Ponad 2 MLN do zwrotu dla naszych Klientów od banków. Unieważnienie kredytów we frankach – pakiet wyroków nr 1039-1051

Kolejny pakiet dobrych wiadomości — tym razem wyjątkowy, bo wszystkie trzynaście rozstrzygnięć jest prawomocnych. Banki muszą zwrócić naszym Klientom łącznie 868 090,75 zł oraz 248 855,96 CHF — w przeliczeniu ponad 2 mln zł brutto, a do tego dochodzą odsetki ustawowe i koszty procesu.

Prezentujemy je zbiorczo, jak zwykle — wygranych jest już tak wiele, że osobny wpis o każdej sprawie przestał być możliwy. Ten pakiet różni się jednak od poprzednich jedną rzeczą: nie ma tu ani jednego wyroku nieprawomocnego. Trzynaście spraw, trzynaście definitywnych rozstrzygnięć, od których bankom nie przysługuje już zwykła apelacja. W dwóch z nich pierwsza instancja oddaliła powództwo w całości — i obie zostały odwrócone w apelacji na korzyść kredytobiorców. To najlepszy dowód, że nawet przegrana w pierwszej instancji nie zamyka drogi do zwycięstwa.

Jedna uwaga dla porządku: to konkretne rozstrzygnięcia naszych Klientów, nie statystyka; ogólny współczynnik wygranych frankowiczów rzędu „95–98 proc.” podajemy za niezależnymi danymi Ministerstwa Sprawiedliwości.

Tabela zbiorcza: 13 prawomocnych wyroków frankowych (nr 1039–1051)

Sprawa po sprawie

Wygrana nr 1039 — Bank BPH (dawny GE Money), SA Gdańsk, V ACa 1356/24 prawomocny

Najwyższa pojedyncza kwota pakietu i zarazem najszybsza sprawa. Sąd Okręgowy w Bydgoszczy (I C 1364/23) zasądził od Banku BPH na rzecz kredytobiorców 347 674,67 zł oraz 85 823,30 CHF z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 1 sierpnia 2023 r., a Sąd Apelacyjny w Gdańsku 10 lutego 2026 r. oddalił apelację banku i dołożył 8 100 zł kosztów instancji odwoławczej. Sądy potwierdziły abuzywność klauzul przeliczeniowych (m.in. słynnego § 17 wzorca GE Money), a za TSUE — zakaz „naprawiania” umowy przez modyfikację lub zastąpienie nieuczciwego postanowienia. Obie instancje zamknęły się w 31 miesiącach — dowód, że prawomocny wyrok nie musi oznaczać dekady w sądzie.

Wygrana nr 1040 — PKO BP (umowa Nordea-Habitat), SA Warszawa, VIII ACa 2218/25 prawomocny

Umowa kredytu mieszkaniowego „Nordea-Habitat” z września 2005 r. — jedna z najstarszych w zestawieniu, zawarta jeszcze z Nordea Bank Polska, którego następcą jest PKO BP. Sąd ustalił nieważność umowy i zasądził 189 498,68 zł, z zastrzeżeniem prawa zatrzymania do czasu rozliczenia wypłaconego kapitału (196 530,65 zł); 25 lutego 2026 r. SA Warszawa oddalił apelację banku w całości. Ten wyrok najuczciwiej pokazuje mechanikę rozliczenia: kwoty zasądzone czyta się razem z obowiązkiem zwrotu kapitału, ale to bank zostaje bez odsetek, bez spreadu i bez dwudziestu kolejnych lat rat. Od pozwu do prawomocności minęły niecałe 44 miesiące.

