik bije: 9,25% rocznie

Wszystkie 43 wyroki z tego pakietu są nieprawomocne — i to zdanie brzmi groźniej, niż wygląda w praktyce. Obserwujemy bowiem wyraźną zmianę zachowania banków: coraz częściej w ogóle nie składają apelacji, a w części spraw z tego pakietu do dnia publikacji nie wniosły nawet o uzasadnienie wyroku. Powód nie jest sentymentalny, tylko arytmetyczny. Apelacja niemal nigdy nie odwraca wyniku — w naszym poprzednim, w całości prawomocnym pakiecie łupem banków z trzynastu postępowań apelacyjnych było trzynaście dni odsetek i sześćset złotych korekty kosztów. Odwraca za to kierunek przepływu pieniędzy w czasie: od dnia wskazanego w wyroku do dnia zapłaty biegną odsetki ustawowe za opóźnienie, które od 5 marca 2026 r. wynoszą 9,25% w skali roku (stopa referencyjna NBP 3,75% + 5,5 p.p.).

Policzmy to na okrągłej kwocie. Przy roszczeniu 300 000 zł:

Do tego odsetki w wielu sprawach biegną nie od wyroku, lecz od wezwania do zapłaty albo doręczenia pozwu — czyli często na długo przed pierwszą rozprawą. W sprawie nr 1094 odsetki liczone są od lutego 2022 r. (ponad cztery lata), w sprawie nr 1070 — od lipca 2022 r., co przy kwocie 596 205,91 zł daje orientacyjnie ćwierć miliona złotych samych odsetek. Czas, który przez dekadę był bronią banków, stał się ich najdroższym kosztem — i to jest właściwy kontekst słowa „nieprawomocny” w tabeli powyżej. Uwaga dla symetrii: stawka 9,25% jest zmienna i podąża za stopami NBP — gdy RPP obniży stopy, spadnie też „cena zwłoki”.

Sprawa po sprawie — najciekawsze rozstrzygnięcia pakietu

Przy 43 sprawach szczegółowe omówienie każdej z osobna zamieniłoby ten wpis w książkę — pełne dane wszystkich spraw zawiera tabela wyżej, a skany wyroków znajdują się na końcu artykułu. Poniżej grupujemy rozstrzygnięcia według pozwanych i typów spraw, zatrzymując się przy tych, które wnoszą coś nowego.

Bank BPH (dawny GE Money i BPH PBK) — 11 spraw, najczęstszy pozwany

Aż jedenaście rozstrzygnięć pakietu dotyczy Banku BPH — i rozstrzelenie geograficzne robi wrażenie: Olsztyn (nr 1055 — rekordowe 467 529,62 zł w trzy miesiące), Warszawa (nr 1064 — 354 785,88 zł; nr 1068 — 90 913,89 zł i 37 339,97 CHF; nr 1073, 1074, 1090), Sosnowiec (nr 1084 — 314 323,68 zł), Katowice (nr 1079 — 290 727,82 zł), Zielona Góra (nr 1088 — 247 012,39 zł), Szczecin (nr 1075 — 147 262,25 zł) i Gliwice (nr 1062 — ustalenie nieważności z korzyścią saldową ok. 400 tys. zł). Sądy w całym kraju powtarzają tę samą ocenę wzorca GE Money: bank zapewnił sobie dowolność w ustalaniu kursów kupna i sprzedaży bez żadnych kryteriów, a spread przy kredycie wypłacanym i spłacanym w złotych nie miał ekonomicznego uzasadnienia. Historycznym akcentem jest sprawa nr 1074: unieważniona umowa pochodzi z kwietnia 2002 r. i została zawarta jeszcze z Bankiem Przemysłowo-Handlowym PBK — obok zasądzonych 28 418,31 zł dalsze 109 569,75 zł roszczenia rozliczono przez umorzenie z wierzytelnością banku o zwrot kapitału, co pokazuje w praktyce, jak wygląda końcowe „domknięcie” rozliczeń przy nieważności.

