Wyrokiem z dnia 21 listopada 2023 r. wydanym w sprawie o sygn. akt I ACa 1725/22, Sąd Apelacyjny we Katowicach I Wydział Cywilny po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2023 r.   sprawy z powództwa Klientów przeciwko Raiffeisen Bank International AG z siedzibą w Wiedniu wykonującemu działalność gospodarczą w ramach oddziału Raiffeisen Bank International AG (Spółka Akcyjna) Oddział w Polsce, o ustalenie i zapłatę, na skutek apelacji Banku od wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach  z dnia 8 czerwca 2022  r., sygn. akt I C 1472/21, oddalił apelację Banku. Zasądził od Banku na rzecz Klientów z tytułu kosztów postępowania apelacyjnego 8 100 zł z ustawowymi odsetkami.

 

Pozew został zarejestrowany w Sądzie 8 października 2021 r., rozprawa odbyła się w dniu 29 marca 2022 r. 

Sprawę, po złożeniu apelacji przez Bank, zarejestrowano w Sądzie Apelacyjnym w dniu  29 lipca 2022 r. Sąd wydał wyrok na posiedzeniu niejawnym,  w którym: 

1. ustalił, iż umowa o kredyt hipoteczny  z dnia 18 lutego 2008 r. – jest nieważna;

2. zasądził od Banku  na rzecz Klientów łącznie kwotę 249 067,93 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie, 

3. zasądził od Banku na rzecz Klientów  łącznie kwotę 11 834 zł  tytułem zwrotu kosztów procesu z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od uprawomocnienia się orzeczenia do zapłaty.

Sąd I Instancji Sądu, podzielił stanowisko Klientów odnośnie nieważności zawartej umowy.

Odnosząc się do treści umowy wskazał, iż w świetle  orzecznictwa klauzule waloryzacyjne zawarte w umowach nie określają świadczeń głównych stron w związku z czym podlegają ocenie z mocy art. 385 (1) § 1 k.c. czy nie kształtują praw i obowiązków konsumenta w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy – jeżeli nie zostały indywidualnie uzgodnione z konsumentem. Zdaniem Sądu   za przeważający i utrwalony należy uznać pogląd, że klauzule przeliczeniowe dotyczą głównego przedmiotu umowy kredytu indeksowanego do waluty obcej. Klauzule nie zostały sformułowane w sposób jednoznaczny, co pozwala na ich zakwalifikowanie jako abuzywnych z uwagi na ich sprzeczność z dobrymi obyczajami oraz rażące naruszenie interesów konsumentów. Zapisy klauzul przeliczeniowych dotyczące tabel Banku dawały Bankowi możliwość ustalania kursu waluty, bez wskazania kryteriów. Tworzenie tabeli w ogóle nie było omówione w umowie. Nie chodzi zatem o to czy i na ile bank stosował zbyt wysoki kurs lecz o nie sprecyzowanie kryteriów ustalania tego kursu w umowie w taki sposób, aby był sprawdzalny.

Dlatego też Sąd nie widział zasadności czynienia szczegółowych ustaleń w postępowaniu dowodowym w kierunku sprawdzania czy stosowano kurs sprawiedliwy czy też krzywdzący dla Klientów, a także jakie zasady i mechanizmy stosowane były przez bank ogólnie przy udzielaniu kredytów indeksowanych. Klauzule przeliczeniowe określano w odniesieniu do kursu ustalanego wyłącznie przez Bank. Zdaniem Sądu, Bank przyznał sobie prawo do jednostronnego określenia wysokości wypłaconej kwoty oraz regulowania wysokości rat kredytu poprzez wyznaczanie w tabelach kursowych kursu sprzedaży franka szwajcarskiego. Jak wskazał Sąd, Powodowie do ostatniej chwili nie mieli możliwości oceny wysokości swojego zobowiązania w walucie polskiej na dzień spłaty raty. Taki sposób traktowania kredytobiorców może być uznany za sprzeczny z dobrymi obyczajami, a także naruszający jego interesy w sposób rażący, uzależniając jego sytuację wyłącznie od arbitralnych decyzji Banku.

Została złożona odpowiedź na apelację banku. 

Odbyła się jedna rozprawa, w dniu 21 listopada 2023 r., na której Sąd oddalił apelację Banku.

Apelacja okazała się bezzasadna. Sąd Apelacyjny w całości podzielił ustalenia faktyczne Sądu I instancji, przyjmując jej za własne. Okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy zostały przez Sąd Okręgowy ustalone prawidłowo, w oparciu o zaoferowany materiał dowodowy i stosownie do jego treści. Nie wymagał on uzupełnienia, zatem część wniosków dowodowych Banku, słusznie została pominięta przez Sąd pierwszej instancji. Wbrew wywodom apelacji ustalenia faktyczne poczynione w sprawie przez Sąd Okręgowy i przyjęte za podstawę rozstrzygnięcia były prawidłowe i znajdowały potwierdzenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Sąd odwoławczy podzielił także ocenę Sądu Okręgowego, że umowa zawarta przez strony zawierała niedozwolone postanowienia umowne w rozumieniu art. 3851 k.c., a po wyeliminowaniu ich z umowy, nie jest możliwe dalsze jej wykonywanie, co dawało podstawy do uwzględnienia podniesionego przez powoda zarzutu nieważności umowy kredytu. 

W toku postępowania apelacyjnego, w piśmie  Bank oświadczył, że podnosi zarzut zatrzymania kwoty dochodzonej przez Klientów,  przy czym w jego treści wskazano, że Bank składa oświadczenie o ewentualnym skorzystaniu z prawa zatrzymania, na wypadek prawomocnego zakończenia postępowania prowadzonego przez Sąd Apelacyjny.  Jednak Sąd  nie uwzględnił zgłoszonego przez Bank zarzutu opartego na prawie zatrzymania.

Łącznie sprawa w obydwu instancjach trwała ponad dwa lata. 

Katowice Sąd Apelacyjny SZYBKIE Prawomocne unieważnienie kredytu Raiffeisen Bank i 249 067,93 zł dla naszych Klientów

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *