Prawomocna wygrana z Raiffeisen Bank International AG: 64 184 zł i 31 103 CHF wraca do naszego Klienta. Sąd Apelacyjny w Warszawie

Jedna sprawa, jedna sygnatura, dwie waluty. Klient naszej Kancelarii w lutym 2008 r. podpisał z poprzednikiem prawnym pozwanego Banku – EFG Eurobank Ergasias S.A. Oddział w Polsce – umowę kredytu indeksowanego do franka szwajcarskiego. Po przejęciu portfela przez Polbank, a następnie konsolidacji na poziomie międzynarodowym, jego przeciwnikiem procesowym stał się ostatecznie wiedeński Raiffeisen Bank International AG – jeden z największych kredytodawców Europy Środkowej. Po niemal trzech latach od pozwu (sprawa I instancji – wyrok SO Warszawa-Praga z 23 maja 2023 r., sygn. III C 2478/22) i niespełna trzech latach apelacji – sprawa zakończyła się prawomocnie. I to w sposób, który dla setek tysięcy kredytobiorców frankowych w Polsce ma znaczenie wykraczające poza pojedyncze rozstrzygnięcie.

Co dokładnie zasądził Sąd Apelacyjny w Warszawie

Element wyroku	Treść rozstrzygnięcia
Sygnatura SA	VIII ACa 925/26
Data wyroku	11 marca 2026 r.
Bank pozwany	Raiffeisen Bank International AG (Wiedeń) – następca prawny EFG Eurobank Ergasias S.A. Oddział w Polsce
Wyrok I instancji	SO Warszawa-Praga, 23 maja 2023 r., sygn. III C 2478/22 – stwierdzenie nieważności umowy
Apelacja banku	oddalona w całości
Zasądzona kwota w PLN	64 184,42 zł + odsetki ustawowe za opóźnienie od 24 maja 2023 r.
Zasądzona kwota w CHF	31 103,12 CHF + odsetki ustawowe za opóźnienie od 24 maja 2023 r.
Koszty procesu	w całości na rzecz Klienta – za obie instancje
Pełnomocnicy	adw. Jacek Sosnowski, adw. Anna Jagielska

W przeliczeniu na dzisiejsze kursy daje to łącznie ok. 207 tysięcy złotych samego roszczenia głównego, do którego doliczyć trzeba odsetki ustawowe za opóźnienie naliczane już od końca maja 2023 r. – czyli za blisko trzy lata. Plus zwrot kosztów procesu za obie instancje. To wynik finansowy, który dla zdecydowanej większości frankowiczów oznacza kompletne odwrócenie układu sił z bankiem: z dłużnika kredytobiorca staje się wierzycielem.

Teoria dwóch kondykcji bez „ale”. Sąd Apelacyjny w Warszawie zamyka temat

Kluczowy fragment ustnych motywów rozstrzygnięcia dotyczył sposobu rozliczenia stron nieważnej umowy. Sąd Apelacyjny stanowczo opowiedział się za teorią dwóch kondykcji – jedyną interpretacją, która zapewnia konsumentowi pełną ochronę przewidzianą dyrektywą 93/13/EWG. Co to oznacza w praktyce?

Sąd Apelacyjny w Warszawie nie poprzestał na wskazaniu, która koncepcja jest właściwa. Powołał się wprost na orzecznictwo TSUE i podkreślił, że teoria dwóch kondykcji najskuteczniej realizuje unijne standardy ochrony konsumenta i pełni funkcję prewencyjną – odstrasza banki od stosowania nieuczciwych zapisów w przyszłości. To język, którego polskie sądy używają coraz częściej i coraz pewniej.

Sąd potwierdził również argumentację Sądu I instancji co do abuzywności klauzul waloryzacyjnych. Mechanizm był znany od lat, ale uzasadnienie jest tu warte zacytowania w skróconej formie: bank zastrzegł sobie możliwość jednostronnego kształtowania wysokości zobowiązania, ponieważ przeliczenie waluty obcej miało być dokonywane według tabel kursowych określanych przez Bank. I – tu znów cenne stanowisko – nie ma znaczenia, jak Bank faktycznie kształtował tę tabelę. Liczy się sama treść umowy. A z treści nie wynikało, według jakich kryteriów kursy są ustalane. To wystarczyło.