Dwie sprawy BPH wymagają uczciwego komentarza: w nr 1073 i 1090 sądy — ustalając nieważność — rozliczyły strony według teorii salda, zasądzając tylko nadwyżkę wpłat ponad wypłacony kapitał (odpowiednio 665,78 zł i 37 882,47 zł). To rozliczenie sprzeczne z dominującą linią orzeczniczą opartą na teorii dwóch kondykcji i uchwale SN III CZP 6/21; w sprawie nr 1073 złożyliśmy już wniosek o uzasadnienie, przygotowując apelację co do rozliczenia. Sama nieważność umowy — czyli fundament — pozostaje w obu sprawach niepodważona.

Bank Millennium — 7 spraw, w tym rekord kwotowy pakietu

Rekord należy do sprawy nr 1070: 716 239,55 zł zasądzone przy nieważności umowy z czerwca 2007 r., z odsetkami od głównej części kwoty od lipca 2022 r. Obok niej: nr 1057 (313 597,77 zł i 120 755,40 CHF po jednej rozprawie na warszawskiej Pradze), nr 1082 (258 324,56 zł, umowa z 2005 r.), nr 1085 (228 500,76 zł), nr 1067 (33 791,94 zł i 20 340,85 CHF) oraz nr 1077 w Krakowie (umowa dawnego Euro Banku, 8 miesięcy procesu). Perełką jest nr 1072: „MILLEKREDYT DOM” z czerwca 2003 r. — kolejny dowód, że wiek umowy nie daje bankom immunitetu. W ustnych motywach spraw Millennium sądy konsekwentnie punktują to samo: nielojalne zapewnienie sobie dowolności kursowej i „uspokajające” oświadczenia o ryzyku, które nie zastępują rzetelnej informacji.

PKO BP (w tym umowy Nordea) — 7 spraw, roczniki od 2006 do 2011

Siedem wygranych z największym polskim bankiem układa się w ciekawą oś czasu. Na jednym końcu umowa „Nordea-Habitat” z października 2006 r. (nr 1094, 193 039,33 zł z odsetkami od lutego 2022 r. — ponad cztery lata odsetek); na drugim — umowa Nordea z sierpnia 2011 r. (nr 1078), unieważniona w Rzeszowie w pięć miesięcy, z zasądzeniem 106 389,28 CHF. Pomiędzy nimi: nr 1076 (441 068,17 zł na warszawskiej Pradze), nr 1083 (250 272,56 CHF mimo spłaty bezpośrednio we frankach), nr 1059 w Siedlcach (54 525,01 zł + 70 127,69 CHF w 14 miesięcy), nr 1060 w Słupsku i nr 1061 w Częstochowie (umowa „Własny Kąt” z 2007 r., wyrok w 10 miesięcy). Charakterystyczne dla wzorców denominowanych PKO BP/Nordea jest ustalenie, że kwota wypłacona w złotych nie odpowiadała kwocie kredytu wpisanej w CHF — strony nigdy nie uzgodniły więc rzeczywistej kwoty kredytu.

Deutsche Bank — 2 sprawy, w tym unieważniony kredyt w EURO

Sprawa nr 1081 to najważniejszy precedens edukacyjny pakietu: Sąd Okręgowy w Warszawie zasądził 292 400,22 zł w oparciu o nieważność umowy Deutsche Bank PBC indeksowanej do euro. Argumentacja jest identyczna jak we frankach — bo wada leży w mechanizmie przeliczeń, nie w walucie. W sprawie nr 1063 ten sam bank przegrał podwójnie: sąd zasądził dla naszego Klienta łącznie 141 651,66 CHF, a jednocześnie nie uwzględnił pozwu wzajemnego banku o zwrot 103 570,60 zł kapitału.

BNP Paribas, BOŚ i pozostali — nie ma banku „nie do ruszenia”

Sprawa nr 1069 przeciwko BNP Paribas (umowa dawnego BGŻ z marca 2006 r.) zakończyła się w Bydgoszczy po zaledwie siedmiu miesiącach zasądzeniem po 69 433,32 zł dla każdej z dwóch Klientek. Z kolei nr 1089 to rzadziej opisywany pozwany — Bank Ochrony Środowiska: nieważność umowy z 2005 r., 149 168,05 zł, rok procesu, jedna rozprawa, a już na starcie sąd zabezpieczył powództwo i zwolnił Klienta ze spłaty rat — czyli dokładnie ten mechanizm, który nowa ustawa frankowa ma uczynić automatycznym. Pakiet uzupełniają sprawy nr 1053 (17 167,81 zł, Warszawa-Praga) i nr 1056 (251 520,75 zł, Lublin, kredyt nominowany w CHF) — [UZUPEŁNIJ: nazwy pozwanych banków przed publikacją].