Wygrana nr 1041 — mBank, SA Warszawa, VI ACa 2212/23 prawomocny

Sprawa o ustalenie: SO Warszawa (XXV C 3284/20) uznał umowę zawartą z poprzednikiem prawnym mBanku za nieważną, a SA Warszawa 18 lutego 2026 r. oddalił apelację i obciążył bank kosztami. Sąd przypomniał klasyczną już sekwencję: sama indeksacja jest dopuszczalna, ale mechanizm odsyłający do tabel kursowych tworzonych jednostronnie przez bank — bez żadnych kryteriów i granic — przekracza granice swobody umów z art. 353¹ k.c. Z chwilą prawomocności wygasł obowiązek płacenia jakichkolwiek rat. Postępowanie trwało 65 miesięcy.

Wygrana nr 1042 — Raiffeisen / RBI Wiedeń, SA Warszawa, VI ACa 1499/24 prawomocny

SO Warszawa (IV C 2271/22) zasądził 165 473,77 zł oraz 64 434,50 CHF, a SA Warszawa 10 marca 2026 r. oddalił apelację banku. Kluczowy detal ekonomiczny: odsetki ustawowe za opóźnienie biegną tu od 5 sierpnia 2021 r. — bank zapłaci więc za ponad cztery i pół roku zwłoki. Przy obecnym poziomie odsetek to dziesiątki tysięcy złotych ekstra, których w tabeli powyżej w ogóle nie widać. Sąd Apelacyjny podkreślił dodatkowo niedopełnienie obowiązku informacyjnego o ryzyku kursowym: rolą banku posługującego się wzorcem było wyjaśnienie, kto, jak i na jakich zasadach będzie ustalał kurs.

Wygrana nr 1043 — mBank (umowa „MultiPlan”), SA Warszawa, VIII ACa 551/26 prawomocny

Umowa „MultiPlan” waloryzowana kursem CHF z lipca 2007 r., zawarta z BRE Bankiem. SO Warszawa (XXIV C 186/20) ustalił nieważność aż na trzech niezależnych podstawach: sprzeczność z art. 69 Prawa bankowego (brak tożsamości między kwotą kredytu a kwotą do zwrotu), przekroczenie granic swobody umów (art. 353¹ k.c.) oraz sprzeczność z zasadami współżycia społecznego (art. 58 § 2 k.c.) — bank nie dochował lojalności, nie ujawniając, że sam zabezpieczył się przed ryzykiem, którym w całości obciążył klienta. SA Warszawa 11 marca 2026 r. oddalił apelację. Cień rzuca kalendarz: pozew z lutego 2020 r., prawomocność po ok. 73 miesiącach, z czego samo postępowanie apelacyjne trwało 33 miesiące.

Wygrana nr 1044 — Raiffeisen / RBI Wiedeń, SA Warszawa, VIII ACa 925/26 prawomocny

Umowa z lutego 2008 r. zawarta z EFG Eurobank Ergasias (Polbank). SO Warszawa-Praga (III C 2478/22) stwierdził nieważność i zasądził 64 184,42 zł oraz 31 103,12 CHF; 11 marca 2026 r. SA Warszawa oddalił apelację banku w całości. Ten wyrok warto zapamiętać z jednego powodu: Sąd Apelacyjny wprost i stanowczo opowiedział się za teorią dwóch kondykcji — kredytobiorca ma prawo żądać zwrotu wszystkich wpłaconych rat, prowizji i opłat niezależnie od tego, czy spłacił już kapitał, a bank nie może narzucać mu zasad rozliczenia. To fundament, na którym opierają się także roszczenia osób, które kredyt dawno spłaciły w całości.

Wygrana nr 1045 — Raiffeisen / RBI Wiedeń, SA Warszawa, VIII ACa 475/26 prawomocny

Umowa z lipca 2008 r. (EFG Eurobank). SO Warszawa-Praga (II C 1322/22) ustalił nieważność i zasądził 101 259,21 zł oraz 62 470,12 CHF z odsetkami. SA Warszawa 17 marca 2026 r. oddalił apelację niemal w całości — jedyną „wygraną” banku okazało się przesunięcie daty początkowej odsetek o trzynaście dni (z 15 na 28 października 2022 r.). Bank przez 32 miesiące postępowania apelacyjnego walczył więc de facto o niecałe dwa tygodnie odsetek, płacąc za to 8 200 zł kosztów drugiej instancji i odsetki za całą resztę okresu. Cały spór zamknął się w ok. 42 miesiącach.