News z TSUE: 23 kwietnia 2026 r. – wyrok C-744/24 zmienia rynek kredytów konsumenckich

23 kwietnia 2026 r. Trybunał Sprawiedliwości UE wydał wyrok w sprawie C-744/24 (P.W. przeciwko Bank Pekao S.A., pytanie prejudycjalne Sądu Rejonowego we Włodawie). Sentencja jest krótka, ale jej ekonomiczne konsekwencje – ogromne.

Brzmi technicznie? W praktyce – każda umowa kredytu gotówkowego z ostatnich kilkunastu lat, w której pojawiają się dwie różne kwoty: „kwota udzielonego kredytu” (formalna) i „kwota wypłacona” (realna), a różnica wynika z doliczonych kosztów oprocentowanych razem z kapitałem – wpisuje się w problematykę wyroku. Klasyczny układ wygląda np. tak: bank formalnie udziela 150 000 zł kredytu, ale na konto wypłaca 133 214,92 zł, bo brakującą kwotę „skredytował” jako składkę ubezpieczeniową lub prowizję. Po czym nalicza odsetki od pełnych 150 000 zł.

Po wyroku C-744/24 ten model ma silną podstawę do zakwestionowania. Dla konsumenta otwiera to drogę do zastosowania sankcji kredytu darmowego (SKD) z art. 45 ustawy o kredycie konsumenckim – instrumentu, który pozwala spłacić wyłącznie kapitał, bez odsetek i bez prowizji. To jeden z najdalej idących mechanizmów ochrony konsumenta w polskim porządku prawnym.

Warto przy tym pamiętać o trzech rzeczach. Po pierwsze – wyrok TSUE nie powoduje automatycznego zastosowania SKD; każdą umowę trzeba ocenić indywidualnie. Po drugie – z SKD można skorzystać także w przypadku kredytu już spłaconego, jeśli od daty całkowitej spłaty nie minął rok. Po trzecie – termin ten nie czeka, więc opieszałość kosztuje. Po stronie banków sygnał z Luksemburga jest jednoznaczny i, jak zauważa większość prawników konsumenckich, należy spodziewać się odmrożenia setek (jeśli nie tysięcy) postępowań SKD, które polskie sądy zawiesiły w oczekiwaniu na to rozstrzygnięcie.

News z TSUE: 30 kwietnia 2026 r. – sprawa C-246/25 Hańczynek. Czy wadliwy aneks pociągnie za sobą całą umowę?

Drugim wydarzeniem tygodnia – tym razem zaplanowanym, ale jeszcze niewydanym w chwili publikacji niniejszego materiału – jest wyrok TSUE w sprawie C-246/25 (Hańczynek), którego ogłoszenie zaplanowano na 30 kwietnia 2026 r. Sprawa dotyczy konsekwencji prawnych eliminacji nieuczciwych postanowień z aneksu do umowy kredytowej.

Stan faktyczny – charakterystyczny dla tysięcy postępowań w Polsce. Kredytobiorczyni w 2007 r. zaciągnęła w BGŻ S.A. (poprzedniku BNP Paribas) kredyt budowlany w złotych w wysokości 415 144,09 PLN, oprocentowany WIBOR-em 3M plus marża. W marcu 2008 r. strony podpisały aneks nr 2 – i to on całkowicie zmienił charakter zobowiązania. Saldo zostało przewalutowane po kursie kupna banku na 209 817,35 CHF, a oprocentowanie zmieniono na LIBOR 6M, przy czym spłaty miały być dokonywane w złotych po kursie sprzedaży ustalanym jednostronnie przez bank. Rezultat – z kredytu PLN powstał kredyt indeksowany do CHF, ze wszystkimi wadami konstrukcyjnymi, które TSUE wielokrotnie już oceniał.

Pytanie prejudycjalne SO w Warszawie zmierza do wyjaśnienia jednej kwestii: czy po uznaniu aneksu za nieuczciwy można traktować go tak, jakby nigdy nie istniał i utrzymać pierwotną umowę złotową – czy też wadliwość aneksu powinna prowadzić do nieważności całej umowy kredytowej.