Syndyk Getin Noble Banku — 7 spraw: upadłość niczego nie zamyka

Sześć ustaleń nieważności (nr 1058, 1066, 1071, 1086, 1087, 1092) i jedno oddalone powództwo syndyka o zapłatę (nr 1080) — to bilans starć z masą upadłości Getin Noble w tym pakiecie. Rozpiętość czasowa mówi wiele o zmianie epoki: sprawa nr 1071 czekała na wyrok 55 miesięcy i pięć rozpraw, podczas gdy nr 1087 — z pozwem zarejestrowanym pod sygnaturą z 2026 r. — zakończyła się ustaleniem nieważności po około trzech miesiącach. Dla „getinowców” wartość tych wyroków to przede wszystkim wyzerowanie salda i koniec rat; zapłata następuje przez zgłoszenie wierzytelności w postępowaniu upadłościowym. Warto pamiętać, że procedowana ustawa frankowa spraw toczących się w postępowaniu upadłościowym nie obejmie — dla tej grupy nic się więc nie zmienia i nie ma na co czekać.

Sześć wygranych defensywnych — kontratak banków całkowicie odparty

Osobny rozdział pakietu to sprawy, w których to bank był powodem — i wszystkie sześć przegrał. Raiffeisen Bank International poległ w Częstochowie z pozwem o 700 000 zł zwrotu kapitału (nr 1065, pięć miesięcy procesu): sąd, za wyrokiem TSUE z 19 czerwca 2025 r. (C-396/24), uznał, że bank nie może żądać kapitału od kredytobiorców, którzy wpłacili już co najmniej tyle, ile otrzymali. Identyczna logika pogrążyła syndyka Getin Noble w Katowicach (nr 1080, 280 000 zł). mBank cofnął się przed potrąceniem — jego powództwo o 236 925,12 zł (pierwotnie także o wynagrodzenie za korzystanie z kapitału) umorzono z kosztami po stronie banku (nr 1093). Santander przegrał trzykrotnie: pozew o zwrot kapitału oddalono jako przedwczesny, bo umowa nie została jeszcze prawomocnie unieważniona ani wypowiedziana (nr 1091); roszczenia o kapitał, waloryzację i bezpodstawne wzbogacenie oddalono w Olsztynie (nr 1054); a żądanie „urealnienia” kapitału o inflację przepadło w Krakowie (nr 1052) — sąd wprost uznał, że domaganie się czegokolwiek ponad kapitał jest sprzeczne z Dyrektywą 93/13. Wniosek dla kredytobiorców jest jednoznaczny: kontrpozew banku to narzędzie presji, nie realne zagrożenie — a każda z tych przegranych kosztowała bank dodatkowo zwrot kosztów procesu naszych Klientów.

Pięć wniosków z całego zestawu

Skala przestała być newsem — newsem jest rutyna

Czterdzieści trzy sprawy, jedenaście banków (wliczając poprzedników prawnych), kilkanaście sądów od Szczecina po Rzeszów — i ani jednej przegranej co do istoty. Jedyne odstępstwa od pełnej wygranej to dwa rozliczenia teorią salda (przy utrzymanej nieważności), które kwestionujemy w apelacji. Spór frankowy przestał być batalią, a stał się procedurą o przewidywalnym wyniku.

Mediana 19 miesięcy — a rekordy schodzą do trzech

Dla 35 spraw z udokumentowanym kalendarium średni czas postępowania w pierwszej instancji wyniósł około 24 miesięcy, a mediana — 19 miesięcy. Rozstrzał jest jednak ogromny: od 3 miesięcy (Olsztyn, Warszawa) do 59 miesięcy w sprawach wnoszonych w latach 2021–2022, w szczycie zatoru. Co najmniej dziewięć spraw zakończyło się po jednej rozprawie. Sprawy wnoszone dziś trafiają na w pełni ukształtowaną linię orzeczniczą — i to widać w tempie: wszystkie pozwy z 2025 r. w tym pakiecie zakończyły się w pierwszej instancji w czasie od 3 do 14 miesięcy.