Wygrana nr 1046 — Getin Noble Bank (syndyk), SA Warszawa, VI ACa 3526/23 prawomocny

Sprawa przeciwko syndykowi masy upadłości Getin Noble Bank (II C 873/20). SO Warszawa ustalił nieważność umowy kredytu indeksowanego, wskazując na nietransparentne tabele kursowe, brak obiektywnych kryteriów i przerzucenie całego ryzyka na konsumenta — przy jednoczesnym zabezpieczeniu się banku. SA Warszawa 18 marca 2026 r. oddalił apelację, w ustnych motywach mówiąc wprost o niepełnej, „uspokajającej” informacji o ryzyku, która w oczywisty sposób wpływa na decyzję o zawarciu umowy. Łącznie ok. 71 miesięcy. Wniosek praktyczny: upadłość banku nie chroni go przed stwierdzeniem nieważności umowy.

Wygrana nr 1047 — Deutsche Bank, SA Warszawa, VIII ACa 559/26 prawomocny

Nietypowy na tle reszty kredyt denominowany — i jedna z najmłodszych umów w zestawie, z czerwca 2009 r. To ważny sygnał dla osób, które sądzą, że ich umowa jest „za późna” na pozew: sądy unieważniają także kontrakty zawierane po szczycie frankowej gorączki. SO Warszawa (XXIV C 2566/20) ustalił nieważność, wykluczając „ratowanie” umowy kursem średnim NBP czy art. 358 § 2 k.c.; SA Warszawa 23 marca 2026 r. oddalił apelację w całości. Saldo kredytu spadło do zera, co otwiera drogę do wykreślenia hipoteki i swobodnego dysponowania nieruchomością. Od pozwu (styczeń 2020 r.) do prawomocności minęło ok. 74 miesięcy — sprawa startowała, gdy linia orzecznicza dopiero się kształtowała, tuż po wyroku TSUE w sprawie C-260/18 (Dziubak).

Wygrana nr 1048 — Bank Millennium (umowa Euro Banku), SA Wrocław, V ACa 3355/25 odwrócony w apelacji prawomocny

Najbardziej dramatyczna sprawa pakietu. Umowa z maja 2008 r. zawarta z Euro Bankiem (dziś Bank Millennium). Sąd pierwszej instancji oddalił powództwo w całości i obciążył kredytobiorców kosztami. Dopiero Sąd Apelacyjny we Wrocławiu 23 marca 2026 r. zmienił wyrok: ustalił nieważność umowy w całości i zasądził na rzecz naszych Klientów koszty obu instancji (łącznie 15 500 zł). Cena tej wygranej to czas — pozew złożono w kwietniu 2018 r., prawomocność przyszła po 95 miesiącach, najdłużej w całym zestawieniu. Ale morał jest jednoznaczny: przegrana w pierwszej instancji to nie koniec, tylko połowa meczu.

Wygrana nr 1049 — Raiffeisen / RBI Wiedeń, SA Warszawa, V ACa 2072/23 prawomocny

Umowa z marca 2008 r. (EFG Eurobank). SO Warszawa ustalił nieważność; SA Warszawa 25 marca 2026 r. utrzymał to rozstrzygnięcie co do istoty, korygując wyłącznie punkt dotyczący kosztów procesu (obniżenie z 8 417 zł do 7 811,39 zł) — i zasądzając od banku kolejne 6 850 zł kosztów apelacyjnych. Sąd potwierdził, że umowa kreowała stosunek z jawnym pokrzywdzeniem konsumenta: brak zasad ustalania kursów oznaczał jednostronne, arbitralne oznaczanie wysokości zobowiązania, a o ryzyku kursowym klientów nie uprzedzono. Postępowanie trwało 61 miesięcy.