Scenariusz A – „aneks za niebyły”	Scenariusz B – nieważność całej umowy
Eliminacja aneksu, powrót do pierwotnej umowy w PLN opartej o WIBOR. Konsument odzyskuje nadpłaty wynikające z różnicy względem hipotetycznej spłaty PLN.	Cała umowa kredytowa upada, strony rozliczają się świadczeniami nienależnymi. Konsument odzyskuje wszystko, co wpłacił do banku.

Drugi scenariusz – z perspektywy ochrony konsumenta i odstraszającej funkcji sankcji wynikającej z dyrektywy 93/13 – jest dla kredytobiorcy zdecydowanie bardziej korzystny. I, co znamienne, większość praktyków właśnie takiego rozstrzygnięcia oczekuje. Jak komentowała mec. Anna Wolna-Sroka w rozmowie z „Wprost”, wyrok będzie miał „kolosalne znaczenie” dla osób, które najpierw zawarły umowę kredytu w PLN, a później – aneksem – przewalutowały ją na CHF. To grupa kredytobiorców, która do tej pory była w polskim orzecznictwie traktowana niejednolicie.

Co to oznacza dla rynku? Otwarcie kolejnego frontu sporów konsumenckich – tym razem dla osób, które dotychczas nie pozywały, bo bank uspokajał je informacją, że „mają umowę złotową, tylko zaaneksowaną”. Wyrok C-246/25 może tę narrację rozbroić w kilkadziesiąt minut z urzędu.

A jeśli kredyt jest złotówkowy z WIBOR-em? Też może mieć wady

Po wyroku TSUE C-471/24 z 12 lutego 2026 r. front kredytów hipotecznych z WIBOR-em otworzył się na dobre. Banki przegrywają coraz więcej spraw dotyczących prawidłowości wykonania obowiązku informacyjnego z dyrektywy 2014/17/UE (MCD), wadliwego ESIS-u oraz braku rzetelnej prezentacji ryzyka stopy procentowej. Każdą umowę PLN z 2007–2024 r. warto przeanalizować pod kątem tych wad – przed pozwem, oczywiście, ale też przed ewentualnym aneksem proponowanym przez bank.

Komentarz Kancelarii: dlaczego dziś spór z bankiem jest łatwiejszy niż rok temu

Wyrok VIII ACa 925/26 jest z perspektywy procesowej rutyną – w tym sensie, że wpisuje się w ugruntowaną już linię orzeczniczą, w której abuzywność klauzul waloryzacyjnych prowadzi do nieważności całej umowy kredytu indeksowanego, a rozliczenie odbywa się według teorii dwóch kondykcji. Sąd Apelacyjny w Warszawie, przyjmując w pełni argumentację Sądu I instancji, mówi w istocie to, co od lat mówi TSUE: nie ma miejsca na rozliczenia salda, nie ma miejsca na uzdrawianie umów, nie ma miejsca na dyskusję, czy bank „w praktyce” stosował uczciwe kursy. Liczy się treść umowy w dniu jej zawarcia.

Jednocześnie – i to chyba najważniejsza obserwacja końca kwietnia 2026 r. – orzecznictwo TSUE konsekwentnie poszerza zakres ochrony konsumentów: 23 kwietnia o segment kredytów konsumenckich (C-744/24, SKD), 30 kwietnia – jeśli prognozy się sprawdzą – o segment kredytów PLN przewalutowanych aneksem na CHF (C-246/25, Hańczynek). Dodać do tego trzeba kwietniowe wyroki w sprawach Jangielak, Rzepacz i Falucka (C-752/24, C-753/24, C-901/24) z 16 kwietnia, które dotyczyły przedawnienia roszczeń banków, oraz lutowy wyrok C-471/24 dotyczący WIBOR-u – i otrzymujemy obraz roku, w którym praktycznie każdy istotny dla konsumenta segment rynku kredytowego doczekał się systemowego rozstrzygnięcia na korzyść kredytobiorcy.

Z naszego punktu widzenia, to najlepszy moment, by zweryfikować swoją umowę – niezależnie od tego, czy kredyt jest aktywny, czy spłacony, czy denominowany do CHF, czy złotówkowy z WIBOR-em, czy konsumencki z prowizją „dorzuconą” do kapitału. Każda z tych kategorii ma dziś świeżą wykładnię TSUE w plecaku.