Odsetki stały się drugą wypłatą — i głównym hamulcem apelacji banków

Przy stawce 9,25% rocznie i odsetkach biegnących często od wezwania lub doręczenia pozwu, zwłoka banku przestała być darmowa. W sprawach nr 1094 i 1070 odsetki biegną od początku 2022 r. i połowy 2022 r. — to cztery lata naliczania, w drugim przypadku orientacyjnie ćwierć miliona złotych. Dlatego coraz częściej banki rezygnują z apelacji albo nie wnoszą nawet o uzasadnienie: przegrana za rok kosztuje więcej niż przegrana dziś.

Kontrpozwy banków przestały straszyć

Sześć powództw banków w pakiecie, sześć porażek banków — o kapitał, o waloryzację, o wynagrodzenie za korzystanie z kapitału. Orzecznictwo TSUE (od C-520/21 po C-396/24) zamknęło bankom kolejne furtki: nie ma wynagrodzenia za kapitał, nie ma waloryzacji, a żądanie zwrotu kapitału od klienta, który już go spłacił, jest bezzasadne. Strategia „pozwiemy, to się przestraszą” generuje dziś bankom wyłącznie koszty zastępstwa procesowego drugiej strony.

Mapa spraw wyszła daleko poza Warszawę — i to dobra wiadomość

Tylko część pakietu to warszawski XXVIII Wydział; reszta zapadła w Olsztynie, Siedlcach, Częstochowie, Gliwicach, Katowicach, Sosnowcu, Zielonej Górze, Bydgoszczy, Szczecinie, Słupsku, Lublinie, Rzeszowie i Krakowie. Mniejsze ośrodki orzekają dziś tak samo co do zasady, a znacznie szybciej co do kalendarza — od zmiany przepisów o właściwości sądu to naturalna „szybka ścieżka” dla nowych pozwów.

Spłaciłeś już kredyt we frankach albo w euro? Te pieniądze wciąż można odzyskać

To najczęstsze nieporozumienie u osób, które „jeszcze nic nie zrobiły” ze swoim kredytem: przekonanie, że spłata zamyka temat. Jest dokładnie odwrotnie. Nieważność umowy działa od samego początku (ex tunc) — spłacenie ostatniej raty niczego nie „sanuje”. Skoro umowa jest nieważna, wszystkie raty, prowizje i opłaty były świadczeniem nienależnym i podlegają zwrotowi według teorii dwóch kondykcji. Dla osoby, która spłaciła kredyt w całości, rachunek bywa wręcz korzystniejszy niż dla aktywnego kredytobiorcy: po kilkunastu–dwudziestu latach spłat suma rat zwykle znacząco przekroczyła wypłacony kapitał, a cała ta nadwyżka — powiększona o odsetki ustawowe 9,25% rocznie — jest do odzyskania.

Co z przedawnieniem? Zgodnie z orzecznictwem TSUE i Sądu Najwyższego termin przedawnienia roszczeń konsumenta nie może rozpocząć biegu, zanim dowiedział się on o niedozwolonym charakterze postanowień swojej umowy — samo „stare” pochodzenie kredytu czy dawna spłata nie przekreślają roszczeń. Najlepszym dowodem jest sprawa nr 1074 z tego pakietu: unieważniona umowa pochodzi z 2002 roku. Każdy przypadek wymaga jednak indywidualnej oceny — a im wcześniej roszczenie trafi do sądu, tym wcześniej zaczynają pracować odsetki.

I wreszcie — kredyty w euro, dolarach czy jenach. Sprawa nr 1081 (292 400,22 zł od Deutsche Banku przy kredycie indeksowanym do euro) pokazuje czarno na białym: mechanizm, który sądy uznają za wadliwy, nie jest „frankowy” z natury. Chodzi o przeliczanie wypłaty i rat po kursach z tabel ustalanych jednostronnie przez bank oraz o brak rzetelnej informacji o ryzyku walutowym — te same konstrukcje występują w umowach powiązanych z EUR i innymi walutami i podlegają tej samej ocenie na gruncie art. 385¹ k.c. Jest to szczególnie istotne teraz: procedowana ustawa frankowa obejmuje wyłącznie kredyty CHF, ale drogi sądowej dla kredytów w euro w niczym nie ogranicza — kredytobiorcy „eurowi” dochodzą roszczeń na zasadach ogólnych, dokładnie tych, po które frankowicze sięgali przez ostatnią dekadę.

