Kolejne 15 wygranych z bankami: Sprawnie unieważniamy kredyty we frankach i kredyty w euro! Ustawa frankowa od 7 lipca wchodzi ale nie dla kredytów w euro

Piętnaście kolejnych rozstrzygnięć na korzyść naszych Klientów, zapadłych między 14 maja a 7 lipca 2026 r. Sądy unieważniły umowy z PKO BP, Bankiem BPH, Deutsche Bankiem, BNP Paribas, Raiffeisen/RBI i Getin Noble Bankiem i zasądziły łącznie 1 738 495,94 zł, 371 062,48 CHF oraz 125 361,89 EUR — w przeliczeniu ponad 4 mln zł brutto, do tego odsetki ustawowe i koszty procesu. A wszystko to na dwa tygodnie przed dniem, który zmienia ekonomikę pozywania banku: 7 sierpnia 2026 r. wchodzi w życie ustawa frankowa.

Ten pakiet publikujemy w wyjątkowym momencie. 23 lipca 2026 r. w Dzienniku Ustaw pod pozycją 985 ogłoszono ustawę z 29 maja 2026 r. o szczególnych rozwiązaniach w zakresie rozpoznawania spraw dotyczących zawartych z konsumentami umów kredytu denominowanego lub indeksowanego do franka szwajcarskiego. Wchodzi ona w życie 7 sierpnia 2026 r. i wprowadza zmianę, na którą frankowicze czekali dekadę: z chwilą doręczenia bankowi pozwu obowiązek płacenia rat ustaje z mocy prawa — bez wniosku o zabezpieczenie, bez czekania na postanowienie sądu, bez zażaleń.

Poniżej znajdziesz dwie rzeczy. Po pierwsze — komplet piętnastu wyroków z ostatnich tygodni, z kwotami, czasem trwania i tym, co z każdej sprawy realnie wynika dla innych kredytobiorców. Po drugie — praktyczne omówienie ustawy frankowej: co dokładnie się zmienia, od kiedy, kogo obejmuje (a kogo nie), i dlaczego dla osoby z kredytem w CHF, w euro, a nawet z kredytem już spłaconym, druga połowa 2026 roku jest najlepszym momentem na złożenie pozwu od czasu wyroku TSUE w sprawie Dziubaków.

Tabela zbiorcza: 15 wyroków frankowych i walutowych (nr 1154–1168)

Źródło: sentencje wyroków i opisy spraw prowadzonych przez Kancelarię. Kursy walut — tabela A NBP z 23.07.2026 r. Wszystkie wyroki są nieprawomocne. Sprawy uporządkowano chronologicznie według daty wyroku.

Ustawa frankowa wchodzi w życie 7 sierpnia 2026 r. Co dokładnie się zmienia?

Ustawa z 29 maja 2026 r. o szczególnych rozwiązaniach w zakresie rozpoznawania spraw dotyczących zawartych z konsumentami umów kredytu denominowanego lub indeksowanego do franka szwajcarskiego została podpisana przez Prezydenta RP 17 lipca 2026 r., ogłoszona w Dzienniku Ustaw 23 lipca 2026 r. pod pozycją 985 i wchodzi w życie po upływie 14 dni od ogłoszenia, czyli 7 sierpnia 2026 r.

Powiedzmy od razu rzecz, o której warto pamiętać przy każdym nagłówku typu „ustawa rozwiąże problem frankowiczów”: ta ustawa nie unieważnia żadnej umowy i nie przesądza wyniku żadnej sprawy. To regulacja proceduralna. O tym, czy konkretna umowa jest nieważna, nadal decyduje sąd — na podstawie art. 385¹ k.c., art. 353¹ k.c., Prawa bankowego i dyrektywy 93/13, tak jak dotąd. Ustawa zmienia natomiast coś, co przez lata było największą praktyczną barierą przed pójściem do sądu: konieczność płacenia rat przez cały czas trwania procesu.

Wstrzymanie rat z mocy prawa — najważniejsza zmiana

Zgodnie z ustawą, z chwilą doręczenia bankowi pozwu wniesionego przez konsumenta obowiązek spełniania świadczeń z umowy ulega wstrzymaniu z mocy prawa — do czasu prawomocnego zakończenia postępowania. Nie trzeba składać wniosku o zabezpieczenie, nie trzeba czekać na postanowienie sądu, nie ma zażalenia banku, nie ma kilkumiesięcznej niepewności.

Do tego ustawa dokłada ochronę, której zabezpieczenia sądowe nie dawały w tak skondensowanej formie: brak zapłaty rat objętych ustawowym wstrzymaniem nie może być uznany za niewykonanie umowy, bank nie może z tego powodu wypowiedzieć umowy i nie może przekazywać informacji o zaległości m.in. do BIK, biur informacji gospodarczej i wskazanych instytucji finansowych. Jeśli takie dane przekazano wcześniej, kredytodawca ma obowiązek zawiadomić te instytucje o ustawowym wstrzymaniu spłaty, a wpisy mają zostać usunięte.