Wygrana nr 1050 — Getin Noble Bank (syndyk), SA Warszawa, VI ACa 2298/24 odwrócony w apelacji prawomocny

Druga sprawa odwrócona w apelacji — i to w najtrudniejszych możliwych warunkach. Umowa z 2005 r., bank w upadłości, a Sąd Okręgowy w Warszawie oddalił powództwo w całości, mimo że sam dostrzegł abuzywność klauzul indeksacyjnych. W apelacji wykazaliśmy, że art. 5 k.c. nie może neutralizować skutków bezwzględnej nieważności działającej ex tunc. SA Warszawa 25 marca 2026 r. w całości podzielił tę argumentację: zmienił wyrok, stwierdził nieważność umowy i zasądził koszty obu instancji. Sąd odrzucił też wniosek syndyka o zawieszenie postępowania, powołując się na uchwałę SN z 19 czerwca 2024 r. (III CZP 5/24): sprawa o ustalenie nieważności nie jest sprawą o wierzytelność podlegającą zgłoszeniu do masy upadłości. Klienci nie muszą płacić dalszych rat, a droga do rozliczeń w postępowaniu upadłościowym stoi otworem. Od pozwu (wrzesień 2020 r.) minęło ok. 66 miesięcy.

Wygrana nr 1051 — Santander Bank Polska, SA Warszawa, VI ACa 2074/23 prawomocny

SO Warszawa (XXVIII C 6003/21) ustalił nieważność umowy indeksowanej do CHF i zasądził 5 024,92 CHF z odsetkami od 30 czerwca 2022 r.; SA Warszawa 26 marca 2026 r. oddalił apelację banku w całości. Kwota jest najniższa w pakiecie, ale sedno tej wygranej leży gdzie indziej: to prawomocne wyzerowanie salda i definitywne uwolnienie od dalszych rat. Sprawa pokazuje też, że lista pozwanych banków jest szersza, niż się powszechnie sądzi — obok „klasyków” przegrywają również Santander czy Deutsche Bank.

Pięć wniosków z całego zestawu

Prawomocny znaczy definitywny — a wszystkie 13 spraw jest prawomocnych

W poprzednich pakietach większość wyroków pochodziła z pierwszej instancji. Tu jest odwrotnie: każda z trzynastu spraw przeszła pełną drogę, łącznie z apelacją banku — i każda zakończyła się po stronie kredytobiorcy. Banki „wygrały” w całym pakiecie: trzynaście dni odsetek w jednej sprawie i ok. 600 zł korekty kosztów w drugiej. To cała zdobycz sektora z trzynastu postępowań apelacyjnych, za które płacił jeszcze koszty zastępstwa procesowego drugiej strony.

Przegrana w pierwszej instancji to nie wyrok ostateczny

Dwie sprawy z pakietu (Bank Millennium/Euro Bank i Getin Noble) zaczęły się od oddalenia powództwa w całości — i obie zakończyły się prawomocnym stwierdzeniem nieważności po apelacji przygotowanej przez kancelarię. Statystycznie takich odwróceń jest niewiele, bo niewiele jest przegranych; ale gdy się zdarzają, apelacja działa. Warunkiem jest konsekwentna, dobrze osadzona w orzecznictwie TSUE strategia odwoławcza.

Odsetki ustawowe stały się drugą wypłatą

W sprawie przeciwko Raiffeisen (nr 1042) odsetki biegną od sierpnia 2021 r. — ponad 4,5 roku na kwotach 165 473,77 zł i 64 434,50 CHF. W sprawie Banku BPH (nr 1039) — od sierpnia 2023 r. na jeszcze wyższych kwotach. Każdy rok zwłoki banku to obecnie kilkanaście procent wartości roszczenia. Czas przestał być bronią banków i stał się ich kosztem.