Jeśli masz — albo miałeś i spłaciłeś — kredyt powiązany z walutą obcą i nigdy nie oddałeś umowy do analizy, to jest dobry moment. Analiza umowy nic nie przesądza i do niczego nie zobowiązuje, a pozwala poznać dwie liczby, od których wszystko zależy: ile wpłacono do banku i ile z tego można realnie odzyskać.

Szerszy obraz: ustawa frankowa na biurku prezydenta — decyzja do 17 lipca

Ten pakiet publikujemy w momencie legislacyjnego przesilenia. Ustawę o szczególnych rozwiązaniach w zakresie rozpoznawania spraw frankowych Sejm uchwalił 29 maja 2026 r., a 25 czerwca 2026 r. Senat przyjął ją bez poprawek. Dokument leży na biurku Prezydenta RP, który ma czas na decyzję do 17 lipca 2026 r. — może ustawę podpisać (wejdzie w życie 14 dni po ogłoszeniu w Dzienniku Ustaw), zawetować albo skierować do Trybunału Konstytucyjnego. Podpis nie jest formalnością: część środowisk frankowych apeluje wręcz o weto, a relacje ośrodka prezydenckiego z resortem sprawiedliwości są chłodne.

Co zmienia ustawa, jeśli wejdzie w życie? Najważniejsze dla osób dopiero rozważających pozew: obowiązek spłaty rat będzie wstrzymywany z mocy prawa z chwilą doręczenia bankowi pozwu, bez odrębnego wniosku o zabezpieczenie, aż do prawomocnego zakończenia sprawy — a wstrzymanie spłat nie będzie mogło skutkować wypowiedzeniem umowy ani wpisem do BIK. Zasadą staną się posiedzenia niejawne i pisemne zeznania, roszczenia wzajemne banku będą rozliczane w jednym postępowaniu, a niekorzystne dla konsumentów przepisy o potrąceniu usunięto z projektu po presji strony społecznej. Trzy zastrzeżenia: ustawa dotyczy wyłącznie kredytów CHF (kredytów w euro nie obejmuje, choć nie zamyka im drogi sądowej), nie obejmie spraw toczących się w postępowaniu upadłościowym (czyli „getinowców”), a do czasu jej wejścia w życie obowiązują dotychczasowe reguły — w tym dobrze działające zabezpieczenia na wniosek, jak w sprawie nr 1089 z tego pakietu. Skala problemu, którą ustawa ma rozładować, jest znana: według danych Ministerstwa Sprawiedliwości sprawy frankowe to około jedna czwarta kolejki cywilnej w sądach okręgowych i około 70 proc. spraw oczekujących w apelacjach.

Niezależnie od losów ustawy jedno pozostaje pewne: merytoryczny wynik spraw frankowych od dawna nie zależy od legislacji, tylko od utrwalonego orzecznictwa TSUE i sądów polskich — czego 43 rozstrzygnięcia powyżej są kolejnym dowodem. Ustawa może ten wynik przyspieszyć; nie ona jednak o nim decyduje.

Konkluzja

Czterdzieści trzy wyroki, jedenaście banków, umowy z lat 2002–2011, ponad 10 mln zł łącznych rozstrzygnięć na korzyść kredytobiorców — plus odsetki, które przy 9,25% rocznie pracują każdego dnia zwłoki banku. Pytanie „czy umowa jest nieważna” sądy rozstrzygnęły dawno. Pytanie „kiedy bank zapłaci” coraz częściej rozstrzygają same banki — rezygnując z apelacji, bo czekanie stało się dla nich najdroższą opcją. Pozostaje pytanie, które każdy kredytobiorca — także ten ze spłaconym kredytem, także ten z kredytem w euro — musi zadać sobie sam: ile jeszcze moich pieniędzy ma leżeć po stronie banku i pracować na jego, a nie na mój rachunek?