Co się zmienia — porównanie

Kogo ustawa obejmuje

Ustawa dotyczy spraw cywilnych o umowy kredytu i pożyczki hipotecznej denominowane albo indeksowane do franka szwajcarskiego, zawarte z konsumentami. Obejmuje także sprawy z udziałem spadkobiercy kredytobiorcy, osoby, która przystąpiła do długu lub poręczyła za jego spłatę, oraz właściciela nieruchomości obciążonej hipoteką. Nie stosuje się jej m.in. do postępowań grupowych, upadłościowych i restrukturyzacyjnych — co ma znaczenie dla spraw przeciwko syndykowi Getin Noble Bank, opisanych niżej.

Czy ustawa przyspieszy sprawy? Nasza ocena

Częściowo. Skala problemu, który ustawa ma rozładować, jest znana: według danych Ministerstwa Sprawiedliwości za I kwartał 2026 r. sprawy frankowe stanowiły ok. 25 proc. spraw cywilnych oczekujących w sądach okręgowych i ok. 70 proc. spraw oczekujących w sądach apelacyjnych. Posiedzenia niejawne, zeznania na piśmie, jednoosobowe składy odwoławcze i uproszczone uzasadnienia realnie skracają część etapów — nasze sprawy nr 1156 i 1168 z tego pakietu, rozstrzygnięte praktycznie bez rozpraw, pokazują, że taki model działa.

Ale trzeba powiedzieć uczciwie: ustawa nie wprowadza żadnych terminów, w których sąd musi zakończyć sprawę, ani sankcji za przewlekłość. A wydłużenie bankom terminu na powództwo wzajemne aż do zamknięcia rozprawy w pierwszej instancji może w części spraw działać w drugą stronę — kosztem czasu konsumenta. Największym i bezspornym zyskiem pozostaje więc wstrzymanie rat. To zmiana czysto finansowa, natychmiastowa i dla większości kredytobiorców warta kilkadziesiąt tysięcy złotych rocznie.

Dlaczego teraz jest najlepszy moment, żeby pozwać bank

Przez dziesięć lat najczęstszym powodem odkładania decyzji o pozwie nie były wątpliwości co do wyniku — te sądy rozstrzygnęły dawno. Powodem była arytmetyka: „będę płacił raty przez trzy lata procesu, a do tego koszty prawnika”. Od 7 sierpnia ta arytmetyka przestaje obowiązywać. Poniżej cztery konkretne powody, dla których druga połowa 2026 r. jest momentem wyjątkowym.

1. Rata znika z domowego budżetu — i to bez postępowania zabezpieczającego

Weźmy typową ratę kredytu frankowego z 2007–2008 r.: 2 500–3 500 zł miesięcznie. Przy medianie czasu naszych spraw z tego pakietu — 34 miesiące — mówimy o 85–120 tys. zł, które zostają w kieszeni kredytobiorcy zamiast trafić do banku. Jeśli sprawa potrwa dłużej, kwota rośnie. To nie jest „korzyść procesowa” — to realny przepływ pieniędzy, który zaczyna się kilka tygodni po złożeniu pozwu.

Co ważne: wstrzymane raty nie przepadają w rozliczeniu. Przy stwierdzeniu nieważności strony i tak rozliczają się wzajemnie z kapitału. Wstrzymanie rat oznacza po prostu, że przez czas procesu to bank, a nie kredytobiorca, kredytuje spór.

2. Odsetki ustawowe za opóźnienie biegną od wezwania — im wcześniej pozew, tym więcej

To najbardziej niedoceniany element rachunku. W sprawie nr 1160 (Deutsche Bank) odsetki biegną od 19 lipca 2022 r. — od kwot 102 569,25 zł i 68 431,89 CHF. To blisko cztery lata odsetek ustawowych za opóźnienie, których w tabeli w ogóle nie widać, a które przy obecnym poziomie stóp dorzucają do wyroku dziesiątki tysięcy złotych. Podobnie w sprawie nr 1168 (BNP Paribas) — odsetki od października 2023 r. Każdy miesiąc zwłoki ze złożeniem pozwu to miesiąc odsetek, którego już się nie odzyska.