Nie ma banku „nie do ruszenia” — ani umowy „za starej” czy „za młodej”

W pakiecie przegrywają: Raiffeisen (4 sprawy), mBank (2), syndyk Getin Noble (2), Bank BPH, PKO BP (umowa Nordea-Habitat), Bank Millennium (umowa Euro Banku), Deutsche Bank i Santander. Umowy pochodzą z lat 2005–2009: od najstarszych kontraktów Nordea i Getin po denominowany kredyt Deutsche Banku z połowy 2009 r. Ani upadłość banku, ani przejęcia i zmiany nazw (BRE→mBank, EFG Eurobank→Raiffeisen, GE Money→BPH, Nordea→PKO BP, Euro Bank→Millennium, Fortis→BNP) nie chronią następców prawnych przed odpowiedzialnością.

Prawomocność wymaga cierpliwości — ale rachunek się domyka

Średni czas trzynastu spraw (dla jedenastu z udokumentowanym pełnym kalendarium) to ok. 62 miesiące od pozwu do prawomocności — od 31 miesięcy w Gdańsku/Bydgoszczy po 95 miesięcy w sprawie wrocławskiej rozpoczętej w 2018 r. To sprawy, które startowały w najtrudniejszym okresie: przed lub tuż po wyroku TSUE w sprawie Dziubaków, w środku pandemicznych zatorów. Sprawy wnoszone dziś korzystają z w pełni ukształtowanej linii orzeczniczej — a wkrótce być może także z nowej ustawy frankowej (o czym niżej). I co kluczowe: przez cały ten czas biegną odsetki na korzyść kredytobiorcy.

Spłaciłeś już kredyt we frankach albo w euro? Te pieniądze wciąż można odzyskać

To najczęstsze nieporozumienie, jakie spotykamy u osób, które „jeszcze nic nie zrobiły” ze swoim kredytem: przekonanie, że spłata kredytu zamyka temat. Jest dokładnie odwrotnie. Nieważność umowy działa od samego początku (ex tunc) — spłacenie ostatniej raty niczego nie „sanuje”. Skoro umowa jest nieważna, to wszystkie raty, prowizje i opłaty były świadczeniem nienależnym i podlegają zwrotowi. Sąd Apelacyjny w Warszawie powiedział to w tym pakiecie wprost (sprawa nr 1044): kredytobiorca może żądać zwrotu wszystkich wpłat, niezależnie od tego, czy i kiedy spłacił kapitał — to teoria dwóch kondykcji, dziś fundament rozliczeń.

Dla osoby, która spłaciła kredyt w całości, rachunek bywa wręcz korzystniejszy niż dla aktywnego kredytobiorcy: przez kilkanaście–dwadzieścia lat spłat suma rat zwykle znacząco przekroczyła wypłacony kapitał, a cała ta nadwyżka — powiększona o odsetki ustawowe za opóźnienie — jest do odzyskania. W praktyce spory osób ze spłaconymi kredytami dotyczą już nie „uwolnienia się od raty”, lecz odzyskania konkretnych, często sześciocyfrowych kwot.

Co z przedawnieniem? Zgodnie z orzecznictwem TSUE i Sądu Najwyższego termin przedawnienia roszczeń konsumenta nie może biec, zanim dowiedział się on o niedozwolonym charakterze postanowień swojej umowy — samo „stare” pochodzenie kredytu czy dawna spłata nie przekreślają więc roszczeń. Każdy przypadek wymaga jednak indywidualnej oceny i nie warto testować granic tej ochrony: im wcześniej roszczenie trafi do sądu, tym wcześniej zaczynają pracować odsetki i tym mniejsze pole do sporu o terminy.