3. Linia orzecznicza jest ukształtowana — sprawy trwają krócej niż kiedyś

Piętnaście spraw z tego pakietu ma medianę 34 miesiące i średnią ok. 34 miesiące, przy rozpiętości od 6 miesięcy (sprawa nr 1163, Getin Noble) do 69 miesięcy w sprawie wniesionej jeszcze we wrześniu 2020 r. Widać wyraźną zależność: sprawy zakładane niedawno kończą się szybciej, bo sąd nie musi już rozstrzygać kwestii spornych — powołuje się na utrwalone orzecznictwo. Sprawa nr 1155 z Siedlec, dotycząca dwóch umów naraz, zakończyła się w 12 miesięcy, a sąd pominął nawet dowód z opinii biegłego jako zbędny.

4. Ryzyko regulacyjne działa w drugą stronę

Kredytobiorcy często czekają „aż coś się wyjaśni”. Warto zauważyć, że kierunek zmian nie jest jednostronnie prokonsumencki: to właśnie ta ustawa dała bankom prawo wnoszenia powództwa wzajemnego o zwrot kapitału praktycznie do końca procesu w I instancji, a także przewidziała zwrot połowy opłaty przy cofnięciu pozwu lub apelacji w ciągu sześciu miesięcy od wejścia ustawy w życie — z czego skorzystają głównie banki porządkujące swoje portfele spraw. Czekanie nie jest neutralne.

Sprawy, które warto omówić szerzej

Nr 1159 — Bank BPH: nieważność umowy, którą bank wcześniej wypowiedział

To najbardziej wartościowa sprawa całego pakietu — nie ze względu na kwotę, choć ta jest wysoka (334 177,01 zł i 480 CHF z odsetkami od 7 marca 2024 r.), lecz ze względu na to, jakie drzwi otwiera.

Umowa naszych Klientów została wypowiedziana przez bank jeszcze przed wniesieniem pozwu, na skutek nieregularnej spłaty. To sytuacja, w której setki, jeśli nie tysiące kredytobiorców w Polsce uznają, że sprawa jest przegrana z góry — bo część doktryny i orzecznictwa twierdzi, że po wypowiedzeniu umowy kredytobiorca traci legitymację do żądania ustalenia jej nieważności. Sąd Okręgowy w Warszawie 22 czerwca 2026 r. rozstrzygnął inaczej: wypowiedzenie umowy nie sanuje jej wad i nie zamyka drogi do stwierdzenia nieważności. Zasądził na rzecz Klientów kwotę z odsetkami, zastrzegając jednoczesne zaoferowanie przez nich zwrotu kapitału (224 273,46 zł) albo zabezpieczenia tego roszczenia.

W uzasadnieniu pozwu położyliśmy nacisk na abuzywność postanowień o wypłacie i spłacie kredytu — odsyłających do jednostronnie tworzonej tabeli kursowej — oraz na zaniechanie obowiązku informacyjnego przy zawieraniu umowy. Postępowanie trwało 4 lata i 2 dni i ograniczyło się do dwóch terminów rozpraw. Wyrok jest nieprawomocny, ale Klienci osiągnęli już z bankiem porozumienie co do polubownego zakończenia sporu — co samo w sobie jest sygnałem, jak sektor ocenia swoje szanse w tego typu sprawach.

Wniosek dla innych: jeśli Twoja umowa frankowa została wypowiedziana, kredyt postawiony w stan wymagalności, a sprawa trafiła do windykacji lub egzekucji — to nie jest koniec drogi, tylko inny jej wariant. Sprawę prowadzili adw. Jacek Sosnowski, r.pr. Małgorzata Wilczek i r.pr. Kinga Hetman-Strzelecka.

Nr 1155 — dwie umowy w euro, dwie nieważności, 12 miesięcy procesu

Sąd Okręgowy w Siedlcach 1 czerwca 2026 r. rozstrzygnął sprawę dotyczącą dwóch kredytów hipotecznych nominowanych w EUR — z 2009 i 2010 r. Obie umowy zostały uznane za nieważne. Sąd zasądził: z pierwszej umowy 36 349,02 zł i 56 115,30 EUR, z drugiej 12 281,09 zł i 39 410,15 EUR — wszystko z odsetkami ustawowymi od 17 kwietnia 2025 r., plus 11 834 zł kosztów procesu. Łącznie ok. 462 tys. zł w przeliczeniu.

Dwie rzeczy zasługują tu na uwagę. Pierwsza: to kredyty w euro, a nie we frankach. Ustawa frankowa ich nie obejmie — i to jest właśnie dowód, że nie musi. Mechanizm, który sądy uznają za wadliwy, nie ma nic wspólnego z tym, jaka konkretnie waluta widnieje w umowie. Chodzi o przeliczanie wypłaty i rat po kursach z tabel ustalanych jednostronnie przez bank oraz o brak rzetelnej informacji o ryzyku walutowym. Sąd stwierdził wprost, że postanowienia przyznające jednej stronie możliwość dowolnego modyfikowania wysokości świadczenia są sprzeczne z art. 353¹ k.c.

Druga: 12 miesięcy od pozwu do wyroku, przy dwóch umowach naraz. Sąd pominął wnioskowaną przez obie strony opinię biegłego oraz zeznania świadka banku jako nieistotne dla rozstrzygnięcia. To dokładnie ten model prowadzenia sprawy, który ustawa frankowa ma teraz upowszechnić. Sprawę prowadzili adw. Jacek Sosnowski i r.pr. Michał Szunert.

Nr 1162, 1163, 1164 — trzy wygrane z Getin Noble Bankiem mimo upadłości

Upadłość Getin Noble Bank S.A. sparaliżowała tysiące spraw i przekonała wielu kredytobiorców, że ich sprawa „umarła”. Trzy wyroki z tego pakietu mówią co innego.

Sprawa nr 1163 (XXVIII C 112/26) to rekord szybkości całego pakietu: Sąd Okręgowy w Warszawie w około 6 miesięcy ustalił nieważność w całości umowy kredytu indeksowanego do CHF, sporządzonej w marcu 2008 r. przez Getin Bank S.A. – Dom Oddział w Łodzi. Prawomocne ustalenie nieważności to podstawa do dalszych rozliczeń po zakończeniu postępowania upadłościowego. Prowadzili: adw. Jacek Sosnowski i r.pr. Jakub Kochan.

Sprawa nr 1164 (XXVIII C 1680/25) pokazuje pełną mechanikę takiego postępowania. Pozew wniesiono 5 kwietnia 2023 r., jeszcze przed ogłoszeniem upadłości. Po upadłości sprawa została zawieszona — i tu zaczęła się praca kancelarii. Złożyliśmy wniosek o podjęcie postępowania w zakresie żądania ustalenia nieważności, opierając argumentację na uchwale Sądu Najwyższego z 19 września 2024 r., sygn. III CZP 5/24, która potwierdziła dopuszczalność prowadzenia takich spraw także po ogłoszeniu upadłości banku. Postanowieniem z 18 lutego 2025 r. sąd podjął postępowanie i wezwał syndyka. 29 czerwca 2026 r. zapadł wyrok ustalający nieważność umowy z 5 września 2008 r. w całości. Syndyk wnosił o oddalenie powództwa, argumentując m.in. brakiem interesu prawnego i tym, że roszczenia powinny być realizowane wyłącznie w postępowaniu upadłościowym — sąd tej argumentacji nie podzielił. Prowadzili: adw. Jacek Sosnowski i r.pr. Małgorzata Wilczek.

Sprawa nr 1162 (XXVIII C 2092/26) to z kolei najdłuższa sprawa pakietu — pozew z września 2020 r., wyrok 25 czerwca 2026 r. Sąd ustalił nieistnienie stosunku prawnego wynikającego z umowy z 18 lipca 2008 r. i obciążył syndyka kosztami procesu w całości. Prowadzili: adw. Jacek Sosnowski i adw. Mateusz Jachimczyk.

Wniosek dla innych: upadłość banku nie chroni go przed stwierdzeniem nieważności umowy. Jeżeli masz kredyt Getin Banku, Getin Noble Banku, DomBanku lub Metrobanku i uznałeś, że sprawa jest bezcelowa — warto ją zweryfikować. Ustawa frankowa nie obejmuje wprawdzie postępowań upadłościowych, ale droga o ustalenie nieważności pozostaje otwarta i, jak widać, coraz szybsza.

Nr 1161, 1165, 1166 — trzy wygrane z PKO BP na umowach „Nordea Habitat”

Trzy sprawy, trzy nieważności, jedna konstrukcja umowna. Wszystkie dotyczą kredytu mieszkaniowego „Nordea Habitat”, udzielanego przez Nordea Bank Polska S.A., którego następcą prawnym jest dziś PKO Bank Polski S.A.

• Nr 1161 (XXVIII C 3840/23, umowa z 23.04.2010 r.) — nieważność i 174 929,32 zł na rzecz każdego z powodów, łącznie 349 858,64 zł z odsetkami od 13 grudnia 2023 r.; koszty procesu w całości obciążają bank. Sąd (SSO Krzysztof Świderski) wskazał, że postanowienia o waloryzacji do EUR nie były indywidualnie uzgodnione, a mechanizm przeliczeniowy pozostawiał bankowi jednostronne kształtowanie wysokości zobowiązania.
• Nr 1165 (XXVIII C 5860/24, umowa z 28.12.2010 r.) — nieważność i 189 843,64 zł oraz 166 890,33 CHF z odsetkami od 30 maja 2024 r. To najwyższa kwota walutowa w całym pakiecie — ok. 967 tys. zł w przeliczeniu. Postępowanie trwało nieco ponad dwa lata.
• Nr 1166 (XXVIII C 14326/23, umowa z 28.12.2010 r.) — nieważność i 4 400 zł oraz 43 329,57 CHF z odsetkami od 24 maja 2024 r. plus 11 817 zł kosztów.