Wreszcie — kredyty w euro (a także w dolarach czy jenach). Mechanizm, który sądy uznają za wadliwy, nie jest „frankowy” z natury: chodzi o przeliczanie wypłaty i rat po kursach z tabel ustalanych jednostronnie przez bank oraz o brak rzetelnej informacji o ryzyku walutowym. Te same konstrukcje występują w umowach denominowanych i indeksowanych do EUR i innych walut — i podlegają tej samej ocenie na gruncie art. 385¹ k.c. Warto o tym pamiętać zwłaszcza teraz: nowa ustawa frankowa obejmuje wyłącznie kredyty CHF, ale drogi sądowej dla kredytów w euro w niczym nie ogranicza — kredytobiorcy „eurowi” dochodzą roszczeń na zasadach ogólnych, po które sięgali frankowicze przez ostatnią dekadę.

Jeśli masz — albo miałeś i spłaciłeś — kredyt powiązany z walutą obcą i nigdy nie oddałeś umowy do analizy, to jest dobry moment, by to zrobić. Analiza umowy nic nie przesądza i do niczego nie zobowiązuje, a pozwala poznać dwie liczby, od których wszystko zależy: ile wpłacono do banku i ile z tego można realnie odzyskać.

 

Szerszy obraz: ustawa frankowa na biurku prezydenta

Ten pakiet domyka się w szczególnym momencie. 29 maja 2026 r. Sejm uchwalił ustawę o szczególnych rozwiązaniach w zakresie rozpoznawania spraw frankowych, a 25 czerwca 2026 r. Senat przyjął ją bez poprawek — ustawa czeka obecnie na podpis prezydenta i wejdzie w życie 14 dni po ogłoszeniu w Dzienniku Ustaw. Najważniejsza zmiana dla osób dopiero rozważających pozew: obowiązek spłaty rat będzie wstrzymywany z mocy prawa z chwilą doręczenia bankowi pozwu, bez odrębnego wniosku o zabezpieczenie, aż do prawomocnego zakończenia sprawy. Zasadą mają być posiedzenia niejawne i pisemne zeznania, roszczenia wzajemne banku będą rozliczane w jednym postępowaniu, a z projektu usunięto — po presji strony społecznej — niekorzystne dla konsumentów przepisy o potrąceniu. Skala problemu, którą ustawa ma rozładować, jest znana: sprawy frankowe to dziś około jedna czwarta kolejki cywilnej w sądach okręgowych i około 70 proc. spraw oczekujących w apelacjach.

Dwa zastrzeżenia. Po pierwsze, podpis prezydenta nie jest formalnością — dopóki ustawa nie wejdzie w życie, obowiązują dotychczasowe reguły (w tym dobrze działające zabezpieczenia wstrzymujące spłatę rat na wniosek). Po drugie, ustawa dotyczy wyłącznie kredytów CHF; kredytów w euro czy dolarach nie obejmuje, choć — jak pisaliśmy wyżej — nie zamyka im drogi sądowej na zasadach ogólnych. Niezależnie od losów ustawy jedno pozostaje pewne: merytoryczny wynik spraw frankowych od dawna nie zależy od legislacji, tylko od utrwalonego orzecznictwa TSUE i sądów polskich. Ustawa może ten wynik przyspieszyć — nie ona jednak o nim decyduje.

Konkluzja

Trzynaście prawomocnych wyroków, osiem banków, dziewięć lat rocznikowej rozpiętości umów, ponad 2 mln zł brutto do zwrotu plus odsetki i koszty — i ani jednej sprawy przegranej co do istoty. Jeżeli ktoś czekał na moment, w którym spór frankowy przestanie być „ryzykowną batalią”, a stanie się przewidywalną procedurą z policzalnym wynikiem, to ten moment właśnie trwa. Pytanie „czy” sądy rozstrzygnęły dawno. Pytanie „kiedy” może wkrótce skrócić ustawa. Pozostaje pytanie, które każdy kredytobiorca — także ten ze spłaconym kredytem, także ten z kredytem w euro — musi zadać sobie sam: ile jeszcze moich pieniędzy ma leżeć po stronie banku?