Warto zwrócić uwagę na daty umów: kwiecień i grudzień 2010 r. To już schyłek frankowej gorączki. Wciąż spotykamy przekonanie, że „mój kredyt jest za późny, wtedy banki już informowały o ryzyku”. Te trzy wyroki mówią co innego. Sprawy prowadzili adw. Jacek Sosnowski i adw. Mateusz Jachimczyk.

Nr 1168 — BNP Paribas: gdy bank wypłaca inną kwotę, niż wpisał do umowy

Sprawa o kredyt budowlany w walucie wymienialnej z 13 września 2006 r., zawarty z Bankiem Gospodarki Żywnościowej S.A. (dziś BNP Paribas Bank Polska S.A.). Wyrok z 7 lipca 2026 r.: nieważność w całości oraz 130 661,93 zł i 50 194,93 CHF z odsetkami od 11 października 2023 r., plus 11 817 zł kosztów.

Kluczowy argument dotyczył kwoty kredytu. Umowa opiewała na kwotę wyrażoną w CHF, natomiast wypłata nastąpiła w PLN i odpowiadała kwocie wnioskowanej przez Klientów. W efekcie kwota udzielonego kredytu nie odpowiadała ani kwocie wnioskowanej, ani kwocie faktycznie wypłaconej — co wynikało wprost z zaświadczenia wydanego przez sam bank. Trudno w takiej sytuacji mówić o konsensusie stron co do kwoty kredytu, będącej elementem przedmiotowo istotnym umowy. Powołaliśmy się dodatkowo na art. 69 ust. 2 pkt 8 Prawa bankowego, dotyczący określenia terminu i sposobu postawienia środków do dyspozycji kredytobiorcy.

Postępowanie trwało 40 miesięcy i odbyło się na nim jedno posiedzenie sądu. Powództwo oddalono wyłącznie co do odsetek za 14 dni. Bank podniósł m.in. zarzut przedawnienia — sąd, zgodnie z ugruntowaną linią, go nie uwzględnił. Prowadzili: adw. Jacek Sosnowski i r.pr. Jakub Kochan.

Nr 1167 — Raiffeisen/RBI: 21 miesięcy i pełna anatomia obowiązku informacyjnego

Sąd Okręgowy w Gdańsku 29 czerwca 2026 r. ustalił nieważność umowy z 2 grudnia 2009 r. zawartej z EFG Eurobank Ergasias S.A. Oddział w Polsce (Polbank) i zasądził od Raiffeisen Bank International AG 48 191,90 zł oraz 29 836,44 EUR z odsetkami od 14 sierpnia 2024 r., a także 1 100 zł zwrotu opłat sądowych i 10 817 zł kosztów zastępstwa procesowego. Od pozwu do wyroku minęło 21 miesięcy.

Uzasadnienie tej sprawy warto zapamiętać, bo sąd bardzo precyzyjnie opisał, na czym polega niedopełnienie obowiązku informacyjnego. Pracownik banku zapewniał, że frank szwajcarski to waluta stabilna i bezpieczna, o minimalnych wahaniach kursowych — i, co sąd uznał za istotne, zatajono informację, że zmiana kursu jest tożsama ze zmianą salda kredytu w złotówkach. To zdanie streszcza mechanizm, który dotknął setki tysięcy polskich rodzin: klient rozumiał, że może wzrosnąć rata, ale nie że wzrośnie sam dług.

Sąd potwierdził też, że klauzule przeliczeniowe określają główne świadczenia stron i stanowią essentialia negotii umowy kredytu, a ich eliminacja uniemożliwia dalsze wykonywanie umowy. Bank złożył wniosek o uzasadnienie, co zapowiada apelację. Prowadzili: adw. Jacek Sosnowski i r.pr. Jakub Kochan.

Nr 1156, 1158, 1160 — Bank BPH i Deutsche Bank: klasyka, która wciąż płaci

Nr 1158 (XXVIII C 12823/23) — umowa z 2006 r. z GE Money Bank S.A. (obecnie Bank BPH S.A.). Nieważność i 309 393,51 zł z odsetkami od 6 marca 2024 r. plus 11 834 zł kosztów, po niespełna 33 miesiącach. Prowadzili: adw. Jacek Sosnowski i adw. Mateusz Jachimczyk.

Nr 1156 (I C 2252/23) — umowa z 2005 r. z GE Money Bank S.A. z siedzibą w Gdańsku. Sąd Okręgowy Warszawa-Praga zasądził od Banku BPH 109 208,04 zł łącznie na rzecz dwojga Powodów oraz 54 604,02 zł na rzecz jednej Powódki — razem 163 812,06 zł z odsetkami od 21 grudnia 2023 r., plus 9 151 zł kosztów. Sąd orzekł zgodnie z teorią dwóch kondykcji i praktycznie zgodnie z żądaniem pozwu. Odbyła się jedna rozprawa, a wyrok zapadł na posiedzeniu niejawnym — model, który ustawa frankowa właśnie usankcjonowała jako regułę. Postępowanie: 35 miesięcy.

Nr 1160 (XXVIII C 12161/22) — umowa z 28 kwietnia 2008 r. z Deutsche Bank PBC S.A. Nieważność i 102 569,25 zł oraz 68 431,89 CHF do majątku wspólnego Klientów, z odsetkami od 19 lipca 2022 r. Sąd oddalił powództwo w jednym drobnym punkcie — co do zwrotu opłat za wydanie zaświadczeń, uznając, że za tę opłatę bank wykonał usługę. To dobry przykład tego, jak wygląda „przegrana” banku w praktyce: cztery lata procesu i spór o kilkaset złotych opłat przy ponad 421 tys. zł zasądzonych w przeliczeniu. Prowadzą: adw. Jacek Sosnowski i adw. Dominika Peżyńska.

Nr 1154 i 1157 — dwie sprawy, w których sąd rozłożył argumentację banków na części

Nr 1154 (XXVIII C 6215/23, wyrok z 14 maja 2026 r.) — umowa z marca 2006 r., nieważność i 41 735,76 CHF z odsetkami od 13 grudnia 2023 r. plus 11 834 zł kosztów, po 36 miesiącach. Nr 1157 (I C 5439/23, SO w Szczecinie, wyrok z 19 czerwca 2026 r.) — umowa z grudnia 2006 r., nieważność w całości i 56 957,89 zł stanowiące nadwyżkę ponad kwotę udzielonego kredytu, z odsetkami od 3 grudnia 2025 r. plus 11 834 zł kosztów, po 30 miesiącach.

Obie sprawy warto czytać razem, bo sądy — w Warszawie i w Szczecinie, niezależnie od siebie — przeprowadziły identyczny wywód. Po pierwsze: przyznanie sobie przez bank prawa do jednostronnego regulowania wysokości rat przez wyznaczanie kursów kupna i sprzedaży oraz wysokości spreadu, przy pozbawieniu konsumenta jakiegokolwiek wpływu, narusza jego interesy i jest sprzeczne z dobrymi obyczajami. Po drugie: w prawie polskim nie ma przepisu dyspozytywnego, którym można by zastąpić wyeliminowane klauzule — sąd nie „naprawia” umowy. Po trzecie: kredytobiorca ma interes prawny w żądaniu ustalenia nawet wtedy, gdy jednocześnie żąda zapłaty, bo tylko wyrok ustalający definitywnie znosi spór o przyszłe roszczenia banku. Obie sprawy prowadzili adw. Jacek Sosnowski i r.pr. Michał Szunert.

Sześć wniosków z całego zestawu

Sprawy przyspieszają — i to zanim ustawa zaczęła działać

Sześć miesięcy (nr 1163), dwanaście (nr 1155), dwadzieścia jeden (nr 1167), dwadzieścia cztery (nr 1165). Cztery z piętnastu spraw zamknęły się w dwa lata lub szybciej. Mediana pakietu to 34 miesiące — wyraźnie mniej niż w naszym poprzednim, apelacyjnym pakiecie. Sądy nie muszą już rozstrzygać kwestii spornych; rozstrzygają fakty.

Nie ma banku „nie do ruszenia” ani umowy „za późnej”

W pakiecie przegrywają: PKO BP (3 sprawy, umowy Nordea Habitat), Bank BPH / GE Money (3), syndyk Getin Noble Bank (3), Deutsche Bank, BNP Paribas / BGŻ i Raiffeisen / RBI. Umowy pochodzą z lat 2005–2010. Przejęcia, fuzje i zmiany nazw (BGŻ→BNP Paribas, GE Money→BPH, Nordea→PKO BP, EFG Eurobank/Polbank→Raiffeisen, Getin→Getin Noble→syndyk) nie chronią następców prawnych przed odpowiedzialnością.

Odsetki ustawowe to druga wypłata

Odsetki w tym pakiecie biegną od dat rozpiętych między lipcem 2022 r. a grudniem 2025 r. W sprawach nr 1160 i 1159 to blisko cztery lata naliczania na kwotach sześciocyfrowych. Ta pozycja nie występuje w żadnej tabeli, a bywa warta więcej niż koszty prowadzenia sprawy.

Waluta umowy nie decyduje o wyniku

Trzy umowy w euro (nr 1155 — dwie, nr 1167) i kilkanaście w CHF — ta sama podstawa prawna, ten sam wynik. To najważniejsza informacja dla osób, które przez lata słyszały, że „sprawy są tylko frankowe”. Nie są.

Upadłość banku i wypowiedzenie umowy to przeszkody, nie bariery

Trzy wygrane przeciwko syndykowi Getin Noble Bank i jedna dotycząca umowy wypowiedzianej przed pozwem. To kategorie spraw, w których kredytobiorcy najczęściej rezygnują z dochodzenia roszczeń — i, jak widać, najczęściej niepotrzebnie.

Model „bez rozprawy” działa i staje się standardem

Sprawa nr 1156 — wyrok na posiedzeniu niejawnym, jedna rozprawa w całym procesie. Nr 1168 — jedno posiedzenie sądu. Nr 1155 — bez biegłego i bez świadka banku. Ustawa frankowa nie wymyśliła tego trybu; ona go usankcjonowała.

Spłaciłeś już kredyt we frankach, euro albo dolarach? Te pieniądze wciąż można odzyskać

To najczęstsze nieporozumienie, jakie spotykamy: przekonanie, że spłata kredytu zamyka temat. Jest dokładnie odwrotnie. Nieważność umowy działa od chwili jej zawarcia (ex tunc) — zapłacenie ostatniej raty niczego nie sanuje. Skoro umowa jest nieważna, wszystkie raty, prowizje i opłaty były świadczeniem nienależnym i podlegają zwrotowi. Sprawa nr 1157 z tego pakietu jest tego czystym przykładem: sąd zasądził 56 957,89 zł stanowiące nadwyżkę ponad kwotę udzielonego kredytu.

Dla osoby, która spłaciła kredyt w całości, rachunek bywa prostszy niż dla aktywnego kredytobiorcy: nie ma sporu o saldo, nie ma zabezpieczenia rat, jest po prostu suma do zwrotu — nadwyżka wpłat ponad wypłacony kapitał, powiększona o odsetki ustawowe za opóźnienie. Po kilkunastu lub dwudziestu latach spłat ta nadwyżka to zwykle kwota sześciocyfrowa.

Co z przedawnieniem? Zgodnie z orzecznictwem TSUE i Sądu Najwyższego termin przedawnienia roszczeń konsumenta nie może rozpocząć biegu, zanim dowiedział się on o niedozwolonym charakterze postanowień swojej umowy. Samo „stare” pochodzenie kredytu ani dawna spłata nie przekreślają roszczeń — w sprawie nr 1168 bank podniósł zarzut przedawnienia i sąd go nie uwzględnił. Każdy przypadek wymaga jednak indywidualnej oceny i nie warto testować granic tej ochrony.

A kredyty w euro i dolarach? Ustawa frankowa ich nie obejmuje, ale — powtórzmy — niczego im nie zabiera. Droga sądowa pozostaje otwarta na zasadach ogólnych, dokładnie tych, po które frankowicze sięgali przez ostatnią dekadę. Trzy umowy walutowe w tym jednym pakiecie, z kwotami przekraczającymi 125 tys. EUR, są tego najlepszym dowodem. Kredytobiorca „eurowy” nie skorzysta z automatycznego wstrzymania rat, ale może złożyć klasyczny wniosek o zabezpieczenie — który sądy w tego typu sprawach uwzględniają.

Sprawdź swoją umowę — trzy ścieżki, w zależności od tego, jaki masz kredyt

Co dalej: WIBOR i sankcja kredytu darmowego — dwa fronty, które w 2026 r. przyspieszyły

Spory frankowe wchodzą w fazę domykania. Równolegle rozwijają się jednak dwa obszary, w których sytuacja kredytobiorców zmieniła się w 2026 r. istotnie — i o których warto wiedzieć, nawet jeśli akurat nie masz kredytu walutowego.

WIBOR — po wyroku TSUE z 12 lutego 2026 r.

Wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE w sprawie C-471/24 otworzył nowy etap sporu o kredyty złotowe. Sądy krajowe mogą badać postanowienia umowne odsyłające do wskaźnika referencyjnego pod kątem abuzywności, w szczególności w zakresie przejrzystości i wykonania obowiązku informacyjnego wobec konsumenta. To nie jest „drugie franki” i nie należy tego tak sprzedawać — konstrukcja prawna jest inna, a orzecznictwo dopiero się kształtuje. Ale kierunek jest wyraźny, a liczba pozwów rośnie. Szerzej piszemy o tym w analizie: Wyrok TSUE ws. WIBOR — nowy etap sporu o kredyty złotowe.

Sankcja kredytu darmowego — po wyroku TSUE z 23 kwietnia 2026 r.

Wyrok w sprawie C-744/24 potwierdził, że bank nie może naliczać odsetek od kredytowanych kosztów kredytu. To rozstrzygnięcie o dużym znaczeniu praktycznym dla sankcji kredytu darmowego z art. 45 ustawy o kredycie konsumenckim: przy stwierdzeniu naruszeń obowiązków informacyjnych konsument zwraca wyłącznie kapitał — bez odsetek, prowizji i pozostałych kosztów. Dotyczy to kredytów i pożyczek konsumenckich do 255 550 zł. Szczegóły w naszej analizie: Wyrok TSUE C-744/24 — przełom dla sankcji kredytu darmowego.

Najczęściej zadawane pytania

Kiedy ustawa frankowa wchodzi w życie?

7 sierpnia 2026 r. Ustawa została ogłoszona w Dzienniku Ustaw 23 lipca 2026 r. pod pozycją 985 i wchodzi w życie po upływie 14 dni od ogłoszenia.

Czy po złożeniu pozwu mogę od razu przestać płacić raty?

Nie. Wstrzymanie obowiązku spłaty następuje dopiero z chwilą doręczenia pozwu bankowi, a nie z chwilą złożenia go w sądzie. Datę doręczenia potwierdza pełnomocnik prowadzący sprawę.

Mam sprawę w toku od dwóch lat. Czy muszę coś zrobić?

Nie trzeba składać nowego pozwu ani ponownego wniosku o zabezpieczenie. Jeżeli pozew doręczono bankowi przed 7 sierpnia 2026 r., skutek wstrzymania rat powstaje z dniem wejścia ustawy w życie. Trwające postępowania zabezpieczające ulegają umorzeniu z mocy prawa. Konieczne jest jednak zweryfikowanie daty doręczenia pozwu.

Czy ustawa obejmuje kredyty w euro i dolarach?

Nie. Ustawa dotyczy wyłącznie kredytów i pożyczek hipotecznych denominowanych albo indeksowanych do franka szwajcarskiego. Kredyty w EUR, USD czy JPY dochodzone są na zasadach ogólnych — i, jak pokazują sprawy nr 1155 i 1167 z tego pakietu, skutecznie.

Czy ustawa automatycznie unieważnia kredyt frankowy?

Nie. Ustawa reguluje sposób prowadzenia postępowań. O nieważności konkretnej umowy nadal rozstrzyga sąd po analizie jej treści i okoliczności zawarcia.

Spłaciłem kredyt w całości. Czy mogę jeszcze pozwać bank?

Tak. Nieważność umowy działa od chwili jej zawarcia, więc spłata kredytu nie wyłącza roszczeń. Dochodzi się wówczas zwrotu nadwyżki wpłat ponad wypłacony kapitał wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie.

Bank wypowiedział mi umowę. Czy mam jeszcze szanse?

Tak — potwierdza to sprawa nr 1159 z tego pakietu, w której sąd stwierdził nieważność umowy wypowiedzianej jeszcze przed wniesieniem pozwu i zasądził na rzecz Klientów 334 177,01 zł oraz 480 CHF. Linia orzecznicza w tego typu sprawach nie jest jednolita, dlatego wymagają one szczególnie starannego przygotowania.

Mój kredyt był w Getin Noble Banku, który upadł. Czy sprawa ma sens?

Tak. Trzy sprawy z tego pakietu (nr 1162, 1163, 1164) zakończyły się ustaleniem nieważności lub nieistnienia umowy mimo upadłości banku, w oparciu m.in. o uchwałę Sądu Najwyższego z 19 września 2024 r. (III CZP 5/24). Prawomocne ustalenie nieważności stanowi podstawę do dalszych rozliczeń w postępowaniu upadłościowym.

Ile trwa sprawa frankowa?

W tym pakiecie mediana to 34 miesiące w pierwszej instancji, przy rozpiętości od 6 do 69 miesięcy. Czas zależy od sądu, obciążenia wydziału i stopnia skomplikowania sprawy. Sprawy zakładane obecnie korzystają z w pełni ukształtowanej linii orzeczniczej.

Konkluzja

Piętnaście wyroków, sześć rozpoznawalnych na rynku banków, umowy z lat 2005–2010, ponad 4 mln zł brutto do zwrotu plus odsetki i koszty — i ani jednej sprawy przegranej co do istoty. A za dwa tygodnie zmienia się jedyna rzecz, która realnie powstrzymywała ludzi przed pójściem do sądu: obowiązek płacenia rat w trakcie procesu.

Pytanie „czy warto” sądy rozstrzygnęły dawno. Pytanie „ile to kosztuje w trakcie” ustawodawca właśnie rozstrzygnął — od 7 sierpnia 2026 r. odpowiedź brzmi: nic, bo raty się zatrzymują. Zostaje ostatnie pytanie, na które nikt nie odpowie za kredytobiorcę: ile jeszcze moich pieniędzy ma leżeć po stronie banku?